Afgelopen zaterdag was het zover. De uitvoering van SGV Wijster, met het thema fout. Voor het eerst, doet onze Zumba groep ook mee. Hier hebben wij naar toegewerkt. Nou wij? De groep, door een blessure, heb ik de laatste paar weken niet mee kunnen trainen. Gelukkig, mocht ik als uitzondering, toch mee doen van mijn fysio. Ook al had hij gezegd, dat ik niet mee mocht doen. Deed ik toch mee, dit wil je toch niet missen.

Nadat we ja hadden gezegd, tegen de uitvoering. Was het de vraag, wie allemaal mee wilde doen. Mede door blessures, mensen die het toch niet aandurfden (wat heel logisch is). Hadden we een groep, die groot genoeg was. Om mee door te gaan.

Dan komt de vraag, welke dans gaan we doen? We hebben gekozen voor The Bumbay van Francesca Maria. Maar, dat is nog niet genoeg. We willen ook nog graag iets erbij doen. Dat is gelukt, we beginnen met, alles heeft een ritme van Frizzle Sizzle. En als afsluiter, hoogste tijd van André Hazes.

Nu dat allemaal geregeld is, komt de vraag. Wat voor kleding doen wij aan? Met zoveel mensen, komen ook zoveel ideeën. Uiteindelijk hebben we besloten, om te gaan voor Indische kleding. Een haarband, armbanden en een omslagdoek, met belletjes. Maar dan wel zo, dat iedereen een andere kleur kleding aan heeft. Hierbij dragen we allemaal een “foute” kleur t-shirt bij. Samen met een zwarte legging en schoenen.

Terwijl de dames verder oefenen. Doe ik thuis braaf mijn oefeningen van de fysio. En doe ik het verder rustig aan. De laatste week, oefen ik nog twee keer de dans. Ik ben allang blij, dat ik de dans erin heb zitten. Dit gaat redelijk pijnvrij.

In overleg met de fysio, mag ik de dinsdag voor de uitvoering. Meedoen met de les. Zodat ik nog even samen kan oefenen met de groep. Ik ben vooral benieuwd naar het begin stuk en het einde. Die heb ik nog niet kunnen oefenen.

Door omstandigheden, valt er helaas, iemand uit. Hierdoor zoekt de groep iemand. Die met de rollator wil lopen. En ik, met mijn grote mond. Zeg natuurlijk, oh dat doe ik wel hoor. Denkende dat het alleen voor de dinsdag zou zijn. Nou, nee dus. Ook de zaterdag. Help. wat heb ik nu weer gedaan?

In de tussentijd bouwt de spanning zich lekker op bij mij. Dit komt mede, doordat ik bijna niet heb mee kunnen oefen met de groep. En niet goed weet, wat mij te wachten staat. En als klap op de vuurpijl. Mag ik ook nog eens als eerste op.

Ik heb op het punt gestaan om te stoppen. De spanning werd mij teveel. Ik kreeg last van mijn maag. Ook mijn autisme begon mij meer parten te spelen, net als mijn fibromyalgie. Zelfs mijn man en therapeut zeiden op den duur tegen mij. Misschien is het beter om te stoppen.

Nee, ik laat mijn niet lijden door mijn angsten. Ik ben sterker dan dit. Met veel moed, vertel ik de meiden. Dat ik er gigantisch tegenop zie. Ik krijg hier zoveel positieve reactie’s op. Dat ik besluit om door te gaan.

Gelukkig hebben wij de middag voor de uitvoering nog een generale repetitie. En zoals die zo vaak gaan, gaat de repetitie niet helemaal super. Dit betekent, dat het ’s avonds super gaat, hahaha. En ik weer een stuk rustiger ben. Nu ik weet, hoe het allemaal gaat.

Voor de uitvoering, komen we allemaal samen. Zodat we ons rustig kunnen schminken en omkleden.

Poging tot schminken

Gelukkig helpen we elkaar bij het schminken. Zodat iedereen er prachtig op staat. In de tussentijd komt er eten en drinken op tafel. En wordt de sfeer alleen maar gezelliger. We denken even niet aan de uitvoering. En de zenuwen nemen hierdoor ook af.

Dan is het tijd, om ons naar het podium te begeven. We zijn bijna aan de beurt. Iedereen zit ons aan te kijken en snappen er niks van. Terwijl ik bij de ingang zit te wachten. Verspreidt de rest zich, onder het publiek. Als er dan mooie muziek is, moet je even los gaan. Ook al zit je op de rollator, hahaha.

Warming up

Net voordat wij opgaan. Word er aan mij gevraagd. “Moeten jullie niet klaar staan?” “En hoe zit het met de muziek”. Ik zeg tegen de persoon: “het komt allemaal goed. En de muziek is geregeld”. Ze kijkt me raar aan. En loopt dan toch maar weg.

Wanneer het begint. Ben ik toch een beetje zenuwachtig. Dit trekt gelukkig snel weg. Zodat ik lekker kan genieten van het dansen en alles er om heen. Maar, ook van de energie in de ruimte. Zoals ik al had geacht. Gaat alles hartstikke goed. We zitten nog zo vol adrenaline, dat we nog wel een keertje op willen.

Na afloop, gaan we nog even terug naar de ruimte. Waar we ons hebben omgekleed. Onze lerares, krijgt een bos bloemen overhandigen. Lang blijven we niet, want we willen ook wel bij het einde zijn. WE zijn net op tijd. Snel nemen we plek achterin. Zodat we onze lerares nog even kunnen aanmoedigen. Ik denk, dat we Zumba wel goed op de kaart hebben gezet.

Na afloop, gaan we nog even terug naar de ruimte. Even na kletsen. Bijna in koor zeggen we, dat we volgend jaar weer mee willen doen. Hopelijk met een grotere groep. En minder spanningen en stress.

Wat ben ik blij, dat ik heb doorgezet. Ik had deze avond niet willen missen. Wat was het gezellig. En wat heb ik gelachen. Zo blij, dat ik niet heb geluisterd naar mijn man en therapeut. Deze avond is een super grote overwinning voor mij geweest. Voor het eerst ben ik open geweest over mijn autisme. En, ik heb weer een grote angst overwonnen. Kan je zien, de aanhouder wint.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: