Al een paar jaar gaan we niet meer op vakantie. Mijn man en ik vieren onze vakantie thuis. We maken er een staycation van. Hoewel ik dat, op zich, wel fijn vind. Zou ik, stiekem, toch wel één keer per jaar. Een weekendje samen weg willen. Helaas, door onze lieve dieren, die wij hebben. Kan dit nu niet.

Elk jaar, probeer ik, er het beste van te maken. Maar, door mijn perfectionisme, zie ik er ook wel tegen op. Dat mijn man vakantie heeft. De meeste plannen, die ik van te voren heb bedacht. Gaan vaak niet door. Dit jaar was niet anders, als de jaren ervoor.

Toch is er een grote verandering, in vergelijking met de vakanties van voorgaande jaren. Voor het eerst in jaren. Vind ik het fijn, dat mijn man thuis is met de vakantie. Ik kijk er zelfs naar uit. Ja, ik moest ook een paar keer in mijn arm knijpen (gelukkig geen blauwe plekken), voordat ik het geloofde.

Misschien komt het wel, dat de perfectionisme ietsje is afgenomen. Dat ik de teugels, iets heb laten vieren. Als gevolg van de EMDR? Wat het ook is. Ik ben allang blij, dat het dit jaar geen stress volle vakantie gaat worden.

Helaas, hebben we weer niet alle plannen uit kunnen voeren. Ach, hebben we nog iets voor de volgende vakantie. Ik ben allang blij, dat ik eindelijk eens heb kunnen genieten van onze vakantie samen. Zonder stress, perfectionisme en een woede aanval. Maar, gewoon genieten van elkaar en de dieren.

Nu de vakantie weer voorbij is. Mis ik het toch wel, dat mijn man niet alle dagen thuis is. Onze leven is nu toch weer ietsje stress voller geworden. Mijn man is weer aan het werk. Zijn school is ook weer begonnen. De werkzaamheden om het huis, moeten ook weer gebeuren. En ik ben van twee keer sporten per week. Naar drie keer sporten per week gegaan. Ik heb nu alweer zin in de volgende vakantie :-).


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: