Zes jaar lang heb je gestreden tegen die rot ziekte. Je pakte alles aan, om langer bij ons te blijven.
Je hebt zelfs mee gedaan aan een trial voor een nieuwe medicijn tegen kanker.
Mocht het jou niet helpen. Dan misschien iemand anders wel.
Hoop, dat bleef je houden. Tot het laatste moment. Je bleef altijd positief. Waar wij (mijn vader en ik) het glas half leeg zagen. Zag jij het glas half vol.
Doelen had je ook gesteld. Je eigen verjaardag. Pap zijn vijfenzestigste verjaardag. Onze trouwdag. Je kleinzoon naar de grote school. Je kleindochter afzwemmen voor A en B.
Helaas heb je dit niet van dichtbij mee mogen maken.

Je hebt je zelfs over je trots heen gezet. Ok, na veel aandringen van mijn man en mij. Om toch in een rolstoel te gaan zitten. Wat heb je genoten van die dag.
Een dagje dierentuin Emmen, met alleen de dames. Dat zouden we ook nog doen. Helaas, is dat er nooit van gekomen.
Wat had ik je graag Wildlands willen laten zien. Ik denk, dat je het mooi had gevonden.

Je lichaam dacht er anders over. Hoe graag je ook nog bij ons zou willen blijven. Je lichaam kon niet meer. De artsen konden niks meer voor je doen. De potjes met chemo waren op.
Je mocht weer naar je vertrouwde omgeving, je eigen huis. Waar je ook graag wilde sterven.

Zodra het mogelijk was. Zijn mijn man en ik bij jou geweest. In ons achterhoofd wetende. Dat dit de laatste keer zou zijn. Laatste keer, dat ik je een knuffel kon geven. Laatste keer, dat ik even met je kon praten. Zoals we zoveel hebben gedaan. Gelukkig hadden we een goede telefoonbundel. Anders waren de kosten de pan uit gerezen.

Jij was zo rustig en kalm. Je had een rust over je heen. Je was er klaar voor. Je wist, dat het strijden voorbij zou zijn.
Je was blij, dat ik goed achter bleef. Bij een liefde volle man. Die mij zou steunen in moeilijke tijden. Omdat hij dit ook al had meegemaakt.

Onderweg naar huis zijn er veel tranen gevloeid. Wetende dat dit het einde was voor mijn moeder. Zeg maar een voorgevoel.
Die voorgevoel werd waarheid ’s nachts rond vier uur. Werden we wakker gebeld door mijn vader.
Mijn moeder is rustig ingeslapen. Geen pijn meer, geen strijd meer voor haar.
Tevens ben ik zo blij, dat ik afscheid van haar heb kunnen nemen. Nog één laatste goed gesprek.

Het is nu twee jaar geleden, dat je de strijd hebt verloren. Vandaag is je verjaardag. Op deze dag is er een olifantje geboren in Wildlands, met de naam manoa. Het gevoel wat ik de hele tijd had. Is toch waarheid geworden.
Ze denken, dat hij is geboren rond drie/vier uur. Het tijdstip dat pap ons belde. Hoe rond kan een cirkel zijn.

Elke dag mis ik je. De ene dag iets meer dan de ander dag. Ik mis onze lange telefoongesprekken. Je wist precies wanneer mij iets dwars zat. Ook al wilde ik het niet tegen jou zeggen. Ik mis je knuffels. Ik mis jou.

Mede door jou, maar ook oma en mijn man. Ga ik 7 en 8 juli lopen tegen kanker, samenloop voor hoop midden-drenthe. In de hoop, dat ze ooit iets vinden om kanker te genezen.
Mam, ik hou van jou. Ik hoop dat je samen bent met opa, oma, je zus. En natuurlijk je honden en onze hond. Ik hoop ook, dat de plek waar je bent. Net zo mooi is, als dat je had gedacht.

Mam: 26-06-1952 / 16-03-2016


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: