Mijn week begint niet florissant, als ik het zo mag zeggen. Ik heb weer last van prikkels. Mijn hoofd, voelt alsof die zo ineens explodeert. Ik heb er zelfs hoofdpijn van. Ook begin ik zomaar te huilen. De Niagara watervallen, zijn er niks bij. Voor het eerst in tijden, heb ik zelfs een woede aanval.

Hoe ik merk, als het mis gaat? Ik kijk te veel en te lang op mijn mobiel. Zelfs, wanneer ik televisie zit te kijken. Ik ben niet weg te slaan bij mijn laptop.

Ik heb nergens zin in. Geen zin om mijn foto’s te bekijken en bewerken, van de eerste keer summernights in WILDLANDS. De tuin en haar onkruid, kan me gestolen worden. Buiten zitten, genieten van de natuur en de zon, met een lekker drankje? Nee, dank je wel.

Zelfs de formule één race, van afgelopen weekend. Wordt mij te veel. Vooral wanneer Olav Mol begint te zeggen. Lewis Hamilton komt dichterbij Max Verstappen. Nog vijf seconden, nog vier seconden ……….

Dinsdag ga ik met goede moed naar mijn begeleidster. Ik wil ook met haar even overleggen. Wat zij er van vindt, dat ik mijn groepstherapie uitstel. Omdat sporten en therapie, voor mij, niet samen op één dag kan. Ik ga dan ver over een grens heen. Waar ik niet meer overheen wil.

Zij vindt het een goed idee, om de therapie even uit te stellen. Maar ook, dat het helemaal aan mij ligt. Of ik de therapie wel of niet nu wil doen. Ik moet zeggen, ik ben toch wel trots. Dat ik nu voor mijzelf heb gekozen. En niet over de grens heen ben gegaan.

Helaas krijg ik ook van haar te horen. Dat het de laatste keer is, dat wij samen een gesprek hebben. Met goedkeuring, maak ik kennis met mijn nieuwe begeleider (zo op het oog, lijkt hij ok).

Dit nieuws komt in als een bom. Onderweg naar huis en thuis, doe ik niets anders dan huilen, huilen en huilen.
Ik weet even niet, hoe het allemaal goed moet komen.

Zelfs de signaleringsplan blijkt niet te werken. Ook het mindfulness, maakt mij niet rustig. Het liefst kruip ik nu onder de dekens. Om ook even lekker een potje te huilen en slapen.

Mijn man probeert mij ook te helpen. Ondanks, dat hij zich niet helemaal lekker voelt. Tja, dan vallen sommige opmerkingen bij mij verkeerd. Terwijl mijn man het goed bedoeld. Ja, dan ontplof ik. Het doet mij wel zeer, dat ik zo ben. En mijn man niks kan doen, om te helpen.

Samen willen mijn man en ik naar WILDLANDS. Even andere gedachten, genieten van summernigths en de dieren. Bijna gaan we niet heen, door mijn woede aanval.

Wat ben ik blij, dat we wel heen zijn gegaan. Mijn man en ik hebben genoten van de dieren. Die nog lekker actief waren in de avond zon. We hebben onze hoofden even lekker leeg kunnen maken. Eenmaal thuis, voel ik mij een stuk beter.

Als klap op de vuurpijl. Gisteren nog even lekker sporten. Ja, ik zie er nog steeds tegenop, om er heen te gaan. Wanneer ik er eenmaal ben. Mijn favoriete muziek in mijn oren heb. Probeer ik mijn alles te geven. Daarna, ben ik blij dat ik heen ben geweest. Voel ik mij een “power” vrouw.

Mijn hoofd voelt weer leeg. Mijn glimlach komt langzaam weer terug. De huilbuien zijn bijna over. Ook heb ik geen behoefte meer, om een winterslaap te houden. Ik voel mij trots, dat ik voor het eerst in mijn leven. Aan mijzelf heb gedacht. Niet over mijn grens heen ben gegaan.

In het begin van mijn therapie, wilde ik zo snel mogelijk een vlinder worden. Nu begrijp ik, dat het tijd nodig heeft. Om van een rups een vlinder te worden. Ik blijf nog even in mijn cocon. Om nog meer te leren, mijzelf op de eerste plek te zetten. Niet om eigenwijs te zijn. Nee, als ik mijzelf op de eerste plek kan zetten. Ben ik ook een beter persoon voor anderen.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: