Bellen
Tussen drie en vier uur kan ik bellen, met de afdeling opname. Om te horen, hoe laat ik verwacht word in het ziekenhuis. Ik hoop, dat ik ’s morgens geholpen word in plaats van, in de middag. Mijn gevoel zegt, dat het pas ’s middags gaat gebeuren. Met spanning bel ik de afdeling opname. Ik krijg te horen, dat ik om kwart voor één word verwacht.

Dus toch in de middag. Ik hoop dat ik het vol kan houden. Ik mag namelijk na zes uur ’s ochtends, niks meer eten. Tot tien uur ’s morgens mag ik nog water, thee, koffie of bouillon drinken. Ik ga er echt niet voor zes uur uit. Om nog een crackertje met jam te eten. Dan blijf ik nog liever even langer op bed liggen.

Opname
Het is dan zover, de dag van de operatie. Wat ik eigenlijk had verwacht, is ook gebeurd. De dagen, weken en maanden ervoor was ik zó zenuwachtig. Nu, op de dag van de operatie? Ben ik best wel kalm. Ik laat het allemaal wel over mij heen komen. Wat stiekem wel gemeen is? Mag je helemaal niks eten, omdat je geopereerd wordt. Hebben ze een kerstmarkt in het ziekenhuis. Voor de ingang worden kniepertjes gemaakt. En dat ruikt lekker!!!!

Rond kwart voor één meld ik mij bij de afdeling opname. We moeten even wachten op de gastdame, die ons gaat begeleiden. Dat duurt niet zo lang. Als eerste gaan we bloed prikken. Hier ben ik snel aan de beurt. Daarna nog even een gesprek bij de apotheek, over medicijn gebruik. Wanneer dit ook klaar is. Gaan we naar de afdeling.

Noa
Op de afdeling, hebben ze een afdeling NOA. Hier worden de patiënten voorbereidt, op de operatie. Je bloeddruk wordt gemeten, net als je temperatuur en hartslag. Tevens krijg je een hippe operatie shirt. Samen met een soort van isolatie. Zodat je het niet koud krijgt. Onderweg naar de operatie en tijdens de operatie. Je spullen worden in een grote tas gestopt. Zodat ze die later naar je kamer kunnen brengen.

Bij binnenkomst, vraag ik hoe laat ik word geholpen. Rond de klok van twee uur. Ik begin nu toch een beetje zenuwachtig te worden. Ik weet niet hoe vaak ik naar de wc ben geweest. Te veel om op te noemen. Ja, zelfs in mijn mooie operatie shirt ben ik naar de wc geweest. En nee, niemand heeft iets kunnen zien.

Vlak voordat ik word meegenomen. Krijg ik nog twee paracetamols en een tabletje om rustig te worden. Een uur later dan gepland, word ik opgehaald voor de operatie. Mijn man en ik nemen afscheid van elkaar. Ik ben blij, dat ik een beetje suf ben van het tabletje. Hierdoor ben ik niet zo gestrest.

Operatie
Voordat ik de operatie kamer in ga. Wordt het infuus ingebracht. Bij het inbrengen, zegt de verpleegkundige tegen mij: “dit wordt een blauwe plek infuus”. Ik dacht bij mijzelf, dat zie ik wel weer, als die eruit wordt gehaald. Ik krijg een band om mijn linker arm. Om mijn bloeddruk in de gaten te houden. En plakkers op mijn borst.

Dan is het zover, ik word de operatie kamer ingereden. Zo, wat is het hier koud. Het bed wordt naast het bed van de operatiekamer gebracht. Zodat ik zo over kan schuiven. Gelijk komen de isolatie deken weer op mij gelegd. Voor het eerst zie ik de gynaecoloog, die mij gaat opereren. Tevens maak ik kennis met de rest.

De anesthesioloog vraagt mij, waar ik over wil dromen. Een zomervakantie of een kerstvakantie. Natuurlijk over de kerstvakantie, duh. Ik ben de eerste die vraagt om een kerstvakantie droom, hahaha.
Voordat ik er erg in heb. Voel ik mij langzaam weg zakken.

Uitslaapkamer
Lig je net lekker te dromen (ik weet niet meer waarover), word je wakker gemaakt. Om te vragen, hoe het met mij gaat. Langzaam probeer ik wakker te worden. Zodat ik antwoord kan geven op de vraag.
Op zich voel ik mij wel goed. Toch heb ik veel pijn rond mijn navel. Om de pijn te bestrijden, krijg ik een beetje morfine. De pijn begint een beetje weg te zakken.

Even later komen ze weer vragen hoe het gaat. De pijn is toch niet helemaal weg. Ik krijg nog een beetje morfine. In de tussentijd worden de plakkers weggehaald. Net als de band, om het bloeddruk te meten.
Ja, nu gaat de pijn eindelijk weg. Wanneer ik weer bij ben. En de pijn bijna niet meer aanwezig is. Mag ik naar mijn kamer.

Kamer
Wanneer ik bijna bij mijn kamer ben. Vragen ze mij wat ik wil eten. Er is alleen nog maar rijst met ragout. Nee, dank je. Ik lust geen rijst. Dan maar een paar boterhammen met hagelslag.
Eenmaal op mijn kamer. Wat heel toevallig, dezelfde kamer is. Waar mijn man elf jaar geleden ook heeft gelegen. Toen hij was geopereerd aan zijn dikke darm.
Brengen ze de boterham met hagelslag. Na nog geen twee happen ben ik zo misselijk als wat. Nee, dit gaat het echt niet worden.

Na twee keer vragen. Krijg ik eindelijk iets voor de misselijkheid. Langzaam zakt het weg. ’s Avonds komt mijn man nog even bij mij op bezoek. Hoewel ik heel blij ben, dat hij op bezoek komt. Heeft hij eigenlijk niks aan mij. Ik ben nog moe van de operatie en een beetje misselijk.

Halverwege de avond, komt er iemand van het leger des heils. We krijgen een klein kadootje. Op de achtergrond hoor je het koor kerstliedjes zingen. In het kadootje zit een gehaakt kerstengeltje. Wat een lief gebaar.

Naar huis
De nacht ben ik redelijk goed doorgekomen. Mijn buik doet wel veel pijn. Slapen heb ik bijna niet gedaan. Het beschuitje en banaan gaan er, wonderwel, goed in.
Dan mag eindelijk het infuus eruit. Hier ben ik zo blij mee. Deze infuus heeft mij zoveel pijn gedaan.

Nadat het infuus eruit is. Mag ik mij gaan wassen. Douchen mag ik pas na achtenveertig uur. Na het wassen heb ik een kort gesprek met de gynaecoloog, die mij heeft geopereerd.
Er is geen endometriose aangetroffen in mijn buik. Een gedeelte van mijn darm was verkleefd. Dat heeft ze verholpen. Ik ben allang blij, dat ze iets heeft gevonden in mijn buik.

Intussen heb ik mijn man gebeld, dat hij mij op mag halen. Ik kan niet wachten tot ik weer thuis ben.
Dan gaat het plotseling helemaal mis. Ik ben weer misselijk. Niet zo klein beetje ook. Helaas kunnen ze mij niks geven tegen de misselijkheid. Omdat ik het infuus niet meer in heb.

Er wordt mij geadviseerd om mijn man eerst maar af te bellen. Totdat de misselijkheid weg is. Helaas is dat geen optie meer. Hij is al onderweg om mij op te halen. Ja hoor, tien minuten later is hij al bij mij. Het gaat daarna heel snel. Voordat ik het weet, druk ik op het knopje. En ren naar de wc. Alles komt eruit.

De verpleegkundige komt eraan. Hij loopt met mij mee naar bed. Even later komt hij terug met een diclofenac. Mijn man gaat weer naar huis. In de hoop, mij later op te kunnen halen. Ik ga op bed liggen om te gaan slapen.
Zowel de pijnstiller als het slapen heeft mij veel goed gedaan. Van de verpleegkundige krijg ik te horen. Wanneer ik een ontbijtkoek binnen hou. Ik naar huis mag. Je raad het misschien al. Ik mag naar huis.
Wat ben ik blij, dat ik naar huis mag. Ik heb er ook zin in.

Voordat ik naar huis mag. Moet ik nog even langs de apotheek om mijn medicijnen op te halen. Dan is het echt zover. Ik stap in de auto op weg naar huis. Er is niets fijners dan je eigen huisje en bed.
De honden zijn ook heel blij, dat ik weer thuis ben. Samen gaan we even lekker knuffelen op de bank.
Nu maar hopen, dat het herstel spoedig gaat.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: