Vorige week vrijdag, heb ik voor het eerst sinds drie weken. Weer een gesprek met mijn begeleidster.
We praten over, wat er in die drie weken is gebeurd. Nou, ik kan je vertellen. Er is heel wat gebeurd.
Ik ben naar het concert van Imagine Dragons geweest. Dat was super, geweldig, tof. Toch weer last van een paniekaanval gehad. Natuurlijk het gedoe met mijn darmen.

We praten ook nog even over mijn vader. Ik eindelijk een brief naar hem heb “geschreven”. Maar, niet heb verstuurd. Ik heb hem wel bewaard. Dat het met toch niet zoveel pijn heeft gedaan. Als dat ik had gedacht. Het toch wel een beetje een opluchting was. Om de brief te “schrijven”.

Ik heb haar verteld, dat ik toch heel veel pijn heb gehad. Nadat ik mijn blog over pesten heb geschreven.
Het was een soort van rouw proces. Zo uit het niets begon ik ineens te huilen. Nooit gedacht, dat het nog zo diep zou zitten. Toch heeft het mij ook heel goed geholpen. Net of een last van mijn schouders is gegaan. Wat mij het meest verbaasde? Dat het schrijven van deze blog. Mij veel meer pijn deed. Dan de brief, die ik naar mijn vader heb geschreven.

Tijdens het concert van Imagine Dragons heb ik een kleine paniek aanval gehad. Aan de ene kant had ik het verwacht. Ik had spanning om er heen te gaan. Er zijn veel mensen aanwezig, allemaal trickers.
Aan de andere kant, had ik het ook niet verwacht. Het is niet mijn eerste concert, waar ik naar toe ga. Ik had al een paar live concerten van hun gezien. Dank je wel mijn lieve man. En me er ook wel een beetje op voorbereid. Ondanks dat, heb ik de paniek aanval om kunnen zetten naar iets positiefs. Waardoor ik een super geweldige avond heb gehad.

Wat mij helemaal heeft geholpen? Wat ik helemaal niet had gedacht? De mini vakantie/f1 weekend naar Boedapest. Deze weekend heeft mij zo veranderd. Tot op de dag van vandaag. Ben ik blij, dat ik heen ben geweest. En niet naar mijn angstige stemmetje heb geluisterd. Ik denk zelfs, als ik niet naar Boedapest was geweest. Was Debby Downer nog steeds heel erg aanwezig geweest.

Nadat mijn begeleidster dit allemaal aanhoort. Krijg ik van haar te horen. Dat ik grote stappen in de goede richting heb gemaakt. Ik weet even niet goed, wat ik daarmee aan moet. Om daarna, toch een goed gevoel te hebben. Ja, ik heb ook stappen in de goede richting gemaakt. Ik weet nu ook een beetje, wat ik wel wil en wat niet. Waar ik plezier van krijg, of waar ik gestrest door raak.

Ik ben ook zo blij, dat ik niet naar de psychiater heb geluisterd. Of, zoals mijn man deze mensen noemt. De geiten wollen sokken mensen, hahahaha. Als ik naar hem had geluisterd. Had ik moeten stoppen met de oxazepam. Hierdoor zou ik ’s nachts niet meer slapen. Omdat mijn hoofd gewoon te vol zit.
Was het beter geweest, als ik maar niet naar Boedapest was gegaan. Alleen maar, omdat ik er zo tegenop zag. Had ik ook niet naar het concert van Imagine Dragons moeten gaan. Omdat ik daar prikkels van krijg. Wat weer een paniekaanval zou kunnen trickeren.

Gelukkig ben ik wel eens eigenwijs. Ben ik wel naar Boedapest gegaan. Waar ik Debby Downer heb achter gelaten. Ben ik wel naar het concert van Imagine Dragons geweest. Ondanks de kleine paniekaanval. Heb ik een super avond gehad.
Door deze ervaringen, ben ik er sterker uitgekomen. Ook ben ik erachter gekomen, dat ik mij heel erg door mijn angsten heb laten lijden. Waardoor Debby Downer tevoorschijn is gekomen. Ik meer en meer op een kluizenaar begon te lijken.

Volgens mij, was mijn begeleidster het ook wel met mij eens. Het heeft mij meer goed gedaan. Dan dat het mij heeft geschaad. Kan je zien, je moet niet altijd luisteren naar een psychiater. Soms weet je het zelf beter. Je voelt het gewoon in je middelste van je middelste. Dat wat jij doet, beter is.

Helaas komt Debbie Downer nog wel eens naar boven zetten. Zoals afgelopen woensdag. Toen ik het helemaal niet meer zag zitten. Ik was even helemaal over geprikkeld. Moest om de haverklap huilen. Wist niet meer wat ik moest doen. Wat ben ik dan blij, dat ik dan even bij de huisarts terecht kan. Mijn verhaal kan vertellen. Om daarna, ietsje opgeluchter, weer naar huis te gaan. Vooral, als je te horen krijgt. Dat je een vechter bent. Want ja, dat ben ik zeker.

Ik heb nog heel veel te leren over mijn autisme. Met kleine baby stapjes kom ik beetje bij beetje vooruit. Natuurlijk met heel veel hulp van mijn begeleidster. Ik heb nog een lange weg te gaan. Die ben ik zeker bereid om te lopen. Iets wat ik jaren niet ben geweest. Er zullen nog veel pijnlijke momenten komen. Maar, ook heel veel leuke momenten. Mede door wat ik heb meegemaakt in Boedapest en het concert bij Imagine Dragons. Weet ik nu weer, dat ik een vechter ben. Ik nergens meer voor aan de kant ga. Overal voor de volle honderd procent voor ga. Om er weer beter uit te komen. Zodat Debbie Downer voor altijd weg kan blijven. En ik ben Jaqueline kan genieten van haar leven.

 


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: