Ieder jaar kan ik niet wachten, totdat mijn man vakantie heeft. In mijn hoofd heb ik al van alles gepland. Dagje hier heen, een keertje uit eten, gezellig ’s avonds buiten zitten met haardvuurtje aan. Samen even afkoelen in het zwembad. Een gezellige staycation, zeg maar.
Helaas, hoe dichterbij mijn man zijn vakantie komt. Hoe zenuwachtiger ik word. Help, mijn man is nu alle dagen thuis. Hoe moet dit met mijn schema? Wat als we een dagje weg willen? Terwijl ik altijd op die dag schoonmaak? Of nou net naar de sportschool ga?

Ja, de paniek is dus rondom mijn schema. Mijn dagelijkse routine/ritme. Zoals jullie hier kunnen lezen. Hou ik van mijn routine en rust. Hier word ik rustig door en blijf ik kalm.
Wanneer mijn man vakantie heeft. Ligt mijn schema/routine een beetje op de schop.

Negen van de tien keer, is mijn man eerder van bed dan mij. Hij voert de honden, poes, kippen en konijnen. Maakt de kattenbak schoon en gaat alvast ontbijten.
Dat is toch ontzettend handig? Zullen jullie wel zeggen. Of, wat lief van hem, dat hij dat allemaal doet.
Het is zeker handig en ontzettend lief van hem. Maar, het verstoord wel mijn routine. Waardoor het voor mij heel moeilijk wennen is aan mijn “nieuwe” routine.

Ik raak erdoor van gestrest. Wat mijn slaap ook weer beïnvloed. Maar, ook mijn humeur. Terwijl je met vakantie juist lol en plezier wilt maken. Eventjes ontstressen.
Ik probeer ook wel in de “vakantie” modus te komen. Een beetje relaxter te leven. Maar, dit gaat zo moeilijk.

Zelfs het plannen van een dagje weg. Kan mij al van slag maken. Ik mag graag ver van te voren weten, als we iets gaan doen. Terwijl mijn man, in zijn “vakantie” modus zo iets heeft van. Ach, dat kan dan ook wel.
Ik snap hem ook wel. Hij heeft staycation. Kan doen en laten wat hij wil. Hoeft even niet meer aan het werk te denken. Alles komt vanzelf wel. Ik noem het maar de hippie mode. Lekker chillax, even rustig bro, alles komt goed. Als het vandaag niet lukt, gaan we morgen gewoon verder.

En ik? Ik probeer mijzelf wel aan te passen. Aan de chillax, even rustig bro mode. Zodat ik ook een beetje “vakantie” gevoel heb. Tussen het huishouden en dieren voeren door.
’s Morgens buiten ontbijten, ’s middags buiten lunchen en ’s avonds buiten dineren. Wanneer ik zin heb om te rusten. Pak ik een kleed. Leg die op het gras om uit te rusten. Als het heel warm is, koel ik af in het zwembad.

Om in de relax modus te komen. Heb ik ongeveer twee weken nodig. Tja en negen van de tien keer. Moet mijn man dan weer aan het werk. Waardoor ik weer moet wennen aan de “normale” ritme.
Of, mijn man moet langer vakantie hebben. Zoals dit jaar. Dan kan ik ook nog een paar weken genieten van de vakantie.

Voor mij is vakantie meer. Even een weekendje weg van huis. Even geen huishoudelijk werk doen. Geen dieren voeren. Wanneer je weg gaat. Niet druk maken, dat je weer naar huis moet. Omdat de honden te lang alleen zijn geweest.
Nee, mijn ideale vakantie is: wakker worden, ontbijten, afwassen en dan doen en laten wat je zelf wil. Het liefst sight seeing. Om dan ’s avonds weer terug te komen in je huisje. Om even buiten te zitten. Voordat je weer naar bed gaat.

Mijn man zijn ideale vakantie is een staycation. Af en toe een keertje weg gaan. Thuis lekker een beetje lopen aanklooien. Is het niet met de scooter. Dan is het wel met iets anders.
Even niet druk maken over het werk. Lekker zelf bepalen wanneer je op bed gaat. Wanneer je weer wakker wordt. Zelf bepalen wanneer je een lekker biertje wil drinken. Of ook even een duik in het zwembad nemen.

Nu we weten, dat ik autisme heb. Proberen wij een compromis te sluiten. Zodat we beiden kunnen genieten van onze ideale vakantie. Mijn man geeft eerder aan. Wanneer wij iets gaan ondernemen. Ik ga proberen mij dan minder aan mijn schema vast te klemmen. Dit zal niet makkelijk worden. Als je van elkaar houdt. Heb je dingen voor elkaar over. Om zo tot iets moois te komen.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: