Terwijl ik deze blog type. Zit ik nog steeds in een roze wolk. Wat een geweldig weekend gehad. Dit weekend had alles. Verschrikkelijke dieptepunten, onverwachtse wendingen en grote hoogtepunten.
Wat ben ik blij, dat ik niet aan mijn angsten heb toegegeven. Ik ben zoveel sterker uit deze reis gekomen.
Vandaag is de grote dag naar Hongarije. Ik ga samen met negenveertig vrouwen en drie mannen de F1 kijken in Boedapest. Ik heb vannacht bijna niet geslapen. Behoorlijk zenuwachtig op wat gaat komen.
Rond drie uur vertrekken mijn man en ik richting Schiphol. Mijn man is zo lief om mij te brengen.
Halverwege de rit stuur ik een berichtje naar Q-music (als een grapje). Na nog geen twee minuten bellen ze me terug en ben ik in de uitzending. Allemaal weer goede publiciteit voor de Formule 1 vrouwen. Gelukkig is het niet druk, onderweg naar Schiphol. Zodat we makkelijk onze auto kwijt kunnen.

Alles is goed aangegeven op het vliegveld. Zodat we de dames makkelijk kunnen vinden. Voordat mijn man weer naar huis gaat. Maakt hij nog even kennis met degene die het organiseren. Na een dikke knuffel gaat hij naar huis. Ondertussen vecht ik tegen de tranen.

Het inchecken gaat redelijk snel. Mijn koffer mag gelukkig ook mee. Het was de enige koffer waarbij het niet was gelukt om online in te checken. Nu is het wachten, totdat we het vliegtuig in mogen. Ik vind het toch wel spannend. Het is twintig jaar geleden, dat ik heb gevlogen.

Eindelijk mogen wij aan boord. Ik zit helemaal achterin bij het raam. Hoewel ik in een bus of trein graag bij het raam zit. Zit ik in een vliegtuig het liefst niet bij een raam.
Dan is het zover, we gaan vliegen. Wat voelt het opstijgen raar, net een achtbaan. In de tussentijd begin ik misselijk te worden. Gelukkig heb ik een beetje afleiding van de persoon naast mij. Ze heeft mij ook geholpen bij het landen.

Joepie, we zijn in Hongarije. Eenmaal buiten komt de warmte je tegemoet. Snel zoeken we onze bus op. Heerlijk afkoelen in de airco. Na een korte rit komen we aan bij ons hotel. We gaan nog niet inchecken. Eerst gaan we naar het circuit. In de tussentijd kunnen we onze koffers in een aparte ruimte neerzetten.

Er is nog tijd om nog even een paar boodschappen te doen en om wat te eten. Voordat we weer naar de bus gaan.
Na ruim drie kwartier, komen we aan op het circuit. Het begint nu toch wel spannend te worden. Bij binnenkomst worden alle tassen gecontroleerd. Op de grond lijkt het wel een slachtveld aan flessen.
We krijgen allemaal een bandje om onze pols. En worden door verwezen naar de tribune. Nou, daar zit je dan in de volle zon te wachten. Na ruim twee uur mogen we dan eindelijk het circuit op voor de pitwalk.

Na de pitwalk gaan we weer naar het hotel Actor. Het is tijd om ons in te checken. Nadat we onze spullen naar de kamer hebben gebracht. Is er gelegenheid om in het hotel iets te gaan eten. Door de vermoeidheid krijg ik bijna geen hap door mijn keel. Na het eten ga ik dan ook direct naar mijn kamer.

Ik wil nog even videobellen met mijn man. Om daarna te gaan slapen. Helaas komt er van slapen niet veel van. Ik ben overprikkeld door alles wat er is gebeurd. Ondanks dat ik naar muziek luister. Kan ik mijzelf niet rustig krijgen. Ik merk, dat een kamer delen misschien toch niet zo’n goed idee is geweest.

Ik besluit naar beneden te gaan, om te vragen of ze misschien een kamer voor mij hebben. Helaas, is er geen kamer vrij op dit moment. Toch maar weer proberen om te gaan slapen. Na eén uur word ik wakker met een giga paniek aanval. Wat moet ik nu? Mijn man kan ik niet bellen, die ligt te slapen. Degene van de organisatie durf ik ook niet wakker te bellen. Toch maar weer naar beneden om te vragen voor een andere kamer. Yes, ze gaan proberen morgen een kamer voor mij te regelen.

Ondertussen heb ik een “discussie” met het personeel. Waarom F1 leuker is dan voetbal. Hierdoor vergeet ik mijn paniek aanval en merk ik, dat ik rustiger word. Toch nog maar proberen een paar uurtjes te slapen. De volgende morgen krijg ik te horen, dat er een kamer voor mij was, joepie. Weer een grote prikkel minder. In vervolg boek ik een kamer voor mijzelf.

Vandaag kunnen we kiezen. Of iets voor jezelf doen, of naar het circuit. Ik besluit om iets voor mijzelf te doen. Ik ben nu eenmaal in Boedapest. Dan wil ik ook graag iets van de stad zien.
Gelukkig heb ik gisteren iemand ontmoet, die ook graag Boedapest wil zien. Zo ben ik tenminste niet alleen.

Samen met een echtpaar, die ook de hop on, hop off tour gaan doen. Delen we een taxi. De taxichauffeur is een echte coureur. Hij racet ons naar de bestemming. Ondertussen genietend van ons zangtalent.
Ondanks de warmte genieten we van het mooie Boedapest. Na de rit besluiten we, om ook de boottocht te doen. Helaas, kunnen we de boot niet vinden. Dan maar genieten op een terrasje.

’s Avonds gaan we met de hele groep uit eten op een boot langs de Donau. Al bij het welkomsdrankje zit de sfeer er goed in. Misschien komt het wel, door de muziek van Johnny Cash. We zingen en lachen de hele avond. Ondanks de regenbui. Vanaf de boot zien we hoe het dagleven overgaat naar het nachtleven.

Na het eten is er nog even tijd om iets te gaan doen. Wij (een klein groepje) besluit om nog even te wandelen door Boedapest. Tot we bij the four seasons komen. Daar staan mensen met een Red Bull cap. We besluiten om ook te wachten. Het wachten wordt beloond. We zien Max Verstappen, Christian Horner, Sergey Sirotkin en Robert Kubica. Met de meesten kunnen we een “selfie” maken. Natuurlijk zijn we niet op tijd terug voor de bus. Één van ons stuur een berichtje, dat we de bus niet gaan halen. Dat wordt lopend terug naar het hotel. Gelukkig hebben we google maps.

De volgende morgen moeten we er vroeg uit. Vandaag is de dag van de vrije training en qualifying. Ik zie er wel tegenop met deze warmte. Gelukkig heb ik redelijk geslapen, nu ik een eigen kamer heb. Toch blijf ik me misselijk en draaierig voelen.
Op het circuit wordt mijn angst waarheid. Er zijn teveel prikkels. Door de vermoeidheid en de prikkels. Zit ik er helemaal doorheen. Snel zoek ik een schaduwplekje op. Gelukkig hebben ze hier wifi.

Doordat ik een dik anderhalf uur met mijn man heb gewhatsapped en ik foto’s op facebook heb geplaatst. Kom ik weer helemaal tot rust. Ik durf het aan om de quali te gaan kijken. Geluk bij een ongeluk, begint het ook nog te regenen en onweren. Gelukkig heb ik een poncho bij mij. Doordat het zo ver afkoelt. Kan ik de quali helemaal uitkijken.

Eenmaal terug in het hotel, gaan we snel douchen. Zodat we daarna kunnen gaan eten. Dit keer bellen we weer een taxi. We hebben geen zin om helemaal naar het centrum te lopen.
In het centrum hebben we een leuk plekje gevonden om te gaan eten. Ik voel mij zo op mijn gemak bij de mensen die bij mij zijn. Dat ik durf te vertellen, dat ik autisme heb. Hier wordt gelukkig positief op gereageerd. Dat doet mij zoveel goed.

Ineens staat er een Austin Martin naast ons restaurant. Het blijkt Daniel Ricciardo te zijn. Voordat we er erg in hebben. Staat er één iemand van onze groep bij zijn raam. Na een kort gesprekje, drukt ze op een knopje. Zodat de verkeerspaal naar beneden kan zakken en Daniel weer verder kan rijden. Wat een geluk hebben we toch weer.

Na het eten besluiten we nog even de toerist uit te hangen. Boedapest is een geweldige stad. Zowel bij daglicht als bij nachtlicht. Helaas is het alweer tijd om naar het hotel te gaan. Morgen moeten we er weer vroeg uit voor de race. Met de taxi gaan we weer naar het hotel.

Heel even heb ik nog getwijfeld, of ik wel weer naar het circuit wil gaan. De vorige dag voelde ik mij zo rot en misselijk. Dat ik er toch heel erg tegenop zie. Door steun van mijn vrienden uit Limburg en vriendin uit Lelystad. Besluit ik toch mee te gaan. Ik krijg van nog meer mensen steun. Die het geweldig vinden, dat ik mee ga. Dit doet mij zo goed. Ik ben een vechter. En zo snel krijg ik mijzelf er niet onder.

Het is super druk op het circuit. En super warm, vandaag is het zelfs code rood. Van het echtpaar uit Limburg krijg ik een spuitbus met water. Zodat ik mij daarmee af kan koelen. Jullie zijn schatten.
Tot de race begint, besluiten we met zijn vijfen een schaduwplek op te zoeken. Hebben we ook geen last van de warmte.

Na de race gaan we terug naar de bus. Voetje voor voetje lopen we het circuit af. Driekwart van mijn stem achterlatend. Bewust blijf ik naar één plek kijken. Anders wordt het mij te veel. Eenmaal in de bus, in de heerlijke airco. Krijg ik en high gevoel. Ik heb het toch maar gedaan. De hitte getrotseerd om de F1 race te zien.

Voordat we nog eenmaal met zijn allen uit eten gaan. Hebben we gelukkig tijd zat om ons op te frissen. Nou, dat is ook wel nodig. Dit keer gaan we met de bus de bergen in. Eerst gaan we naar het citadel om foto’s te maken van Boedapest.
Om je heen hoor je de krekels. Terwijl je beneden het mooie Boedapest ziet. Ik ben van deze stad gaan houden.
Na het eten gaan we weer terug naar het hotel. Nog één keertje slapen. Om daarna weer naar huis te gaan.

Mijn tas pak ik de avond ervoor al in. Zodat ik het ’s morgens lekker makkelijk heb. Ik kijk nog één keer de kamer rond. Of ik niks ben vergeten. Nu op naar het laatste ontbijt in Boedapest. Na het ontbijt lopen we naar de bus. Onze laatste rit naar het vliegveld. Ik heb toch wel gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij dat ik weer naar huis ga. Aan de andere kant vind ik het ook wel geweldig in Boedapest.

Nadat de koffers eindelijk zijn ingecheckt en we door de douna zijn gegaan. Besluit ik om mijn laatste florint uit te geven. Hoef ik ze ook niet mee te nemen naar huis. Van het echtpaar uit Limburg heb ik een reistabletje gekregen. Ik hoop dat die gaat helpen.

Het is tijd om in te stappen. Dit keer zit ik gelukkig niet bij het raam. En ook niet helemaal achterin. Ik zie wel weer een beetje op tegen het vliegen. Bang om misselijk te worden. Gelukkig kan ik naar muziek luisteren op mijn telefoon. Bij het landen doe ik mijn ogen dicht. Zodat het allemaal nog een beetje dragelijk wordt.

En dan wordt het wachten op de koffers. In de tussentijd neemt iedereen afscheid van elkaar. Van te voren werd er al gezegd. Dat er gehuild zou worden en dat je elkaar zou missen. Ik geloofde er helemaal niks van. Nou, ik moet zeggen dat ik het wel mis. En nee, ik heb niet gehuild. Wel een paar traantjes gelaten.

De koffers komen nog redelijk snel. Samen met een groepje ga ik naar de trein. Het is voor mij makkelijker om met de trein naar huis te gaan, dan met de auto. Op het perron nemen we afscheid van elkaar. Voor ik er erg in heb. Sta ik met mijn beide benen weer op het station in Hoogeveen. In de verte zie ik mijn man al staan. Ik weet niet hoe snel ik naar hem toe moet. Een dikke omhelzing en tranen volgen. Snikken kan ik niet meer, omdat ik geen stem meer heb. Beiden zijn we blij, dat ik weer thuis ben. Net als de hondjes. Die me in de gaten houden, waar ik ook maar heen ga.

Boedapest, je bent een stad waar ik ben van gaan houden. Ik kom zeker nog een keertje terug, dan met mijn man. Niet in de zomer, maar in een ander jaargetijde.
Formule 1 vrouwen en GP Ticket wil ik bedanken voor deze geweldige reis. En het helpen voor een kamer voor mijzelf.

Bedankt possy voor een geweldige tijd. Dank jullie wel voor de steun die ik heb gekregen.
Ik heb genoten van deze reis. Waar ik enorm tegenop zag. Ik heb diepe dalen gekend, maar zoveel meer hoogtepunten gehad. Dat de dalen helemaal weg werden gehaald. Dankzij jullie heb ik mijzelf kunnen zijn. Die ik graag wil zijn.
Ik heb nog een hele weg te gaan. Mocht ik het weer eens moeilijk hebben. Dan denk ik aan de tijd in Boedapest. Wie weet tot een volgende keer.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: