Eind januari, zijn er twee welpjes geboren in WILDLANDS. Via de webcam, konden we de kleintjes volgen. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik niet elke dag heb gekeken. Misschien, heel af en toe.

Nee, ik zat te wachten. Tot de kleintjes eindelijk naar buiten mochten. In mijn hoofd zat ik al te rekenen, wanneer dit ongeveer zou gebeuren. In de tussentijd, hebben de beide welpjes ook een naam gekregen, Zuna en Kimani.

Dertig maart, was het dan zover. Als abonnementhouder, hadden we de mogelijkheid. Om een uur voor openingstijd naar binnen te gaan. Om de eerste stapjes van de welpjes te zien. Hoe graag ik er ook bij had willen zijn. Ik kon die dag niet. Aan de ene kant ook maar goed, het was anders te druk voor mij geweest.

Een week later, had ik eindelijk tijd. Om ze in het echt te zien. Mijn man was ook mee. Hij was ook nieuwsgierig naar de kleine dames. Dit betekende, op tijd vertrekken. Om zo vroeg mogelijk in WILDLANDS te zijn.

synchroon gapen

Goed gedaan hè, mamma

Bij aankomst kregen we van iemand te horen. Dat we net te laat waren. En inderdaad, de leeuwen lagen heerlijk te relaxen in het zonnetje. Dan is er maar één ding dat je kan doen. Wachten, wachten en nog eens wachten.

Wij zien jullie wel hoor

Na iets meer dan twee uur wachten. Zijn we eerst maar verder gaan lopen. Ook begonnen onze magen te knorren. Gelijk maar even een lunch pauze gepakt.

Zuna, samen met pappa Dudley

Na de lunch, gaan we direct weer door naar de leeuwen. Langzaam beginnen ze een beetje actief te worden. Zou het komen, van het bruidspaar. Dat ging trouwen bij de leeuwen?

Jij bent lief pappa

Terwijl Kimani nog lekker lag te slapen in de zon. Werd Zuna juist actief. Ze is pappa flink aan het uittesten.

Kom je nou spelen pappa?

En pappa Dudley? Die laat alles gemoedelijk toe.

Zoek de welpjes

Mamma komt er ook even bij liggen. De welpjes verstoppen zich, achter pappa en mamma. Heel af en toe zie je twee oortjes omhoog komen.

Ik zal je een verhaaltje vertellen

Het is zo mooi om te zien. Hoe Dudley met zijn kinderen omgaat. Wat een engelen geduld heeft hij.

Ik sla het vliegje wel van je neus

En Zuna? Die blijft haar vader maar “pesten”. In de hoop, dat hij reageert.

Even aan de haren trekken

Zelfs, wanneer Zuna aan de manen begint te trekken. Trekt Dudley zich er niet veel van aan. Ja, af en toe een grauw. Of even een pootje op Zuna. Maar, de kleine laat zich niet uit het veld slaan.

Geweldig om te zien. Zoals ik al eerder schreef. Hoeveel geduld Dudley heeft voor zijn kinderen. Maar ook, hoe de andere leeuwinnen met de welpen omgaan. Er heerst een kalmte in de roedel.

Binnenkort ga ik weer een kijkje nemen. Benieuwd hoeveel ze zijn gegroeid. En of ze nog meer streken uit halen.

Dan wil ik jullie deze ook niet ontzeggen. Een dag, voordat we naar WILDLANDS gingen. Is er een baby zebra geboren. Op deze foto, is ze voor het eerst naar buiten, op de safari.

Één dag oud. Met mamma, de safari verkennen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: