Wanneer je denkt, dat je alles hebt gehad. Gooit je lichaam weer roet in het eten.
In mijn blog sporten na een luchtweginfectie lees je wat er allemaal is gebeurd.
Helaas is dat nog niet het hele verhaal.
Net wanneer ik dacht. Eindelijk ben ik overal vanaf. Mijn hooikoorts is afgelopen. De berk en eik zijn uitgebloeid. In mijn gedachten, was ik mijn IK feestje al helemaal aan het plannen.
Zelfs, wat voor foto ik zou gebruiken voor mijn blog. Terwijl ik er een hekel aan heb. Om op de foto te komen.

Begin ik weer met hoesten. Gelukkig niet zo erg als in april. Maar, toch raar, dat ik er weer last van heb. Ik ben niet verkouden. Heb geen last meer van mijn hooikoorts (hiep hoi). Waar komt het dan vandaan?
Mijn bijholte ontsteking wil ook maar niet overgaan. Ondanks het gebruik van de dymista neusspray.
Twee keer per dag maak ik mijn holtes schoon met lauw water. Mijn linker holte blijft pijn doen. Net als mijn linkeroog. Ook komt er nog steeds groene stinkende troep uit zetten. Hoewel, dat wel minder begint te worden.

Zal ik wel, of zal ik niet de huisarts bellen? Voor hetzelfde geld stelt het niks voor. Ben ik voor niks naar de huisarts geweest. Aan de andere kant. Kan het wel iets zijn. Ben ik niet voor niks heen geweest.
Is met kloppend hart maar de tandarts afbellen. Let maar op, gaan ze weer zeuren. Dat ik een afspraak afzeg. En ja hoor. Daar begint het gezeur. Net of ik er iets aan kan doen. Dat ik nog last heb van mijn bijholte ontsteking. Dit is ook één van de dingen. Waarom ik niet graag naar de tandarts ga. Hierover ga ik meer vertellen, in een nieuwe blog.

Nu is het tijd voor de huisarts. Gelukkig hebben ze een plekje voor mij. Het heeft geen zin meer om naar bed te gaan. Ach, kan ik rustig een boterham eten. De dieren even eten geven. Even relaxen, voordat ik naar de huisarts moet.
Het duurt even, voordat ik aan de beurt ben bij de huisarts. In de tussentijd maar even iets lezen, op mijn telefoon kijken. Je moet toch wat.

Eindelijk ben ik aan de beurt. Ik leg mijn verhaal uit aan de huisarts. Ze hoort mij aan. Luistert naar mijn longen. Kijkt even in mijn keel. Wanneer ik weer zit. Krijg ik te horen, dat ze iets hoort in mijn longen. Dat alles te maken heeft met de bijholte ontsteking.
Dan vertelt ze me iets, wat toch er toch in even in knalt. Je hebt chronische bijholte ontsteking. Ik weet even niet, wat ik hier mee aan moet. In mijn achterhoofd, wist ik het allang.

Ik ben al twee keer aan mijn neus geopereerd. Één keer zijn er poliepen verwijderd en mijn neusgaten ruimer gemaakt. Omdat ze te nauw waren. De andere keer zijn mijn holten schoongemaakt.
Elke keer als ik verkouden ben. Heb ik ook weer last van mijn linker bijholte. Hierdoor ben ik een beetje angstig geworden voor verkoudheid.

Vorig jaar ben ik ook nog bij de kno arts geweest. Ook voor mijn bijholte. Op den duur heeft hij de linker holte uitgespoten. Ik kan je vertellen? Dit is geen pretje. Ondanks dat het verdoofd is. Doet het verrekte pijn. Misschien komt het ook wel mede door mijn fibromyalgie. Ik weet het niet.
Wat ik niet snap. Waarom heeft de kno arts het mij vorig jaar niet verteld? Toen ik bij hem onder behandeling was? I.p.v. dat ik het deze week van mijn huisarts krijg te horen.

Hoe nu verder? Ik weet het niet. Op dit moment moet ik mijn ventolin pufje door gaan gebruiken. Net als de neusspray. Voor de pijn gebruik ik nu Ibuprofen 600. Niet te veel. Anders krijg je weer last van je maag.
Geestelijk heb ik wel weer een klap gehad. Ondanks dat ik het toch wel een beetje wist. Komt het toch wel hard aan.
Het duurt een poosje, om dit te gaan verwerken. Om het een plekje te geven. Dit gaat tijd kosten. Die tijd, die neem ik.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: