Het gaat de laatste tijd goed met mij. Iets, waar ik heel bang voor ben. Gelukkig, kan ik die angst, beetje bij beetje, achter mij laten.

Ik geniet van de kleine dingen om mij heen. Diep van binnen voel ik, dat ik zin heb om overal een feestje van te maken. Alle ellende en negativiteit van me af swingen. Zodat ik fris met een nieuwe periode in mijn leven kan beginnen.

Soms kan ik niet geloven, dat ik meer voor mijzelf op kom. Dan moet ik mijzelf wel een paar keer knijpen. Heb ik dat nou echt gedaan? Zonder dat ik mij er rot over voel?

Ik zal jullie een voorbeeld geven:
Vorige week zondag, hadden we een groot feest van mijn man zijn werk. Ter afsluiting was er de Edwin Evers band.
Na even twijfelen. Kwam de gedachte, wat kan mij het schelen, wat ze van mij vinden. Ben ik naar voren gegaan.

Om even lekker uit mijn plaat te gaan. Ondertussen wel goed blijven drinken, het was nogal heet in de tent. Wat heb ik een lol gehad. Zingen, dansen en lachen. Totdat mijn lichaam aangaf. Nu is het genoeg. Stop, ga niet over je grens heen.

Tegen de dames, waarmee ik aan het dansen was, heb ik gezegd. Dat ik even een luchtje ging scheppen. Dit heb ik ook gedaan. Ik heb een plekje voor mijzelf, in de schaduw, opgezocht. Mijn mobiel erbij gepakt. Om even in mijn eigen bubbel terug te trekken.

Een tijdje later komt één van de dames bij mij zitten. Ik krijg een drankje van haar. Wanneer de afsluiting is. Vraagt ze, of ik mee naar voren ga. Voordat ik het door heb, zeg ik: “nee, ik blijf liever hier even zitten”. Wat? Heb ik dat net gezegd? Wat ben ik trots op mijzelf, dat ik mijn eigen grens heb aangegeven. Aan de andere kant, kan ik het nog steeds niet geloven. Dat ik dat heb gedaan.

Vrijdag, tijdens mijn therapie, vertel ik mijn begeleidster/therapeut. Hoe trots ik op mijzelf ben. Dat ik voor het eerst, mijn grens aan heb gegeven. Zonder dat ik mij rot of schuldig heb gevoeld. Ze is blij voor mij. Blij, dat het kwartje een beetje begint te vallen. Dat de therapie vruchten af werpt.

Om nog beter in mijn vel te gaan zitten. Hopelijk eindelijk eens acceptatie van mijzelf. Krijg ik van haar te horen, dat ik binnenkort met EMDR ga beginnen. Om de trauma van het pesten. En de slechte relatie met mijn vader te verwerken.

Hier ben ik zo blij mee. Maar, toch ook een beetje bang. Hoe werkt EMDR? Zal het mij kunnen helpen? Die negatieve gevoelens, gaan als een rode draad door mijn leven. Raak ik die dan eindelijk kwijt? Kan ik met deze psycholoog overweg? Ik besluit, om het maar over mij heen te laten komen. En ik zie wel, wat er gaat gebeuren. Zolang ik er maar open voor sta.

Ik zie ineens, dat mijn therapeut/begeleidster moeite heeft. Om iets tegen mij te zeggen. Ik voel mij een beetje ongemakkelijk. Na lang twijfelen, komt het hoge woord eruit. Per één september stopt ze bij ATN Hoogeveen. Ik krijg dan een andere begeleider/-ster.

Dit bericht komt aan als een bom. Eindelijk had ik iemand, waar ik een klik mee had. Waar ik mij helemaal op mijn gemak voel. En straks is ze weg, poef. Ook al wil ik het niet, begin ik toch te huilen. Het wordt mij allemaal even te veel.

Ik zie, dat zij het er ook moeilijk mee heeft. Ze zegt dit ook tegen mij. Terwijl ik dit schrijf. Moet ik mijn tranen weer bedwingen.
Gelukkig zie ik haar nog een paar keer, voordat ze vertrekt.

En dan? Zal ik wel een nieuwe begeleider/-ster krijgen. Wie dit zal zijn? Dat weet ik nu nog niet. Ik hoop maar, dat ik met deze persoon ook een goeie klik heb. Dat ik ook open met deze persoon durf te praten. Tja, het vertrouwen zal er eerst moeten komen. Hier zal ik in het begin wel moeite mee hebben.


2 reacties

M e l o d y · 1 juli 2019 op 14:51

Helemaal top. Je bent al zo ver gevorderd!

Wat die emdr betreft… zeker met een nieuwe therapeut… luister naar je gevoel! Emdr is niks engs aan maar het is wel belangrijk dat je het doet in een setting waarin jij je veilig en op je gemak voelt. (Mijn 1e paar sessies kreeg ik thuis)
Kom dus óók voor jezelf op en zeg “nee!” als die nieuwe therapeut niet goed aanvoelt. Hun diploma en opleiding staan niet garant voor dé juiste hulp omdat elke cliënt uniek is en diens behoeftes dat óók zijn.
Sterkte meis en houd moed én vertrouwen in jezelf en je eigen potentie.

    Jaqueline · 1 juli 2019 op 14:58

    Dank je wel. Ik heb bij mijn huidige begeleidster al gezegd. Dat ik wel de klik moet hebben.
    Met degene die de EMDR gaat geven. Anders heeft het voor mij geen zin.
    Ik zou eerst de EMDR krijgen, bij iemand anders. Ik heb die persoon één keer gezien.
    Met deze persoon heb ik zeker geen klik. Het heeft daarom ook wat langer geduurd.
    Voordat ik eindelijk met EMDR kan beginnen. Ik hoop, dat ik met deze persoon wel een klik heb.
    Zo niet, ga ik dit wel aangeven. Anders zit ik alleen maar mijzelf in de weg.
    Ik probeer moed te houden. Ik ben al zover gekomen. Ik zou graag beter met mijzelf overweg kunnen.
    De wereld beter begrijpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: