Geschrokken
Wanneer november begint. Komen de jagers ook uit hun zomer slaap. Helaas kan je er geen touw aan vastknopen. Wanneer ze bij ons gaan jagen. Jullie zullen nu wel denken. Wat maakt het uit, wanneer ze bij jullie gaan jagen? Normaal zou ik ook zeggen: “het maakt mij ook niet uit”. Maar, wij hebben twee honden die bang zijn voor knallen.

Tevens hebben wij ook nog een poes. Zij is nu niet bepaald een binnen poes. Ze heeft er al een hekel aan. Wanneer ze niet naar buiten kan als het regent of sneeuwt. Aangezien wij (mijn man en ik) dachten, dat de jagers vandaag niet zouden komen. Hebben wij ons er flink in vergist. Een half uur nadat onze poes buiten was. Hoorden wij geknal buiten.

Het eerste wat ik denk: “shit, onze poes is buiten. Ze moet naar binnen”. De schrik zit er goed in. Snel rennen mijn man en ik naar haar brokjes ton voor voer. En haar voerbak, om het voer in te doen.
Zo snel we kunnen. Rennen we naar buiten. Rammelen met het voerbak en roepen haar naam. In de verte zien we de jagers in het bos.

Mijn angst wordt al groter. Ik begin bijna te huilen. Nee Jaqueline, nu moet je groot en sterk zijn. Anders komt Yoena niet. Mijn man en ik blijven roepen. Helaas geen reactie van onze poes. Op den duur komen de buren ook helpen. Weer zonder succes. Mijn hart klopt op dit moment in mijn keel. Doem senario’s spelen af in mijn hoofd. Waar ben je toch Yoena?

Gelukkig, de jagers vertrekken. Wie weet komt ze nu wel naar ons toe. Niks is minder waar. Hoe hard we ook roepen of rammelen met het voerbakje. We bedanken de buren voor het helpen en gaan ook naar huis. Even opwarmen en iets eten (ik heb nog geen boterham gegeten). Om later weer verder te zoeken.

Ze is weer thuis
Na het eten van mijn boterham. Pak ik de voerbak met brokken. Ik doe nog een poging, om onze poes naar binnen te krijgen. Ik begin voor bij het huis, niks. Dan ga ik naar de achterkant van de tuin. Nog steeds niks. Allerlei emoties gaan door mijn lijf. Opeens roept mijn man: “ze is binnen”. Ik weet niet hoe hard ik naar huis moet rennen. Om haar even flink te knuffelen. En Yoena? Die is zich van geen kwaad bewust.

Ze eet heerlijk haar brokjes. Kijkt mij maar raar aan. Wanneer de tranen over mijn wang biggelen. Sorry Yoena, je gaat nu eerst niet meer in het weekend naar buiten. In ieder geval tot aan de kerst. Dan is het jagen weer afgelopen.

Waar komt de angst vandaan
Twee jaar geleden was onze poes ook buiten. Net als iedere dag. Het was een beetje een dompere dag. Net als vandaag. Ik zat heerlijk binnen een spelletje te spelen achter mijn laptop. Af en toe kijk ik naar buiten. We zitten dichtbij een bos (ok, een bosje) en de vogels vliegen om ons huis. Daar kan ik zo van genieten.

Vanuit mijn ooghoek zie ik ineens iets wits rennen en een boom in vliegen. Met jagers op haar hielen en hun honden. Ik kijk nog eens goed. En zie dat het onze poes is. Voordat ik er erg in heb. Pak ik een beetje voer en haar voerbak. Als een bezettende begin ik te rammelen met het bakje en roep ik haar naam (mijn man was aan het werk).

Één van de jagers schreeuwt naar mij in het dialect: “ze komt vanzelf wel naar beneden”. Ik trek mij er niks van aan. Ik zeg nog tegen hem: “dat bepaal ik zelf wel”, of zoiets. Zonder aarzelen ga ik naar haar toe. Gelukkig reageert ze op mijn stem. Klimt ze uit de boom in mijn armen. Snel ren ik met haar naar huis.

Ze is aangevallen
Eenmaal in huis laat ik haar los. Het is één bolletje angst. Haar ogen zijn zo groot. Ze maakt zich helemaal klein. Wanneer ik verder kijk. Zie ik, dat ze er heel vies uit ziet. Ze stinkt ook behoorlijk.
Gelukkig laat ze mij haar wassen. Ondanks haar angst. Daarna kruipt ze in de mand van onze hond. Daar blijft ze liggen. Eten wil ze helemaal niet. En ik? Ik ben in shock. Verdrietig om wat er gebeurd is. Zo boos op die jagers. Dat ze hun honden niet onder controle hebben. Maar ook niet even vragen, hoe het met onze poes is.

Wanneer mijn man thuis is. Schrikt hij ook, hoe onze poes erbij ligt. Hij bekijkt haar eens goed. En ziet een paar gaten in haar bil. Het bloed ook een beetje. We bellen de dierenarts en kunnen gelijk terecht.
De wonden zijn gelukkig niet diep. Ze krijgt antibiotica en nog een paar tabletten.

De volgende dag gaat het iets beter met haar. Ze loopt een beetje door het huis. Nog wel heel angstig voor geluiden. Eten doet ze gelukkig ook weer een beetje.
Wat zijn de gevolgen op de lange duur? Onze poes is nu wat angstig aangelegd. Schrikt gauw van nieuwe geluiden. Ze gaat niet meer zo ver van huis. Ze is helemaal een andere poes geworden.

Het had allemaal voorkomen kunnen worden. Als de jagers ons hadden geïnformeerd. Dat ze bij ons in het bos gingen jagen. Wij hadden onze poes binnen gelaten. Zodat wij niet bang hoeven te zijn. Dat ze dood wordt geschoten. Of, achterna gezeten door een jachthond.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: