Eigenlijk doe ik het veel te weinig. Wandelen bij mij in de buurt. Op nog geen tien minuten rijden van ons huis. Ligt het nationaalpark Dwingelderveld. Er zijn verschillende mooie routes die je kan wandelen. En toch doe ik het bijna nooit.

Komt het misschien, doordat je op de meeste plekken niet meer met de hond los mag wandelen?
Toen we nog in Beilen woonden. Waren we vaak te vinden op het Dwingelderveld. Met of zonder onze honden. Toen mochten honden nog overal los lopen, mits je ze goed onder appèl had. Volgens mij hebben we toen alle routes wel gewandeld. Mijn man in ieder geval wel.

Sinds we in Wijster wonen. Is het wandelen in het bos een stuk minder geworden. Onze jongste hond Dautsje. Weet niet eens wat het is, wandelen in het bos. Natuurlijk hebben wij ook een heel mooi gebied. Vlak achter ons huis. Daar komen we wel eens met onze honden. Helaas niet meer met Sietsje. Die kan het niet meer aan.

Zelfs hier wandelen mijn man en ik niet zoveel. Terwijl het natuur hier ook geweldig is. Ik ben zelfs heel nieuwsgierig, hoe het nu op de VAM berg is. Ze zijn daar bezig met het realiseren van fiets- mountainbike- en wandelroutes. Binnenkort maar eens een kijkje gaan nemen.

Nu dwaal ik een beetje af. Waarom wandelen we niet zoveel in de mooie gebieden dichtbij huis? Vinden we het allemaal een beetje normaal? Dat we zoiets geweldigs dichtbij huis hebben? Zien we het moois niet meer. Wat andere mensen, buiten onze provincie wel weer zien? Zoals wij het strand geweldig vinden. Omdat wij dat hier niet hebben?

Ik ga toch proberen om vaker te wandelen in het Dwingelderveld. Begin van dit jaar heb ik zelfs gezegd, dat ik alle routes wil gaan wandelen. Tja, door omstandigheden, is dat nog steeds niet gelukt.
Ik denk, dat ik maar geen doelen meer ga stellen. Meestal haal ik ze toch niet. Ik laat het allemaal maar op mij afkomen. Wanneer het dan wel lukt. Is dat alleen maar positief. Lukt het niet. Hoef ik mij ook niet schuldig te voelen.

Het begint nu ook mooi te worden in het bos. De bladeren beginnen te verkleuren. De eikeltjes, tamme kastanjes en dennenappels vallen op de grond. Als je nog even wacht. En de herfst helemaal doorzet. Is het helemaal prachtig in het bos. Bladeren die op de grond liggen. De bladeren die helemaal zijn verkleurd. Het mooiste vind ik dan. Om door de bladeren te lopen. En af en toe bladeren omhoog schoppen met mijn schoenen. Of met de handen oppakken. En de bladeren dan omhoog gooien.

Wat is er dan lekkerder, om na een lange wandeling. Te genieten van een heerlijk bakje warme chocolademelk met slagroom en een appelgebakje? Het liefst dan buiten opeten. Genietend van de herfstzon. Ik zie het al helemaal voor mij.

Misschien komt het ook wel door de vijf ploegen van mijn man. Waardoor ik zelf minder aan wandelen toe kom. Mijn man zijn weekend valt vaak door de weeks. Door de weeks, zijn we vaak in de tuin aan de gang. Of mijn man is aan het knutselen aan een scooter. Er is altijd wel iets te doen. Hierdoor nemen wij niet de tijd om een keertje te gaan wandelen. Wat je in het weekend toch sneller doet.

Alleen wandelen is ook wel een keertje heerlijk hoor. Maar, alleen is ook maar alleen. Soms wil je toch samen met iemand gaan wandelen. Even gezellig kletsen, genieten van de natuur. Voordat je het weet, ben je weer bij het begin punt. Om te eindigen met een lekker bakkie thee en een koekje.

Gelukkig heb ik wel een wandelmaatje gevonden. Waardoor ik niet zo snel alleen een wandelroute hoef te wandelen. Haar man zit ook in de vijf ploegen (bij mijn man in de ploeg, hahahaha). Waardoor ze precies begrijpt wat ik bedoel. Heerlijk is dat, die herkening. Ik heb al een paar keer met haar gewandeld. Wat reuze gezellig is.

Gisteren heb ik met haar ook gewandeld. De laatste keer was tijdens de avond wandeling. Dit keer hebben we gekozen voor een route van bijna zeven kilometer. Ik heb hem ook wel eens alleen gewandeld. Hoe mooi de route ook is. Halverwege de route gaat er al door mijn hoofd: “ben ik er al bijna?” Gisteren schrok ik ervan, hoe snel we alweer bij het beginpunt waren.

Ja, we hebben wel genoten van de wandeling. Hebben schapen gezien, een soort van hagedis. Geprikt aan een tamme kastanje. Toch maar niet meegenomen naar huis. Voor een eventuele herfstbakje.
Oh ja, ook nog een pad gezien. Ja, ja, we hebben ook over een pad gelopen. Natuurlijk ook even heerlijk geklets.

Na afloop had ik zo’n zin in een soft ijsje. Toch maar niet gedaan i.v.m. galstenen. In de plaats daarvan een heerlijk kopje thee gehad met een plakje cake. Genietend van de september zon. Denkend, waarom ik eigenlijk niet vaker wandel in dit mooie gebied. Terwijl mijn wandelmaatje vraagt, wanneer we weer gaan. Durf ik niet te zeggen wanneer. Ik wil haar niet teleurstellen. Als ik af moet zeggen. Omdat ik weer last heb van mijn galstenen.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: