Begin oktober heb ik mijn laatste gesprek gehad. Met als grootste vraag, heeft de EMDR geholpen? Hoe gaat het nu met mij? Is er eventueel nog een behandeling nodig?

Voordat ik naar deze afspraak ging, had ik met mijzelf al overlegd. Dat ik klaar ben met de EMDR. Natuurlijk zit er nog wel iets. Wat ik nog moet verwerken. Maar, ik vind het niet zo erg. Dat ik er een EMDR behandeling voor nodig heb.

Dit vertel ik ook, tegen degene, die de EMDR aflegt. Hierop vraagt ze mij, hoe ik mij voel. Of ik ook een stuk rustiger ben in mijn hoofd. Ja, het is niet meer zo donker in mijn hoofd. Het licht heeft plaats gemaakt voor het donker. Er is ook geen chaos meer in mijn hoofd.

De boosheid en haat naar mijn vader is er niet meer. Ook de boosheid naar mijzelf is weg. Dit komt allemaal door de EMDR. Vooral de laatste sessie heeft heel goed geholpen. Ok, als ik naar mijzelf kijk. Zie ik nog steeds geen tien. Nog steeds een mager zesje. Maar, niet meer een nul of een één.

Wanneer je mij ziet lopen. Loop ik ook meer met mijn rug rechtop. Zo van, moet je mij eens zien. Om mij kan je niet meer heen. Daarvoor, wou ik mij verstoppen. Het liefst niet zichtbaar voor de buitenwereld.

Ik heb ook het gevoel, dat ik aan mijn tweede jeugd begin. Ik heb zin om dingen te ondernemen. Zoals de pink walk in Westerbork, de night walk in Emmen. Drie keer per week sporten, wat ik nu ook doe. Niet meer weglopen van mijn angsten. Maar, ze bij de kop aanpakken. Ok, er zijn dingen, die ik nog steeds niet zal doen. Zoals een ritje met de Tweestryd.

Ook bruis ik van de energie. Ik voel me net een stuiterbal van binnen. Dit vind ik soms wel moeilijk. Omdat ik niet altijd mijn inner stuiterbal kan laten gaan. Ik moet rekening houden met mijn fibromyalgie.

Voor het eerst, baalde ik niet, dat ik niet heb kunnen sporten. Omdat ik de griep/verkoudheid te pakken had. Ik heb rustig de tijd genomen, om te herstellen. Om het sporten daarna weer rustig op te pakken.

Nu moet ik nog proberen, om alles iets rustiger te doen. Soms wil ik te snel, om vierenveertig jaar in te halen. Hopelijk krijg ik vierenveertig jaar de tijd (of meer) om het allemaal in te mogen halen.

Degene, die de EMDR heeft afgelegd. Is tevreden, hoe ik over mijzelf denk. En, hoe het met mij gaat. Ik ben haar ook heel dankbaar. Dat ze de tijd voor mij heeft genomen. Mij een grote duw in de goeie richting heeft gegeven. Gelukkig krijg ik ook nog steeds therapie. Zodat hij mij kan helpen, met dingen, waar ik nog tegen aan loop.

Mocht ik nog eens denken, dat ik toch een EMDR sessie nodig heb. Kan ik altijd bij haar aan kloppen. Wat ben ik blij, dat ik EMDR heb gedaan. Het heeft mijn leven gered. Mijn leven weer een doel gegeven. Mij weer laten genieten van het leven. Nu is het tijd, om mijzelf te gaan ontdekken. Wat ik tot nu toe heb gevonden, bevalt mij heel goed.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: