Het is alweer een tijd geleden. Dat ik iets verteld heb, over mijn reis, op zoek naar mijzelf. Jullie hebben kunnen lezen, over mijn ervaring met EMDR. Hoe het gaat met mijn therapie. Nieuwe uitdagingen, die ik ben aangegaan. Wat soms ook mislukt.

In die tijd, heb ik niet echt verteld. Hoe ik mij nu echt voel. Eerlijk gezegd, vind ik het doodeng. Om over mijn gevoelens te praten of te typen. Bang, om gekwetst te worden. Wat vaak genoeg is gebeurt. Vandaag ga ik open tegen jullie zijn. Ik wind er geen doekjes om. Ga met de billen bloot (figuurlijk).

Voor het eerst in mijn leven, kan ik zeggen, dat ik me goed voel. Ok, ik ben nog lang niet, waar ik wil zijn. Maar, ik voel, dat het de goede richting op gaat. Ergens in de verte, zie ik het licht in de tunnel.

Niet meer het duister, wat ik altijd gezien heb. Nee, het duister ligt achter mij. Af en toe komt die nog wel naar voren. Gelukkig wordt het licht iedere dag sterker en sterker. Ik voel een kracht in mij, dat zorgt, dat ik ga vechten voor mijzelf.

Ik voel me een diesel trein. Ik ben langzaam op gang gekomen. Nu ik eenmaal op gang ben. Kan niks of niemand mij meer tegenhouden. Wil je het wel proberen? Ga je gang. Ik ga gewoon om je heen. Of ik ga recht door je heen. IK BEN OOK BELANGRIJK. IK MAG ER OOK ZIJN.

Dat ik mij zo voel, komt grotendeels door mijn laatste EMDR. Maar, ook door het goede afscheid gesprek. Die ik heb gehad met mijn begeleidster. Ik voelde, dat er naar mij werd geluisterd. Dat ik er toe deed. Dat heb ik heel lang niet meer gevoeld.

Gaat alles nu over glad ijs? Oh nee hoor! Nog te vaak, is het gras te groen bij de buren. Kan ik jaloers op iets zijn. Omdat mij iets niet lukt. Of, omdat ik iets niet kan. Terwijl iemand anders het wel kan.

Heel soms, voel ik mij niet waardig, om hier te zijn. Omdat ik geen baan heb en geen geld verdien. In mijn achterhoofd weet ik. Ondanks dat ik geen werk heb. En geen geld verdien, ben ik het ook waardig.

Gezonder eten gaat ook beter. Mijn man en ik, eten bijna geen eten meer uit pakjes of zakjes. Van bijna elke dag eten uit pakjes en zakjes Nu hoogstens twee tot drie keer in de maand. Ik eet door de weeks geen witbrood meer. Alleen nog maar volkorenbrood. Van bijna geen water drinken, naar zeven glazen water per dag, soms meer. Ik eet zelfs twee keer per week fruit en eet meer groente.

Sinds het gebruik van de app too good to go (zeker een aanrader). Hebben we een paar keer biologisch vlees op mogen halen bij Boer en Beef. Wat merk je dan, het verschil tussen supermarkt vlees en biologisch vlees. Sinds die tijd, eten we geen vlees meer uit de supermarkt. Aangezien ik niet zo’n grote fan ben van rundvlees (af en toe vind ik het wel lekker). Ben ik op zoek gegaan, waar ik nog meer goed vlees vandaan kan halen. Hierbij kwam ik uit bij de Drentse Wei.
Mijn man en ik willen niet anders meer. Is het vlees op en hebben we geen tijd om iets op te halen. Gaan we naar de slager.

Wat vond ik het eng om één keer in de week te gaan sporten. Laat staan, twee keer in de week te gaan sporten. Toch lukt het mij, om dit te doen, ondanks mijn fibromyalgie. En ja, de ene keer gaat het makkelijker dan de andere keer. Het sporten gaat nu zelfs zo goed. Dat ik vanaf deze week, drie keer per week ga sporten. Ahhh, ik vind het doodeng. Maar, ook super spannend en ontzettend veel zin in.

Om alles kracht bij te zetten. Heb ik vorige week de stap genomen. Om mijn kapsel en haarkleur over een compleet andere boeg te gooien. Uit met de donkere kleuren. In met de lichte, zomerse kleuren. Nog steeds een kapsel, die makkelijk is te onderhouden. Dit meer in verband met mijn fibromyalgie.

Ja, het gaat goed met mij. Ik voel mij een stuk beter dan een paar maanden terug. Ik ben heel benieuwd, waar mijn reis gaat eindigen. Dat het alleen maar beter kan worden, dat is een feit.


2 reacties

Melody · 2 september 2019 op 11:32

Dappuurrdddd🤗😉

    Jaqueline · 2 september 2019 op 16:40

    Dank je wel. 🙂 🙂

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: