Na een jaar verkering, en heen en weer rijden, gaan we samenwonen. Het is een hele grote stap. Van alleen wonen, naar samenwonen. En, ook nog eens verhuizen naar een andere dorp/provincie. Toch, had ik er heel veel zin in. Van, nooit meer heen en weer reizen. Elkaar alleen maar in het weekend zien. Naar, elke dag bij elkaar. Geen gereis meer.

In het begin heb ik heel erg moeten wennen, aan het samenwonen. Niet zozeer, dat we alle dagen bij elkaar zijn. Meer, een nieuwe omgeving en elkaar een beetje aftasten. Het is ook een heel verandering. In die tijd, had ik ook net een nieuwe baan.

Van het één komt het ander. Een paar maanden later heb ik een “miskraam” gehad. De huisarts dacht toen van niet. De gynaecoloog, dacht van wel. Wat ik er nog van weet. Ik had toen verschrikkelijke buikpijn, heftige bloeding, last van mijn rug en ik kon moeilijk lopen.

Helaas, heb ik in die tijd weinig steun gehad. Daarbij verloor ik ook nog eens mijn baan. Dit was tot nu toe, mijn leukste baan. Met veel afwisseling. Nadat het lichamelijk weer beter met mij ging ik weer op zoek naar een nieuwe baan.

In de tussentijd, kregen we gezinsuitbreiding. Samen kochten wij onze eerste hond. Een kruising wetter/stabij. We hadden al twee huisdieren. Yoena, de poes van mijn man. En Knabbel, mijn lieve konijn.
De hond kreeg de naam Djura. Mijn man en ik dachten alles wel te weten, over het opvoeden van honden. Omdat we beiden met honden zijn opgegroeid. Nou, dat bleek dus helemaal zo te zijn. Het opvoeden ging een stuk moeilijker dan gedacht.

Het lukte mij, om snel weer een nieuwe baan te vinden. In de pauze, reisde ik naar huis, om de hond uit te laten. Op het werk, ging het niet zo lekker. Ook vond ik het zwaar. Om in de pauze naar huis te rijden. Om de hond uit te laten. Hierdoor begon ik steeds slechter in mijn vel te zitten.

Tot ik een keer naar het werk reed. Ik voelde mij zo slecht. Dat ik er serieus over na dacht, om zelfmoord te plegen. In mijn gedachten zag ik het helemaal voor mij. Onderweg nar mijn werk, kom ik een viaduct tegen. Als ik nou veel gas geef en er tegen aan rijdt. Is het allemaal voorbij. Tot ik bij de bewuste viaduct kwam. En ik mijzelf nog net wakker kon schudden. Ik ben hier zo van geschrokken. Helemaal overstuur op mijn werk, heb ik mij ziek gemeld.

Hierna ging het snel in een neerwaartse spiraal. Ik kreeg ontslag. Durfde niet meer auto te rijden. En mijn huis niet meer te verlaten. Ik leefde in een roes. Op den duur, draaide ik dag en nacht met elkaar om. Om de meeste dingen kon ik huilen, zonder dat ik wist waarom. Ik lag soms in een bol op de overloop. Totaal niet bereikbaar voor de buitenwereld. Mijn man wist niet wat hij moest doen. Waardoor hij niet wist, hoe hij mij moest steunen. Daarbij had ik nog steeds zelfmoord gedachten.

Op den duur kwam ik bij de huisarts terecht. Van hem kreeg ik medicijnen. Hierdoor veranderde ik in een Zombie. Niks interesseerde mij nog, of raakte mij. Ik besloot, om te stoppen met de medicijnen. Via de huisarts, kwam ik in contact met een psycholoog van het GGZ.

Omdat ik nog steeds niet durfde te rijden, kwam hij bij mij thuis. Van hem kreeg ik andere medicijnen. Van deze medicijnen werd ik zo moe. Dat ik hier snel mee ben gestopt. Tegen het advies van hem. Op dat moment, had ik besloten, om beter te worden. Zonder hulp van medicijnen.

Doordat ik af en toe durfde te auto rijden, in het dorp. Want ja, de boodschappen moesten wel worden gedaan. Wij woonden toen nog in Beilen. Stopte de begeleiding vanuit Hoogeveen. Ik werd doorgestuurd naar het GGZ in Beilen. Daar kreeg ik dag behandeling.

In totaal heb ik de behandeling, ongeveer een half jaar gevolgd. Ik ben er mee gestopt. Nadat ik door mijn enkel ben gegaan tijdens het sporten. Waardoor ik op krukken moest lopen. Het eerste wat ik te horen kreeg. Dat het mijn eigen schuld was, omdat ik te fanatiek was geweest. Daarbij waren er meer dingen, waar ik mij aan ergerde bij de therapie. Laten we zeggen, de klik was er niet.

Door veel wandelen met mijn hond. Hij heeft mijn leven echt gered. Ik ben Djura, daar de rest van mijn leven dankbaar voor. Veel zoeken op het internet. Kijken waar ik vrolijk van werd. Dingen waar ik bang van werd. Rende ik hard voor weg. Ik begon mij langzaam aan weer iets beter te voelen. Tenminste, dat dacht ik.

Ik durfde weer grotere stukken te rijden met de auto. Helaas, was en is het plezier voor autorijden voor altijd verdwenen. De schrik en angst van die ene dag, blijft mij nog steeds bij. Het zit nog steeds in mijn achterhoofd. Wat, als ik dan toch had doorgezet? Hoe had mijn leven er dan uitgezien? Was ik er nu nog wel geweest?

Ik heb het geluk, dat ik nu de juiste hulp krijg. Waardoor ik geen zelfmoord gedachten meer heb gehad. Ik meer rust heb gevonden in mijn leven. Maar, ook heb ik weer plezier en mag ik graag de lolbroek uithangen. Ik ben mijzelf weer helemaal aan het ontdekken. Wat ik tot nu toe heb ontdekt. Bevalt mij heel goed. Benieuwd, wat het leven mij nog meer gaat brengen. Nu kan ik pas zeggen, ik begin mij beter te voelen.

Dank je wel Djura, voor je eeuwige steun. Ik durf te zeggen, zonder jou had ik hier niet meer gezeten. Je zit voor altijd in mijn hart. En ik mis je nog elke dag.

Djura, dank je wel voor alles. Ik mis je.

0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: