Het is alweer één jaar geleden, dat ik ben geopereerd. Wat gaat de tijd toch snel voorbij. Ik weet nog goed, hoe ik in spanning zat, voor de operatie. Mij elke keer maar afvragen, doe ik er goed aan? In mijzelf laten snijden en poken? Wat als ze niks vinden?

Ondanks, dat er toen niks is gevonden, op het gebied van endometriose. En ze alleen een verkleving aan de darmen hebben weggehaald. Is mijn leven, tot op heden helemaal veranderd. En ben ik blij, dat ik toch door heb bezet, met de kijkoperatie.

Sinds één jaar, kan ik mijn linkerbeen weer volledig gebruiken. Er is een wereld voor mij open gegaan. Drie jaar lang, heb ik mij aan moeten passen. Wat soms voor frustraties zorgde. En ik mij wel eens afvroeg, zal ik mijn been ooit weer volledig kunnen gebruiken? Ik kan nu volmondig zeggen, van ja.

Een maand na de operatie, ben ik weer begonnen met sporten. Eerst met Zumba. Om mijn buik zoveel mogelijk te ontlasten. Ondanks dat het soms nog wel een beetje zwaar was. Vond ik het heerlijk om te doen. Het voelde ook lekker, dat ik mijn linker been weer volledig kon gebruiken.

Een kleine maand daarna, ben ik weer begonnen met fitnessen. Het verbaasde mij, hoe snel mijn lichaam weer gewend was aan het sporten. Ondanks, dat ik bijna zes maanden niet had gesport. In het begin was het nog veel cardio.

Het sporten ging zo lekker. Ik vernam ook, dat ik rustiger werd in mijn hoofd. En, na het sporten, voelde ik mij ook veel vrolijker. De cardio ging langzaam over naar krachttraining. Ik trainde twee keer in de week. Één keer in de week Zumba en één keer in de week fitnes.

Doordat het sporten zo goed ging. Ben ik, na een half jaar, over gegaan naar drie keer in de week sporten. Eén keer Zumba en twee keer fitnes.
Hoewel, het in het begin vreselijk zwaar was. En mijn lichaam heel erg moest wennen aan de drie keer sporten. Merkte ik, dat ik het zelf heerlijk vond. Om drie keer te sporten.

Ik voelde mij sterker en krachtiger worden. Ook vond en vind ik het heerlijk, dat ik weer kan fietsen. Wat heb ik dat gemist. Helaas heb ik nog steeds geen fiets. Maar, elke keer als ik ga fitnessen. Ga ik fietsen.

Om mijn linker been aan te sterken. Het heeft toch drie jaar op halve kracht gewerkt. Maar ook, omdat ik in mijn achterhoofd bang ben. Dat ik straks mijn linkerbeen niet meer kan gebruiken. Ik blijf fietsen een wonder vinden. En kan er geen genoeg van krijgen.

Zoals je hebt kunnen lezen. Ben ik tot op heden blij, dat ik de kijkoperatie ben ondergaan. Ondanks, dat er toen niks is gevonden. En het voor de artsen misschien een “falen” is geweest. Is het voor mij een donderslag bij heldere hemel geweest. Ik kan na drie jaar, mijn linkerbeen weer gebruiken. Hier ben ik elke dag nog zo dankbaar voor.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: