Het heeft een poos geduurd. Na veel heen en weer gereis. Gepraat en wachten. Heb ik gisteren eindelijk uitslag gekregen. Of te wel, de kogel is door de kerk. Ik heb autisme, geen borderline.
Het is toch een klap in je gezicht. Vooral, als je veertien jaar lang in de veronderstelling bent, dat je borderline hebt.
Borderline die is vastgesteld door het GGZ in Beilen. Wat ik te horen heb gekregen via de huisarts.
Via diezelfde huisartsen kom ik bij ATN Hoogeveen terecht. In het begin was ik nogal naïef. Weer een test. Weer naar een therapeut. Ik weet niet, wat ik hier van moet denken.
In het begin ben ik nogal terug houdend. Op de één of andere manier. Weet deze persoon mij toch te raken.
Ze laat mij uitpraten. Stelt precies de juiste vragen. Ze stelt mij helemaal gerust. Betrekt mijn man er ook bij. Wat nog nooit is gebeurd.
Langzaam krijg ik er een goed gevoel bij. In mijn achterhoofd hoop ik, dat ik autisme heb. Zodat zij mij kan helpen. Eindelijk iemand die mij kan helpen.

Het is niet bij dit ene gesprek gebleven. Meerdere gesprekken volgen. Ook een gesprek met mijn vader. Ja, dan komt het wachten. Vooral het wachten op GGZ Beilen. Wachten op het dossier van de tijd dat ik bij hun was.
Hoe vaak ze van ATN Hoogeveen er ook achteraan gaan. Het blijft wachten op het GGZ Beilen.

Twee weken terug krijg ik eindelijk het telefoontje van ATN Hoogeveen. Ze willen niet langer wachten op het GGZ Beilen. Net als ze dat zegt. Krijgt ze het dossier van het GGZ Beilen. Wel twee papiertjes in het dossier. Wat staat er in? Dat de afdeling niet meer bestaat en de mensen er niet meer werken.
Super gedaan GGZ Beilen. Daar hebben ze dan zo lang op gewacht. Mocht ik ooit in mijn leven behandeling nodig hebben. Ga ik nooit, maar ook nooit naar jullie toe.

Hoe gaat het nu verder met mij? Nu ik weet, dat ik autisme heb? Ik kom in behandeling bij ATN Hoogeveen. Eerst één op één gesprekken. Om uit te leggen, wat precies autisme is. Mijn man mag er ook bij zijn. Hij kan ook bij hun terecht voor eventuele vragen. Daar ben ik zo blij mee.
Daarna gaan ze mij helpen. Met dingen waar ik mee zit. Ik ben zo blij, dat ik eindelijk hulp krijg. Ik kan wel een gat in de lucht springen. Degene die bij mij de gesprekken heeft gedaan. Is ook degene, die mij gaat helpen. Bij haar voel ik mij op mijn gemak. Ik voel mij begrepen.

Hoe reageerde mijn man op de uitslag? Het eerste wat hij vertelde. Jij verandert er niet door. Jij blijft gewoon jijzelf. Toen ik dat hoorde. Kon ik weer een gat in de lucht springen. Ik heb echt, de liefste man van de hele wereld. Iedereen mag het weten.
Voor de rest weet alleen mijn vader het nog. Hij wil graag alles tot in de puntjes weten. Wat het verschil is tussen borderline en autisme. Hij is wel blij, dat ik geen borderline heb. Tevens vindt hij, dat het de laatste tijd een stuk beter met mij gaat.

Heb ik dan helemaal geen borderline? Dat weten ze niet zeker. Ik word eerst behandeld voor autisme. Als dat allemaal goed gaat. Gaan ze kijken. Of ik misschien toch affiniteit met borderline heb.
Het gaat dus, stapje voor stapje.
Eerlijk gezegd maakt het mij niet uit. Ik ben allang blij dat ik eindelijk hulp krijg, echt hulp. Ik voel zelf ook, dat ik er helemaal klaar voor ben. Dat komt ook, door de persoon, die mij gaat helpen.
Eindelijk heb ik goede hoop voor de toekomst. Die ik eerst niet had.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: