De begin van de week begint goed, met een rusteloze nacht. Al een paar dagen heb ik last van mijn kies. De hele tijd zit ik al af te wegen. Zal ik wel of niet naar de tandarts gaan. Niet, want we hebben vakantie. In de vakantie ben ik een paar keer weg geweest voor mijn autisme. Mijn man voor zijn ogen naar het ziekenhuis. Wel, ik wil niet met kiespijn naar Hongarije. Toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld. Er zit niks anders op.

Dan krijg je vorig weekend een brief van de overheid, dat de chip op je nieuwe ID-kaart misschien niet functioneert. Via een app kan je het controleren op je mobiel. Ja hoor, wie zit er weer bij? Me!!!
Kunnen we maandag ook nog naar het gemeentehuis voor een nieuwe ID-kaart. Alsof ik al niet genoeg “stress” heb voor mijn vakantie, hahahaha.

Wat blijkt? Ben ik de allereerste in het gemeentehuis. Waarvan de chip inderdaad niet goed functioneert. Aangezien ik volgende week donderdag op vakantie ga. Wordt de ID-kaart met spoed aangevraagd. De dag erna kan ik hem weer op halen.

In de tussentijd belt mijn vader. Sinds onze “ruzie” hebben we geen contact meer gehad. Benieuwd wat hij te vertellen heeft. Dit zal even moeten wachten tot vanavond. Ik hoop zo, dat het weer goed gaat komen tussen ons.

Nadat ik bij de tandarts ben geweest. Kan ik toch niet langer wachten om mijn vader te bellen. Ik ben toch te zenuwachtig, wat hij te zeggen heeft. Met trillende handen bel ik hem op. Helaas, hij is niet thuis.
Niet veel later belt hij mij terug. Helaas loopt het gesprek niet zoals ik had gehoopt. In plaats van dat het beter zou moeten gaan. Gaat het nog steeds niet goed. Hier baal ik wel van. Ik had zo gehoopt, dat we het uit konden praten.
De rest van de week, blijft het gesprek in mijn hoofd. Ik praat er ook veel over met mijn man. Laat er ook een paar tranen over. Mijn vader blijft toch familie, ondanks dat onze relatie heel stroef is.

Fitnessen op woensdag gaat ook niet echt soepel. Alles voelt zwaarder dan anders. Ondanks dat ik van te voren een ibuprofen 600 in heb genomen. Wanneer ik klaar ben met mijn routine. Heb ik niet zo’n fijn gevoel als anders. Het zit me niet lekker. Wie weet gaat het volgende week wel weer beter. Het scheelt, dat ik dit wel eens vaker heb gehad.

Verder merk ik ook, dat ik meer last krijg van de warmte. Ondanks dat ik genoeg drink. Wat ik al heel knap van mijzelf vind. Meestal drink en eet ik veel te weinig met dit weer.
Ik ben moe, ondanks dat ik wel genoeg nachtrust krijg. Mijn gewrichten beginnen ook meer pijn te doen.
Eerlijk gezegd, ben ik ook wel een beetje klaar met deze hitte. Wanneer krijgen we nu een beetje regen?

Als kers op de taart, heb ik ook nog eens last van mijn hormonen. Vorige week voelde ik mij super, on top of the world. Deze week voel ik het dieptepunt. Ik heb nergens zin in. Terwijl ik het aan de andere kant maar dom vind. Waarom we niet meer doen in onze vakantie. Het huilen staat me ook nader dan het lachen.

Door dit alles, begin ik mijzelf te analyseren, veel denken. Ik verneem aan mijzelf. Dat ik, heel langzaam, aan het veranderen ben. Ik ben niet meer het stille muisje dat alles maar over haar heen laat komen. Zodat een ander zich beter voelt. Ik ben het ook waard om op deze aardbol rond te lopen. Ik wil niet meer het “slachtoffer” van iemand anders zijn.

Nog steeds heb ik het moeilijk met de diagnose autisme. Soms snap ik niet. Waarom ik in “therapie” ben om beter met mijn autisme om te gaan. Terwijl mensen, die niks snappen van autisme. Of niks willen snappen van autisme. Niet in therapie hoeven gaan, om er mee om te gaan.

Ik probeer het nu voor mij om te draaien. Ik ga in “therapie” om de wereld beter te begrijpen. Zodat ik snap, hoe de wereld werkt. Mochten mensen niet snappen wat autisme is. En er niet mee om willen gaan? Dan is dat hun probleem. Ga ik niet zo denken? Dan wordt het wel heel zwaar voor mij.

Dan is er ook nog beetje de vakantie “stress”. Aangezien ik volgende week donderdag vijf dagen op vakantie ga naar Hongarije (om de F1 te zien). Zorgen dat ik alles heb uit geprint. Een lijst maken, wat allemaal mee moet op vakantie. Oh ja, het vroege opstaan op donderdag morgen (om drie uur ’s morgens vertrekken). Moet ik nou mijn koffer woensdagavond in pakken? Zodat ik het donderdag ochtend niet hoef te doen. Of, toch maar donderdagochtend de koffer inpakken. Zodat ik zeker weet, dat ik alles mee heb. Ik weet het, ik heb een check list. Toch ben ik altijd bang, dat ik iets vergeet. Waardoor ik de koffer donderdagochtend toch weer leeg haal. Om hem opnieuw weer in te pakken.

Nog even dan ben ik op vakantie. Even helemaal niks. Geen huishoudelijk werk, tuinieren, dieren verzorgen (ik hou heel veel van jullie hoor), eten maken en boodschappen doen. Alleen maar slapen, aankleden, eten en genieten van Boedapest en de F1.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: