Na het voorbij zien komen van zoveel blogs over pesten. Durf ik eindelijk mijn verhaal over pesten te vertellen. Ja, ook ik ben gepest. En ja, het heeft nog steeds gevolgen in mijn leven.
Het pesten is bij mij begonnen op de middelbare school. De vier jaren dat ik op deze school heb gezeten, ben ik gepest.
Na de lagere school, ging ik als één van de weinigen, naar de middelbare school in mijn dorp. Ik had er super veel zin in. Ik hoopte zo, dat ik bij een vriendinnetje in de klas zou komen.
Niks is minder waar. Ik kwam in een gemengde klas. De helft van mijn klasgenoten kwamen van buiten het dorp. De andere helft woonde in het dorp. Niet bij mijn vriendinnetje in de klas.

Direct bij de eerste keer dat we gingen sporten. Kwam er een meisje naar mij toe. Ik kende haar niet, zij kende mij ook niet. Het eerste wat ze tegen mij zei: “ik mag jou niet”. Ik wist niet wat ik daar mee moest. Het enige wat logisch voor mij was. Om haar te vertellen, dat ik haar ook niet mag.
Zouden ze toen al gemerkt hebben. Dat ik autistisch ben?

Dit was voor haar het begin om mij te pesten. Bijna de hele klas deed met haar mee. Op een paar kinderen na. Ik had wel iemand waarmee ik om ging. Helaas was er verder niemand die mij hielp. Misschien dat ze bang waren, om zelf ook gepest te worden. Het is zelfs een keer zo erg geworden. Dat ze mijn kleding allemaal aan elkaar hadden geknoopt tijdens gymles. Ik kan je vertellen, je voelt je dan wel heel klein. Het janken staat je nader dan het lachen.

Natuurlijk heb ik mijn ouders verteld, dat ik gepest werd op school. Ze hebben op den duur zelfs nog met de ouders van de pesters gebeld. Hierdoor werd het pesten alleen maar erger. Op school hebben mijn ouders ook verteld, dat ik gepest werd.
Het enige wat ze hebben gedaan. De pesters en mijzelf bij elkaar roepen. Vragen waarom ik gepest werd. Waar natuurlijk geen antwoord op kwam. Het ging dan weer even goed.

In het tweede jaar, werd de aanstichtster van het pesten. Samen met nog een paar mensen overgeplaatst naar een andere klas. Helaas hielp dit helemaal niks. Degene die in het pestgroepje zaten. Gingen gewoon door met pesten.

Mijn neef, waar ik toen heel close mee was. Heeft mij zover geholpen als hij kon. Hij liep met mij mee naar mijn klaslokaal. Fietste af en toe met mij mee naar huis. Wachtte mij wel eens op. Wanneer we in de pauze naar mijn oma gingen.
Dit lukte niet altijd. Wat tot gevolgen had. Dat ze mij gewoon opwachtten. Aan mijn fiets begonnen te duwen. Aan mijn bagagebinders begonnen te trekken. Met gevolg, dat ze in mijn spaken vast kwamen te zitten.

In het derde jaar kwam ik weer in een andere klas te zitten. Dit jaar zou het wel eens goed kunnen gaan, helaas. Twee meiden die altijd met mijn neef meegingen naar mijn oma. Begonnen mij nu te pesten. Zo maar uit het niets. Af en toe begon ik wel van mij af te bijten. Dat mocht jammer genoeg niet baten. Toch zijn ze halverwege het jaar gestopt met pesten. Waarom? Ik weet het niet.

In de tussentijd heeft mijn moeder geprobeerd. Om mij naar een andere school te krijgen. Een school in de stad. Ik durfde het niet. Bang dat ik daar ook gepest zou worden.
Thuis was de situatie ook niet gezellig. Af en toe botste het gigantisch met mijn vader. Volgens mij had hij moeite, dat ik volwassen werd.

Na schooltijd zat ik heel veel op mijn kamer. Dat was mijn “veilige plek”. Hier luisterde ik heel veel naar muziek. Daar werd ik rustig van. Ik leefde dan helemaal in mijn eigen wereldje. De hond van mijn ouders was mijn grote steun en toeverlaat. Zij was er altijd voor mij. Hierdoor is mijn liefde voor dieren gegroeid.

Ook verzon ik allemaal dingen, in de hoop, dat ik niet gepest zou worden die dag.
’s Morgens pestte ik mijn zusje. In de hoop, dat ik niet gepest zou worden. Wonder boven wonder, werd ik die dag niet gepest. Daardoor ging ik door met ruzie maken met mijn zusje. Tot ik op een dag toch gepest werd. Het pesten van mijn zusje had niet geholpen.

Ik probeerde mij ook aan te passen. Probeerde meer meisjes achtig te zijn. Ik kleedde mij meer zoals de meiden bij ons op school. Ik cijferde mijzelf helemaal weg. In de hoop er tussen te komen. Helaas stopte het pesten niet.

In het laatste jaar werd ik gepest door een jongen. Waarschijnlijk omdat ik grote borsten heb. Tja, bij het uitdelen, stond ik vooraan. Op den duur schaamde ik mij zo voor mijn borsten. Dat ik sportte in een trui. Zodat mijn borsten niet meer zo goed zichtbaar waren.

Toch bleef hij maar door met pesten. Totdat er iets bij mij knapte. Ik ben naar hem toegelopen en heb hem, in het bijzijn van de hele klas, in elkaar proberen te slaan. Ik was net een dolle stier op een rode lap. Ik explodeerde helemaal. Na dit incident heb ik mijn spullen gepakt. En ben zo snel als ik kon naar huis gegaan.

Vanaf die tijd, heeft hij mij niet meer zo erg gepest. Niemand eigenlijk. Wat wel een opluchting voor mij was. Het enige positieve wat ik heb overgehouden aan deze school? Het telefoontje, dat ik te horen kreeg dat ik geslaagd was. Kon ik eindelijk weg van deze school.
Ik moet eerlijk bekennen, dat ik ook heel blij ben. Dat de school met de grond gelijk is gemaakt. En er niks meer van over is gebleven.

Ben ik gepest omdat ik autisme heb? Ik weet het niet.
Heeft het pesten nog steeds gevolgen voor mij? Ja, dat heeft het zeker. Ik ben nog steeds wantrouwend naar mensen toe. Ik word zenuwachtig, als iemand over mijn schouders meekijkt. Een positief zelfbeeld heb ik niet.

Ik kan moeilijk omgaan met kritiek. Ik krijg dan het gevoel, dat het een directe aanval is op mij. Wanneer iemand iets positiefs tegen mij zegt. Ben ik heel wantrouwend. In sommige situatie’s laat mijn zelfvertrouwen mij in de steek.

Sinds ik weet, dat ik autisme heb. En ik er ook hulp voor krijg. Ben ik bezig om dit allemaal te verwerken. Om niet meer zo achterdochtig te zijn. Mijn zelfvertrouwen meer naar voren laten komen. Wanneer iemand iets positiefs zegt, het ook aannemen. Dat ik mijzelf niet hoef te veranderen, om leuk gevonden te worden.

Voor degene die pest? Het is niet stoer, om iemand te pesten. Je hoeft jezelf niet beter te gaan voelen. Omdat je iemand pest. Bedenk goed wat je die persoon aan doet. Het heeft gevolgen voor de rest van zijn/haar leven. Je zult mensen tegen komen waar je wel, of niet mee over weg kan. Behandel ze hetzelfde. Je weet maar nooit, of je die persoon een keertje nodig hebt.

Ben je gepest, of word je gepest? Vertel het je vrienden, ouders of school. Zorg dat je hulp krijgt. Je bent, jammer genoeg, niet de enige. Praat er in ieder geval met iemand over. Desnoods met een deskundige. Want ook jij bent het waard om hier op deze aarde te zijn.


2 reacties

Yousra Yasmine · 22 augustus 2018 op 22:08

Wat een mooi artikel! Wat goed dat je hier open over durft te schrijven!
Liefs,
Yousra Yasmine

    Jaqueline · 23 augustus 2018 op 00:37

    Hallo Yousra Yasmine,

    Dank je wel. Ik ben blij, dat ik het heb geschreven. Het helpt mij weer bij het heling proces.

    Groetjes Jaqueline

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: