Vandaag heb ik mijn EMDR therapie gehad. Wat heb ik er tegen op gezien. Ik heb zelfs heel slecht geslapen. De ergste scenario’s gingen door mijn hoofd.

Wat als ik mij nou niks herinner? De trauma is heel lang geleden. Straks kan ik mij niet concentreren op de vingers. Ik kan niet omgaan met de gevoelens, die allemaal naar boven komen. Of, in het ergste geval, dat het EMDR helemaal niet werkt?

Gelukkig heeft mijn man vakantie. Waardoor ik hem kan vragen. Of hij met mij mee wil. Van verschillende mensen heb ik gehoord. Dat EMDR heel uitputtend kan zijn. En het belangrijk is, dat je iemand bij je hebt. Die jou weer naar huis kan brengen.

Zenuwachtig, neem ik plaats op de stoel. Die voor mij klaar staat, bij de psycholoog. Haar stoel staat naast die van mij. Alleen tegenovergesteld.

Voordat we gaan beginnen. Verteld ze eerst een verhaal. Wat er allemaal gaat gebeuren. En wat ik er kan van verwachten. Ik laat het maar over mij heen komen. In de tussentijd, moet ik mijn ogen dicht houden.

Na het verhaal, vraagt ze mij naar mijn trauma. En hoe ik mij er bij voel. Ze geeft mij een cijfer van één (geen last van) tot tien (heel veel last van). Ik geef aan, dat de trauma bij mij zeker een tien is.

De psycholoog vraagt mij, om de trauma voor te stellen in mijn hoofd. Net alsof je naar een foto kijkt. Ze vraagt ook, of ik mijn ogen open wil doen. Terwijl ik mijn trauma voor mijn ogen houd. Gaat zij met haar vingers van links naar rechts.

Het denken aan de trauma wordt moeilijker. Op de één of andere manier. Verdwijnt het een beetje naar de achtergrond. Na een poosje stopt ze met haar vingers. En vraagt ze, wat er nu in mij op komt.

Hier moet ik mij weer op gaan concentreren. Terwijl zij weer met haar vingers heen en weer gaat. Op den duur vraagt ze mij. Of ik met mijn handen op mijn benen wil tappen.

Dit herhalen we een tijdje. Steeds komen er andere herinneringen boven. Door het bewegen met de vingers en het tappen van mijn handen, op mijn benen. Worden de beelden vager en vager.

Naast herinneringen komen er ook genoeg emoties los. Heel veel tranen, maar ook hyperventilatie, boosheid en gemis. Ik mag alles laten gaan. Na me even ongemakkelijk te voelen. Voelt het als een opluchting. Ik schaam me nergens meer voor.

Aan het eind van de therapie. Krijg ik de vraag, of ik mij sterk voel of nog steeds heel kwetsbaar. In het begin voel ik mij nog steeds kwetsbaar. Iedere keer, als zij met haar vingers heen en weer gaat. Hoe sterker ik mij voel.

Net alsof er een vlinder uit de cocon kruipt. En zegt: “hier ben ik, ik ben het waard om hier te zijn. Moet je eens zien, hoe mooi ik ben”. Ik kan het bijna niet geloven, dat ik zo over mijzelf kan denken.

Wanneer we klaar zijn met de EMDR. Ben ik helemaal kapot. Mijn ogen doen zeer van het huilen. En het volgen van de vingers. Het voelt alsof er een bulldozer, door mijn hoofd is gegaan.

Maar, ik voel ook een opluchting. De trauma die mij jaren heeft achtervolgd (Zodra ik het kan en durf te vertellen, zal ik hier schrijven. Om welke trauma het gaat), is nu weg. Het voelt alsof er een last van mijn schouders is gevallen.

Ik ben heel benieuwd. Hoe het morgen met mij gaat. Of, ik mij geestelijk goed blijf voelen. Volgende week heb ik nog één keer EMDR. We gaan dan aan de slag met het pesten.

Als advies krijg ik mee. Om groepstherapie te gaan doen. Zodat ik meer ervaring krijg met mijn autisme. Dat ik autisme meer ga begrijpen. Ik sta ingeschreven voor groepstherapie. Zodra mijn begeleidster terug is van vakantie. Even aan haar vragen, hoever het hiermee staat.


4 reacties

Roelfien · 15 juli 2019 op 14:58

Mooi om te lezen! Volgende week ga ik starten met EMDR. Ik kan me er niets bij voorstellen, dat het zo snel werkt! Maar je blog geeft me echt hoop!❤

    Jaqueline · 15 juli 2019 op 16:25

    Dank je wel. Ik kon me er ook niet veel bij voorstellen. Ondanks, dat ze mij een filmpje liet zien. En ik een stukje had gezien op tv, beau en de veteranen. Ook was ik sceptisch. Hoe moet een vingerbeweging je gaan helpen? Maar, het heeft geholpen. Op dit moment voel ik mij een stuk rustiger. Niet meer het gevoel, dat ik een negatieve rode draad in mijn leven heb. Volgende week, krijg ik een EMDR sessie. Om het pesten te verwerken. Ik hoop dan, dat ik een groot deel van mijn verleden achter mij kan laten. En kan concentreren op de toekomst.
    Heel veel succes met je EMDR volgende week.

M e l o d y · 15 juli 2019 op 15:20

Goed gedaan jongedame !!!

Die groepstherapie is ook heel heftig maar wel helemaal fantastisch uiteindelijk. Ik kan tenminste niet anders zeggen.
Wél ben ik blij met de tip die ik toen kreeg… bij de emdr… alles op zijn tijd! Overhaast niets en plan je stappen maar stap pas als je er klaar voor bent.

Emdr én groepstherapie tegelijkertijd… zou ik niet doen maar ja ieder mens is uniek dus diens proces ook!

Go for it girl. You can do it!!

Ik gun je van harte dat wat ik nu sinds bijna 3 jaar ervaar!

    Jaqueline · 15 juli 2019 op 16:21

    Dank je wel. Ik merk nu aan mijzelf. Dat ik klaar ben voor groepstherapie. Dat ik meer wil leren over autisme. Dit had ik in het begin helemaal niet. Toen wou ik er, eigenlijk, helemaal niks van weten.
    Ik laat het allemaal over mij heen komen. Neem de tijd, om alles te verwerken, een plek te geven. I.p.v. dat ik alles maar snel, snel wil.
    Sinds een maand, heb ik pas door. Hoeveel vorderingen ik al heb gemaakt. Dat ik er helemaal voor wil gaan. Om er alles uit te kunnen halen, wat ik eruit kan halen. Zodat ik, eindelijk, het leven kan leiden. Die ik ook mag gaan leiden.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: