Vorige week woensdag kreeg ik een e-mail van Wildlands. Wanneer je gebruik kon maken van de nieuwe achtbaan Tweestryd. Dat was nog niet alles. Als abonnementhouders, konden we meedoen met een prijs. Negentien abonnementhouders maakten kans. Om de week erop als VIP aanwezig zijn bij de opening van de achtbaan, samen met je strijdmaatje.
Voordat ik mijn man een app had gestuurd. Keek ik eerst, wat voor dienst hij die dag heeft. Mijn man werkt nl. in de vijf ploegen.
Hmmm, ochtend dienst. Eerst baalde ik, dat we niet heen konden. Tot iets in mijn hoofd zei: “wie weet kan hij vrij nemen?”. Gelijk mijn man een app gestuurd. Met de vraag, of hij als één van de eerste gebruik wilde maken van de achtbaan. Gelukkig reageerde hij snel. Met de vraag wanneer het zou zijn.
Omdat ik niet wist, hoe snel hij weer zou reageren. Had ik ons in de tussentijd toch maar opgegeven voor de prijs. Als ik wel zou winnen, moest hij kijken of hij vrij kon krijgen. Of misschien eerder vrij van zijn werk. En als we niet zouden winnen. Was er niks aan de hand.
Vol verbazing reageerde mijn man vlotter dan ik dacht. Met als antwoord dat hij dan moest werken.
Hij ging kijken, of hij eerder vrij kon krijgen.
Vrijdag zouden we uitslag krijgen van de prijs. De hele dag hield ik de mail in de gaten. Maar nee hoor. Helemaal niks.
Tot mijn man ’s middags keek op de wildlands Facebook pagina. Kwam er een video waar de directeur namen uit een glazen vaas haalde. En warempel, als derde werd de naam Jaqueline getrokken.
Mijn man keek naar mij. Ik keek naar hem. En zei tegen hem: “er zijn misschien wel meer jaqueline’s”. Net toen ik het zei, ging de mail. En ja hoor, wij waren uitgekozen om als VIP aanwezig te zijn bij de opening.
Ik heb als een klein kind door de kamer gehuppeld en geschreeuwd (doe ik anders nooit) van blijheid.
Gelukkig had mijn man eerder vrij gevraagd van zijn werk.

Eindelijk is het dan zover. Mijn man en ik hebben er heel veel zin in. Ik heb zelfs het sporten verzet naar donderdag. Het gaat mij nooit lukken. Fitnessen en daarna als VIP aanwezig te zijn.
Ik moet eerlijk toegeven, dat ik het ook wel doodeng vind. Ik heb nl. gigantische hoogtevrees. Tevens ben ik bang, dat ik misselijk ga worden.
Rond half één zijn we in Wildlands. Bij de ingang krijgen we een VIP bandje. Nog voor we bij de ingang van de achtbaan zijn. Zie ik iemand lopen met een kleine camera, om te vloggen. Ik zeg tegen mijn man: “welke loser is er nu aan het vloggen?” Blijkt het Enzo Knol te zijn.
Bij de ingang wordt er streng gecontroleerd op het VIP bandje. Eenmaal binnen krijgen we koffie of thee met iets lekkers.
Ik hoop zo, dat het droog blijft. Ik heb het de weergoden de dag ervoor nog netjes om gevraagd.
Binnen wordt ons alles uitgelegd, wat er gaat gebeuren. En, krijgen we nog een bandje om. Je kan kiezen tussen rood en blauw. Ik kies voor rood, mijn man voor blauw. Want ja, we zijn tenslotte strijdmaatjes.
De opening wordt verzorgt door de directeur en Enzo Knol. Na de opening mogen de VIP’S als eerste in de achtbaan.
Ik schreeuw nog tegen mijn man, dat hij gaat verliezen, hahahahaha.
Na flink vastgesnoerd te zijn. Het koud hebben van de angst (help, kan ik er nog uit?). Is het dan zover.
We gaan achteruit omhoog. Stiekem durf ik te kijken, hoe hoog we gaan. Totdat we naar beneden gaan. Na nog geen twee tellen heb ik mijn ogen dicht. En schreeuw ik het uit.
Om nog geen dertig seconden later weer stil te staan. Om te zien, dat team Enzo heeft gewonnen.
De winnaars beginnen gelijk te juichen. Dat geeft zo’n goed gevoel. Terwijl ik helemaal hyper en misselijk ben.
En ja, bij een opening zijn ook fotografen aanwezig. En, natuurlijk de televisie. Ik zit helemaal vol adrenaline, als RTV Drenthe voor mijn neus staat. Zie hier wat ik allemaal eruit brabbel. (bron:rtvdrenthe)

Na afloop kregen we een glaasje champagne. Voor de jeugd sparkling appelsap. En voor de mensen die niet drinken, alcohol vrije champagne.
Tevens worden we getrakteerd op verschillende hapjes.
In de tussentijd was het flink gaan regenen. Gelukkig konden we droog staan onder de tent die er stond.
En Enzo Knol? Die stond in de regen, foto’s te maken met fans. Zelfs mijn man is met hem op de foto gegaan. En ik? Ik ben nog even naar hem toe gegaan. Om een handtekening te vragen voor mijn neefje (die al een handtekening blijkt te hebben, hoorden we later).
Ondanks dat ik hem een grote ***** vond (en ik ken hem niet eens). Neem ik mijn petje af voor hem. Dat hij rustig de tijd neemt voor iedereen. Om een foto te maken of een handtekening uit te delen. En nee, ben nog steeds geen fan.
Of ik nog een keer in de Tweestryd ga? Ik weet het niet. Op internet heb ik opgezocht, wat je kon doen tegen misselijkheid op de achtbaan. Hun advies? Vaker in de achtbaan gaan.
Moet ik het toch nog een keer opnemen tegen mijn man. Maar, dan ik in de blauwe baan en hij in de rode baan.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: