Van kleins af aan. Heb ik al een angst voor de tandarts. Waar dat vandaan komt? Misschien, omdat mijn moeder ook een angst had voor de tandarts?
Mijn eerste ervaring was dan ook geen fijne ervaring. De tandarts wou mij gaan boren zonder verdoving.
Nou, dat heeft de tandarts geweten. Uit angst heb ik hem in zijn vingers gebeten. Tja, hij wist dat ik bang was. Maar, hij was van de oude stempel. Niet zeuren, geen verdoving en boren maar.
Vroeger kwam ook de schooltandarts langs bij ons op de lagere school. Volgens mij was het een bus. Of was het een vrachtwagen met oplegger? Dat weet ik niet zo goed meer. Wat ik wel weet? Dat ik al begon te janken op het schoolplein, wanneer hij voor onze school stond. Omdat ik wist, dat ik er ook heen moest.

Elke dag ging ik met angst naar school. Wanneer zou de assistent langs mijn klas komen met haar gele briefje? Dat ze je naam roept, zodat je met haar mee mag?
Als ik dan niet aan de beurt was. Ging er een grote opluchting door mij heen. Maar, ook de angst. Dat ik de volgende dag wel aan de beurt zou zijn.

Ben je aan de beurt. Mag je met de assistente mee in de bus. Terwijl er eentje in de stoel lag. Kreeg je samen met anderen een bitje met een bakje. In het bitje zat speciaal spul, waardoor je flink ging kwijlen.
Daar zat je dan met zijn allen. Te kwijlen en wachten, totdat jij aan de beurt bent.

Op zich was de schooltandarts wel een aardige tandarts. Hij wist dat ik bang was. Daardoor legde hij mij alles uit. Mijn moeder mocht ook aanwezig zijn, wanneer ik een gaatje had.
Één keer mocht ik vrij van school, van de schooltandarts. Omdat er een kies bij mij was getrokken. Helaas ging dit niet in één keer. Nee, de kies brak en moest in drie delen getrokken worden.
Het enige wat ik hier aan over heb gehouden? Blij, dat ik de rest van de dag vrij mocht hebben. Terwijl de rest nog naar school moest.

Gelukkig hoefde ik tussendoor niet naar die ene gemene tandarts. Nee, we gingen naar de nieuwe tandarts. Die was een stuk aardiger. Deze deed ook aan verdovingen. En, hij zat ook nog eens dichtbij.
Wanneer wij met zijn allen heen gingen. Mijn moeder, zusje en ik. Zorgde ik wel, dat ik als eerste aan de beurt was. Met de gedachte, dat ik dan ook als eerste weer klaar zou zijn. Soms ging ik blij naar huis, als ik geen gaatje had. Soms ging ik verdrietig en bang naar huis, als ik wel een gaatje had.

Hoe lief deze tandarts ook was. Mijn angst voor de tandarts bleef. Dit werd alleen maar erger. Nadat ik bij een controle meer dan één gaatje had. En, ik ook nog eens een wortelkanaalbehandeling moest ondergaan. Wat de tandarts van te voren niet had verteld. Wat heb ik die man buiten vervloekt.

Doordat mijn angst nog groter was geworden. Ging ik steeds minder vaak naar de tandarts. Vooral, toen ik op mijzelf ging wonen. Want ja, ik ging niet graag alleen naar de tandarts.
Pas toen ik ging samen wonen. Ging ik weer naar de tandarts. Nee, niet naar de tandarts in mijn nieuwe woonplaats. Nee, naar de tandarts in mijn oude woonplaats. Ik durfde niet van tandarts te veranderen.

Tot de tandarts in mijn oude woonplaats mij behoorlijk pijn deed tijdens het boren. Daar bovenop was hij ook nog eens onbeschoft. Dit was niet de tandarts die ik herkende van vroeger. Wat nu?
Ik durfde nog steeds niet naar de tandarts van mijn man (in onze woonplaats).

Toch maar eens rondkijken op internet. Op zoek naar een angst tandarts. Ik wil zo graag van die angst af. Zodat ik elk half jaar. Of, in ieder geval, elk jaar naar de tandarts durf te gaan.
Ik kom uit bij de Isala kliniek in Zwolle. Niet echt naast de deur. Ik heb het er toch voor over. Om van de angst af te komen.

Na een paar keer naar de angst tandarts te zijn geweest. Voel ik me nog niet echt beter. Ik besluit om hier mee te stoppen. Het reizen staat me ook tegen. Weer via internet kijken, of er een angst tandarts dichterbij is. Ik kom uit bij een tandartspraktijk in Rolde.
In eerste instantie heb ik er goede ervaringen mee. Ik heb een lieve tandarts die veel geduld met mij heeft. Het gaat zelfs zo goed. Dat ik alleen naar de tandarts durf te gaan.

Helaas voor mij, blijkt dat de tandarts stopt bij deze praktijk. Waardoor ik een nieuwe tandarts krijg. Langzaam komt de angst ook weer wat terug. Hoe zal deze nieuwe tandarts zijn? Zou hij/zij wel aardig zijn? In het begin is er een goede klik. Tot ik een keer geboord moet worden. Ondanks de verdoving, blijf ik pijn houden. Zij is een beetje gepikeerd en ik krijg een sneer. Ze snapt niet, dat ik nog steeds pijn heb. Als ik al de maximale verdoving heb. Ok, dit was de laatste keer dat ik hier kom.

Door dit incident krijgt mijn angst weer een piek. Hierdoor ga ik een poosje weer niet naar de tandarts.
Tot er in Beilen (onze woonplaats) een nieuwe tandarts komt. Mijn man gaat hier ook heen, omdat zijn tandarts met pensioen gaat. Gelukkig heeft zij ook plek voor mij. Hoef ik niet alleen naar de tandarts.

Kim, zo heet mijn tandarts, van happy teeth. In het begin ben ik wel sceptisch. Dit is nl. tandarts nummer zoveel. Eerst maar even de kat uit de boom kijken. Samen met mijn man, vertellen we haar over mijn angst voor de tandarts. Zij neemt rustig de tijd om alles aan te horen. Dit geeft mij al een goed gevoel.

Bij de eerste behandeling, neemt ze rustig de tijd. Ze verteld mij alles, wat ze gaat doen. Hierdoor wordt mijn angst voor de tandarts minder.
Helaas, doordat ik na een poosje geestelijk niet lekker in mijn vel zit. Schiet mijn angst voor de tandarts ook weer omhoog. Waardoor ik weer een poosje niet heen ga.

Na een paar jaar besluit ik om weer eens met mijn man mee te gaan. Om langzaam weer te wennen aan de tandarts. Gelukkig hebben ze hier begrip voor. Wanneer ik eindelijk weer iets gewend ben. Ga ik zelf ook weer heen. Bij een controle wordt er een ontsteking ontdekt. Bij de kies, waar ik al een wortelkanaalbehandeling heb gehad. Uit angst flap ik eruit, dat ik alleen geholpen wil worden door een kaakchirurg. Bij hem kan ik dan onder narcose. Zodat ik niks mee kan maken.

“Gelukkig” kan ik de behandeling nog een paar jaar uitstellen. Omdat mijn kies helemaal geen pijn doet. Alleen als ik last heb van mijn hormonen (tijdens een eisprong).
Tot ik op controle ben bij de KNO arts. Hij vermoedt dat er iets is met mijn kaak. En stuurt mij door naar de kaakchirurg. Via een foto, ziet de kaakchirurg de ontsteking. Nu kan ik er niet meer onderuit.

Door mijn angst van de tandarts. Krijg ik van de chirurg een tabletje om rustig te worden. Nou, tijdens de behandeling was ik helemaal zen. Terwijl ik ervoor nog helemaal gestrest, bang en misselijk was.
Voordat ik er erg in heb. Is de behandeling voorbij en mag ik weer naar huis. Door het pilletje is mijn angst niet erger geworden.
In januari moest ik weer terugkomen voor controle. Ik was een beetje zenuwachtig en een beetje bang. Maar, minder dan ik daarvoor had. Scheelt natuurlijk ook, dat ik een hele lieve kaakchirurg had.

Dit jaar ben ik nog niet voor controle geweest bij de tandarts. Mijn man en ik hebben wel twee keer een afspraak gemaakt. Alle twee keer heb ik door lichamelijke klachten af moeten melden. Aan de ene kant blij dat ik niet heen hoefde. Aan de andere kant baal ik, dat ik weer af heb moeten zeggen. Het doet mijn angst geen goed.

Tot deze week. Maandag heb ik met lood in mijn schoenen de tandarts gebeld. Bang, dat ze boos waren dat ik belde omdat ik kiespijn had. Bang, door mijn angst voor de tandarts. Ik had pijn rechtsonder in mijn kaak. Ik wist dat er een gaatje zat. Dat had de kaakchirurg mij nl. verteld tijdens de controle.
Ik kon gelijk die middag terecht bij de tandarts. Door de angst moest ik veel naar de wc. Tussen de middag lunchen ging ook niet echt.

Eenmaal aangekomen bij de tandarts, gelukkig mijn eigen tandarts. Stelde zij mij direct gerust. Voordat ze ging kijken. Vertelde ik haar, dat ik geen borderline heb maar autisme. Hier werd heel goed op gereageerd. Ze vroeg zelfs nog, als ze dingen moest weten over autisme. Of waar ze rekening mee moest houden. Of ik haar dat wilde vertellen. Dit was al een hele opluchting voor mij.

Na het zetten van de verdoving. Ja, ik laat mij niet boren zonder verdoving. Moet ik altijd even naar de wc (daarvoor ook al een paar keer naar de wc geweest). Eenmaal in de stoel, ging ik er vanuit dat het gaatje in mijn kies wel zo groot was als een krater. Tot zij er mee bezig ging. Binnen een kwartier was ze klaar.
Ik was helemaal verbaasd. Oh ja, tijdens het boren leg ik de handen op mijn buik. Om mijn ademhaling goed te houden. En een pakje zakdoeken in mijn handen om in te knijpen. Ondanks dat zij ook wel een stressbal hebben.

Al met al viel het maandag allemaal wel mee. Het eerste wat er door mijn hoofd gaat. En hier ben jij nou bang voor? Het stelde toch helemaal niks voor? Voordat ik van de stoel afstap. Wacht ik wel even, door alle spanning ben ik een beetje duizelig. Op weg naar de auto, neem ik mij voor. Om na de vakantie een afspraak te maken voor controle. De angst voor de tandarts zal altijd blijven. Daar zal ik ook nooit vanaf komen. Gelukkig heb ik eindelijk een tandarts gevonden. Die de tijd voor mij neemt en mij weet te kalmeren. Zodat ik het niet zo eng meer ga vinden.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: