Zaterdag, voor twee weken terug, vernam ik tijdens het sporten. Ineens een kleine steek aan de achterkant van mijn enkel. Dit gebeurde, tijdens mijn tweede ronde, van mijn circuit. Zaterdags train ik mijn benen. Omdat mijn enkel niet veel pijn deed. Heb ik mijn schema afgewerkt. En zelfs voor het eerst hard gelopen op de loopband. Na het trainen, stretch ik altijd mijn lichaam.

De maandag ervoor, had ik al een beetje last van mijn hamstrings. Soms heb ik het idee, dat ik erg stijve hamstrings heb. Ik hoopte, dat door het trainen de hamstrings soepeler aan zouden voelen. Voor mijn gevoel, heb ik zelfs rustig aan getraind. Mijzelf niet tot het uiterste gedreven (wat ik nog wel eens kan doen. Hier probeer ik meer op te letten, dat dat niet gaat gebeuren).

Na het trainen, even nazitten en afkoelen. Zodat ik niet bezweet onder de douche vandaan kom. Wanneer ik het gevoel heb, genoeg afgekoeld te zijn. Loop ik naar de kleedkamer. Nou lopen is het niet meer. Het is half strompelen, half lopen. Mijn enkel en hamstring doen toch meer pijn.

Onderweg naar huis, doet het gasgeven in de auto best wel pijn. Wat ben ik blij, dat we cruise control. Waardoor ik mijn voet niet constant op het gaspedaal hoef te houden.

Eenmaal thuis, doet de achterkant van de enkel toch meer pijn. Eens even voelen. Auw, dat doet veel pijn. Toch maar een pijnstilling innemen. En even insmeren met Toco-Tholin. Dit hebben wij ooit gekregen van mijn schoonvader. En werkt super goed.

In de loop van de weekend, wordt de pijn wel ietsje minder. De enkel is iets minder stijf. Traplopen, gaat nog steeds niet super. En ’s nachts heb ik ook nog wel pijn, aan de achterkant van mijn enkel.

Maandag toch maar de huisarts gebeld. Met in mijn achterhoofd, dat het wel niks zou zijn. En het zo wel weer over gaat.
’s Morgens kan ik gelijk terecht. Niet bij mijn eigen huisarts. Dat is geen probleem.

De dokter stelt een paar vragen. Ze kijkt en voelt aan mijn enkel. En concludeert, dat mijn achillespees overbelast is, slik. En nu? Oefeningen gaan doen. En toch maar naar de fysio. Gelukkig zijn we in Beilen, zodat ik gelijk naar de fysio kan. Om een afspraak te maken.

Ook dit gaat heel snel. Dinsdag middag, kan ik er terecht. Benieuwd, wat hij te zeggen heeft. Het allerbelangrijkste, of ik wel mag blijven sporten. Wat zou het balen zijn. Als ik even niet meer zou mogen sporten. Het gaat nu namelijk zo lekker.

De fysio stelt een paar vragen. Leest mijn vragenlijst door, die ik van te voren in moest vullen. Ook hij kijkt en voelt naar mijn enkel. Ook hij komt tot dezelfde conclusie. Overbelaste achillespees. Hier blijft het niet bij. Omdat ik hem ook heb verteld over mijn hamstring, van mijn rechterbeen. Neemt hij die ook even mee. Het blijkt, dat de pezen in mijn rechterbeen overbelast zijn.

Waarschijnlijk, door het overcompenseren in de tijd, dat ik mijn linker heup niet volledig heb kunnen gebruiken. Maar, ook door het sporten.
Dit is wel even slikken. Ik had niet verwacht, dat dit er allemaal nog achterweg zou komen. Dat drie jaar lang, je linker heup niet goed kunnen gebruiken. Nog zoveel “schade” achter kan laten.

De fysio tapt mijn achillespees. Zodat die wat meer rust krijgt. Tevens krijg ik een paar stretch oefeningen mee. En dan krijg ik te horen. Dat het wel twaalf weken kan duren. Voordat de achillespees weer hersteld is. En het sporten dan? Ik mag nog wel fitnessen. Zolang ik bepaalde apparaten, zoals de arch of crosstrainer niet gebruik. Of bepaalde oefeningen niet ga doen. Dat valt nog mee.

En Zumba dan? Want, drieëntwintig November hebben we een uitvoering. Helaas, ik mag niet meer mee doen met Zumba, neeeeee.
Dit zag ik niet aankomen. Aangezien de huisarts gisteren nog tegen mij zei. Dat ik volgende week, misschien wel weer een beetje mee zou kunnen doen.

Er is wel één klein lichtpuntje. Ik mag drieëntwintig November wel meedoen met de uitvoering. De fysio kan alleen niet beloven, dat het pijnvrij zal zijn. Maakt mij niet uit. Ik ga hoe dan ook mee doen. Ik heb er al zolang naar uitgekeken.

Eenmaal thuis, verneem ik toch wel, dat ik even flink baal en verdrietig ben. Ondanks, dat ik onbewust wist. Dat mijn achillespees overbelast is. Komt het toch als een shock. Nou, de grootste shock, is de twaalf weken herstel.

De Zumba lessen zijn zo gezellig. We hebben zo’n leuke groep. Elke week ga ik met buikpijn weer naar huis. Niet van het sporten, maar van het lachen. Met Zumba kan ik even lekker helemaal los gaan. En nu, mag ik het even niet meer. Misschien af en toe maar even heen. Al is het maar, om even te kijken. Wat er veranderd is aan onze routine voor November. En even gezellig bijkletsen.

Ondanks dat ik mij rot voel. Grijp ik nu niet naar de chocolade of andere lekkere dingen. Ik neem een snack a jack, hier voor in de plaats. Ik verneem, dat ik ook geen last heb van negatieve gedachten.
Daar bedoel ik mee, “Ik ben net lekker bezig met sporten. Het gaat hartstikke goed. En nu gebeurd er dit. Waarom gebeurd dit nu met mij? Nu wordt alles, waar ik voor getraind heb. Teniet gedaan, door die stomme enkel”. Nee, deze gedachten heb ik niet gehad. Misschien een paar seconden. Daarna kijk ik weer naar de positieve dingen.

Ik kan nog steeds twee keer per week fitnessen. Hierdoor blijf ik in beweging. Wat alleen maar goed is voor mijn fibromyalgie. Het sporten is ook goed voor mijn hoofd. Sporten maakt mij vrolijk. Ik mag drieëntwintig November mee doen met de uitvoering. Gelukkig ken ik de dans al uit mijn hoofd. Ik kan zo ook wel eens langs, om even gezellig te kletsen. En kijken, of er nog iets veranderd is aan de dans.

Het enige wat ik hierop kan zeggen. Ik ga met kleine stappen vooruit. Dit doet mij zoveel goed. Hier ben ik zo blij mee. Dat ik mijzelf even een denkbeeldig schouderklopje geef. Het maakt mij zo blij, dat ik vorderingen maak. Zowel lichamelijk als geestelijk.

Ik blijf mijn stretch oefeningen doen. Ik doe wat de fysio mij opdraagt. Zorg voor voldoende rust, maar ook beweging. Je weet het hè? Rust roest. Zodat ik over twaalf weken, weer drie keer in de week kan sporten. En weer gezellig met de dames Zumba kan doen.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: