Het leven gaat verder

Het is nu een week geleden, dat Sietsje is overleden. Zonder dat je het door hebt, gaat de tijd snel.
Terwijl ik nog in rouw ben, gaat het leven om mij heen verder. Dat is soms wel even slikken.
Zelfs onze twee honden, Aemke en Dautsje, gaan verder met hun leven. Net alsof Sietsje er nooit een onderdeel van hebben gemaakt.

Ik blijf het maar apart vinden. Zoals Aemke en Dautsje met het verlies van Sietsje omgaan. Je merkt helemaal niks aan de dames, dat ze haar missen. Ze doen weer hun dagelijkse dingen, net of er niks gebeurd is. Ze vinden het ook niet erg, dat wij weg gaan (voor zover ik weet). Soms liggen ze nog op de bank te slapen, als wij weer thuis komen.

Mijn man en ik, tja, dat is een ander verhaal. Wij missen Sietsje nog verschrikkelijk. Ik heb er vrede mee, hoe het allemaal is gegaan. Ik ben heel blij, dat ik bij haar ben geweest, tot het einde. Dat ik alles tot de puntjes heb kunnen regelen. Toch mis ik sommige momenten van haar. Het zal tijd nodig hebben, voordat zoiets gaat slijten.

Pre-operatief gesprek

Gisteren heb ik mijn pre-operatief gesprek gehad. Daarvoor moesten we lekker vroeg uit bed. Veel te vroeg, als je het mij vraagt. Het positieve is weer, dat je niet lang hoeft te wachten in het ziekenhuis.
Het eerste gesprek, was leuk en gezellig. Mijn bloeddruk was weer super (zoals altijd, hahaha) net als mijn zuurstof.

Daarna moesten we even wachten op het tweede gesprek, met de anesthesist.
Sorry dat ik het zeg, wat een stijve hark was die persoon. Zo koel als een komkommer. Heel anders dan de man van het eerste gesprek. Die af en toe een geintje maakte.  Gelukkig waren we ook snel klaar bij deze man.

Als laatste moest ik langs de verpleegkundige. Het eerste wat ik daar te horen krijg? Dat ik een nachtje op “vakantie” ga (of te wel, een nachtje moet blijven). Dit had ik niet verwacht. Ik had verwacht, dat de kijk operatie een dagbehandeling zou zijn. Maar nee, ik mag een nachtje logeren in het ziekenhuis. Ach, hoef ik mijn ontbijt ook niet zelf te maken, hahahaha. En heb ik even rust van mijn man (geintje).
Nu begint het wachten, wanneer ik bericht krijg voor de operatie. Oh ja, na de operatie moet ik het vier tot zes weken rustig aan doen. En ik maar denken, na drie weken kan ik alles weer doen (foutje, bedankt).

Als je er toch bent geweest?

Kan je de volgende dag er wel weer heen. Vandaag is het niet voor mij. Dit keer is het voor mijn man. Hij moet voor controle heen, om zijn ogen. We zouden er vorige week dinsdag voor heen gaan. Gelukkig konden ze het verplaatsen naar vandaag. Na het stoppen met één bepaalde medicijn, gaat het weer slechter met de ogen van mijn man. Ik ben heel benieuwd wat ze gaat zeggen.

Zoals we al gewend zijn, is het druk op de afdeling oogheelkunde. Gelukkig is er wifi en goede banken en stoelen. Net als we lekker zitten, wordt mijn man opgeroepen door een verpleegkundige.
Zij kijkt naar zijn ogen én hij moet een test doen. Voordat de test begint, krijgt hij eerst druppels in zijn ogen en een kleurstof. Je kan duidelijk zien, dat zijn rechteroog slechter is geworden.

Daarna kunnen we weer plaats nemen in de wachtkamer. Het wachten gaat weer beginnen. Net als je denkt, dat het rustiger begint te worden? Komen er weer mensen binnen wandelen. Na een uur zijn we eindelijk aan de beurt. Ik ben benieuwd.

Aandachtig kijkt ze naar zijn ogen. Er zitten een paar wimpers, die zijn ogen irriteren. Die worden er ook nog even uitgehaald. Nadat ze klaar is, krijgt mijn man te horen. Dat hij weer moet beginnen met de oude druppels. Vrijdag moet hij weer terug komen. Om te kijken, hoe het met zijn oogdruk is. De vorige keer, was zijn oogdruk te hoog, door deze druppels. Daar gaan mijn plannen voor vrijdag. Moet ik weer nieuwe verzinnen.

Met een recept voor nieuwe tabletten, want die waren op. Gaan we naar de apotheek. Druppels hoeft hij niet op te halen. Die hebben we nog thuis liggen. Terwijl mijn man wacht bij de apotheek. Neem ik de gelegenheid. Om even langs te gaan bij opname (en het toilet). Wie niet waagt, wie niet wint.

Helaas kunnen ze mij ook niet vertellen. Wanneer ze denken, dat ik geopereerd ga worden. Ik weet nu wel, dat er plek is in december. Ook krijg ik te horen, dat ik twee weken voordat ik geopereerd ga worden. Bericht krijg van het ziekenhuis. Beetje teleurgesteld ga ik weer naar mijn man. Eindelijk is hij ook klaar en kunnen we naar huis. Het wachten kan beginnen voor mij.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: