Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik ben bang, om gelukkig te zijn. Ik kan me niet herinneren, wanneer ik voor het laatst echt gelukkig was. Eerlijk gezegd, schrik ik hier wel een beetje van. Hoe komt het, dat ik bang ben om gelukkig te zijn?

Het is begonnen in mijn jeugd. Na het overlijden van mijn opa. Ik had een pyjama feestje, als afsluiting van de lagere school. De volgende dag stond mijn vader aan de deur bij mijn vriendinnetje. Hij vertelde mij, dat mijn opa was overleden. Wat heb ik mij schuldig gevoeld. Dat ik die avond een feestje had. Terwijl mijn opa was overleden.

Ik had het gevoel, dat mijn opa was overleden. Omdat ik gelukkig was die avond. Tja, vertel een twaalf jarige maar eens. Dat gelukkig zijn en overlijden niks met elkaar te maken hebben. Dat iedereen ooit een keertje komt te overlijden. Dat dit een onderdeel van het leven is, hoe zwaar het ook mag zijn.

Dat mijn leven niet altijd even makkelijk is geweest. Heeft ook niet geholpen. Vooral toen ik een tiener was. Ging het heel erg op en neer tussen gelukkig zijn en mij ellendig voelen.
Zo erg zelfs, dat ik een paar keer volledig ben ingestort. En mijzelf hier weer uit heb moeten halen.

Sinds die tijd, ben ik bang om gelukkig te zijn. Bang, dat iets of iemand mijn geluk afneemt. En mij weer mee neemt naar al die negatieve gedachten en gevoelens.

Wanneer ik mij ook maar even gelukkig voel. Blijft ik op mijn hoede. Elke dag vraag ik mij af. Wanneer is het afgelopen met gelukkig en vrolijk zijn? Wanneer stort ik weer in?

Nu ik in therapie ben, voor mijn autisme. Leer ik beter met mijn gevoel om te gaan. Ik leer ook beter om te gaan met negatieve gevoelens. En ik moet zeggen, langzaam begint het zijn vruchten af te werpen.

Mijn gevoelens zijn geen hoge pieken en diepe dalen meer. Ze zijn iets kalmer geworden. Dit zorgt er ook voor, dat ik ietsje beter in mijn vel zit. Ik heb zelfs weer kleine geluk momentjes. De woede aanvallen zijn bijna verdwenen.

Via EMDR, hoop ik mijn negatieve gevoelens en kwaadheid van vroeger een plek te geven. Zodat zij geen grote rol meer spelen in mijn leven.

Ik hoop, dat de hulp die ik krijg voor mijn autisme, samen met de EMDR. Ervoor gaat zorgen. Dat ik positiever over mijzelf kan zijn. Ik eindelijk, na vierenveertig jaar, gelukkig durf te zijn. Zonder mij daar schuldig over te voelen.


4 reacties

Melody · 17 juni 2019 op 17:32

Al hoezeer jouw verhaal ook herkenbaar is….
Ik herinner mij de vraag van de tigste therapeut die e.i.n.d.e.l.i.j.k. wel een doorbraak wist te scheppen…

“gun jij jezelf wel gelukkig te zijn?” en nu geef ik die vraag maar aan jou door….

    Jaqueline · 19 juni 2019 op 12:31

    Hoi Melody,

    Als ik eerlijk antwoord op de vraag moet geven. Nee, dan gun ik mijzelf niet om gelukkig te zijn.
    Ik hoop met therapie, dat ik op den duur wel kan zeggen. Ja, ik gun mijzelf om gelukkig te zijn.

    Groetjes Jaqueline.

      Melody · 20 juni 2019 op 09:51

      Ik dank je voor je laatste regel 😉

      Maar je maakt me blijer met je 1 na laatste regel.

      en ik gun het je van <3-e

        Jaqueline · 20 juni 2019 op 15:53

        Dank je wel. Ik heb nog een lange weg te gaan. Gelukkig zit ik nu op de goede weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: