Zolang als ik het weet, wilde ik al kippen. Toen we nog in Beilen woonden, met een tuintje van tien bij zes. Was het geen optie, om kippen te nemen. Tot we gingen verhuizen naar Wijster, op het platteland.

Nadat we helemaal waren geïnstalleerd op onze nieuwe plek. Begon het langzaam toch te kriebelen, om kippen te nemen. De vorige bewoners hebben ook kippen gehad. Het was dan ook niet moeilijk. Om een plek voor de kippen uit te kiezen.

Tja, dan begint de zoektocht, naar welke kippen ras we graag willen. Met één ding moest ik rekening houden. Mijn man zijn angst voor kippen. Het liefst wilde ik Drentse kippen. Aangezien wij ook in Drenthe wonen. Op internet las ik, dat dit niet de makkelijkste kippen zijn. Zij vielen dus af.

Mijn man en ik wisten zeker, dat we geen kippen met bevederde poten wilden hebben. Na lang zoeken, kwamen we uit op het ras Wyandotte. Wat zien zij er leuk uit. En de ras beschrijving, sprak ons ook aan. We kozen voor de kriel kip.

Via de Wyandotte club Nederland kwamen we in contact met een fokker bij ons in de buurt. Via hem kochten wij vier kippen, in de kleuren buff zwartcolombia en buff blauwcolombia.

De kippen moesten even wennen aan hun nieuwe verblijf. In het begin moest ik ze ook op stok zetten. Maar, wat een genot is het toch. Om kippen te hebben.

Helaas, kunnen de kippen bij ons niet loslopen i.v.m. buizerds. Gelukkig hebben ze een ren, waar ze kunnen scharrelen. Tot ik ook graag konijnen erbij wil hebben.

De kippen krijgen een nieuwe nachthok. En een grotere ren. Wel drie keer zo groot als hun oude. Met meer schuil mogelijkheden. De konijnen komen in het oude verblijf van de kippen.

In het begin deden we het nachthok nog dicht. Voor het geval een vos of iets anders de kippen te pakken willen nemen.
Tot het voor onze gevoel zo goed ging. Dat we het nachthok gewoon open lieten. Waardoor de kippen zelf kunnen bepalen. Wanneer ze naar buiten willen, in de ochtend.

Door ziekte en ouderdom, zijn we twee kippen verloren. Nu zijn de kippen nog met zijn tweetjes. Een buff Colombiazwart en één buff Colombiablauw. Tot ik vorige week maandag bij het kippenhok ging kijken.

Er liep maar één kip buiten. De buff colombiablauw. Waar is de andere kip? Ik zie ook, dat het deurtje van de ren open is. In paniek begin ik te roepen naar de andere kip. Ik hoor helemaal niks. Gauw doe ik het deurtje van de ren dicht.

Huilend en overstuur, ren ik naar het huis. Naar mijn man, om hem hortend en stotend te vertellen. Wat er is gebeurd, bij de kippen. Snel loopt hij naar de ren. Kijkt ook snel even in het rond. Kan de kip niet vinden.

Nadat ik weer thuis kom van de boodschappen en fysio. Verteld mijn man, dat de kip is gegrepen door een vos. Hij heeft een spoor gevonden en die gevolgd. In het bos, is hij resten van onze kip tegen gekomen. De resten heeft hij begraven.

Wat gaan we nu doen? Kippen leven niet solitair. Zij leven in een toom. Zowel mijn man en ik struinen internet af. Het is toch verstandig om kippen bij onze andere kip te zetten.
Hoeveel nemen we er bij?

Wij hebben gelezen, dat je er niet te veel bij moet zetten. Anders komt het niet goed met onze oude kip.
Zet je de andere kippen er overdag bij, in de ren? Of ’s avonds in het nachthok? Bij de andere kip.

In de tussentijd, doen we de nachthok weer op slot. Als onze kip op stok zit. Komt er een plank onder de deur van de ren. En een extra slot. Voor het geval dat.

Via dezelfde fokker, waar we onze eerste kippen vandaan hebben. Kopen we twee kippen (het zou er eerst één worden, maar ben toch maar voor twee gegaan). We kiezen ervoor om de twee dames ’s avonds bij onze andere kip te plaatsen.

Ik ben best wel gestrest. Zie best wel veel beren op de weg. Vooral na, wat ik een gemene opmerking vind. Ben ik nog meer gestrest. Ik slaap die nacht ook slecht.

Mijn man moet er vroeg uit, voor zijn ochtend dienst. Hij gaat bij de kippen kijken. Aangezien ik toch niet kan slapen, ga ik met hem mee. Tot mijn verbazing, gaat het heel goed met de kippen. Af en toe krijgen de nieuwe kippen een pik van de oude dot. Verder gaat het super.

’s Avonds hoef ik ze niet in het nachthok te zetten. Ze gaan er zelf in. Één van de nieuwe dames, heeft zelfs een ei gelegd. Één dag, nadat ze bij ons is. Ik ben super blij.

Tja, dan zit er nog maar één ding op. De kippen krijgen een naam. De oude kip, noemde ik al Dottie. De nieuwe kippen krijgen de naam Bep en Toos. Zo noemden mijn moeder en ik elkaar voor de gein. In de loop van de dagen is het alleen maar beter gegaan tussen de drie dames. Ze zitten alle drie al naast elkaar op stok. Je kan geen blijere kippen eigenaar vinden, als mij.

Rechts is Toos en links Bep

2 reacties

M e l o d y · 24 juni 2019 op 16:08

En zo kwam het uiteindelijk toch nog goed… van een stress kip veranderde jij in een blije gup 😉

    Jaqueline · 25 juni 2019 op 13:48

    Inderdaad, de oude kip, is nu helemaal weer een blije kip. Zo blij, dat het goed gaat met zijn drietjes. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: