Hoe het allemaal is begonnen
Ik woonde al een tijde op mijzelf. Af en toe voelde ik mij best eenzaam. Ik had moeite met het maken van vrienden. Of het vinden van een “partner”. Ik ben wel eens op een date geweest. Maar, dat werd dan helemaal niks. Praten met mannen, daar heb ik geen probleem mee. Wanneer het verder gaat? Dan wordt het moeilijk voor mij. Bouw ik een muur op.

Tja, hoe vindt je dan een partner? In die periode, kwamen er langzaam dating sites op het internet. Voor de gein, heb ik mij ingeschreven bij één van die sites. Volgens mij heette het one hello. Zeker weten, doe ik het niet meer. Een foto van mijzelf durfde ik niet toe te voegen. Ik deed het daarom met een tekening van mijzelf.

Na een paar mannen, die ik toch niet zo leuk vond. Kwam ik mijn toenmalige man tegen. Op de een of andere manier was er een klik. Na een poosje mailen (mails van een paar pagina’s lang). Het eindelijk durven sturen van een foto. Gingen we elkaar bellen. En wauw, wat een heerlijke telefoonstem had hij. Onze eerste gesprek duurde ook meer als twee uur. Als dat geen goed teken is?

De eerste date
Na ruim anderhalve maand mailen en bellen. Was het dan eindelijk zo ver, de allereerste date. We spreken af bij pathe in Groningen. En zoals altijd, was ik een beetje te laat. Natuurlijk stijf van de spanning. Mijn man was een totaal andere type, dan ik ooit mee op date ben geweest.

Bij de ingang van de bioscoop, stond hij te wachten op mij. Precies zoals op de foto. Na de eerste kennismaking waren de zenuwen grotendeels verdwenen. Eenmaal tijdens de film, vroeg ik hem of hij mijn handen vast wilde houden. Ze waren nogal koud. Met veel liefde deed hij dat (ondanks dat hij wel eens zegt, dat hij dat nooit had moeten doen ;-)).

Langzaam aan werd ik al verliefder en verliefder op hem. Na de bioscoop zijn we het centrum nog even in geweest. Nog even naar de kroeg. Tja, dan is het alweer tijd voor afscheid. Het liefst nam ik hem mee naar huis en liet ik hem nooit meer gaan.

Dan woon je samen
Na een jaar daten en heen en weer reizen tussen Groningen en Drenthe. Konden we een huisje vinden in Beilen. Een plaats waar ik nooit zou willen wonen (had ik altijd gezegd). Oh ja, ik had ook altijd gezegd. Dat ik nooit zou verhuizen uit mijn geboorteplaats. Ook niet voor de liefde….

Ik was zo blij, dat we niet meer hoefden heen en weer te reizen. Dat we nu elke dag bij elkaar zouden zijn. Ik zag alleen maar rozengeur en maneschijn. De beren op de weg, wilde ik niet zien. Die waren er in mijn ogen niet.

Nou, ik heb het geweten. Wat heb ik in het begin heimwee gehad naar mijn geboortedorp. Ook moest ik wennen aan het samenwonen. Ik woonde al een jaar op mijzelf. Had mijn eigen dingen. Nu moest je rekening houden met elkaar. Dit werd even wennen. Net als het beginnen van een nieuwe baan.

Wanneer gaan we trouwen?
Dan begin je te denken aan trouwen. Vooral als je al meer als vijf jaar bij elkaar bent. Helaas dacht mijn man er zo nog niet over. Hij vond samenwonen meer dan genoeg. En ik? Ik ben van de oude stempel. Net zolang wachten, tot hij mij zou vragen. Af en toe wel eens een hint geven.

Dames en heren, het heeft geholpen. Met behulp van de honden, ben ik ten huwelijk gevraagd. Onze honden (we hadden er inmiddels twee) waren ook bij ons huwelijk aanwezig. Dit vonden wij beiden heel speciaal. Voor ons was het een hele mooie en speciale dag.

Twaalf en half jaar getrouwd
Volgend jaar is het dan zover. Zijn mijn man en ik twaalf en half jaar getrouwd. Na veel ups en downs. Zijn we daar volgend jaar aangekomen. Het is niet altijd even makkelijk geweest. Soms heb ik mijn man wel achter het behang willen plakken. Wat een beetje moeilijk gaat. Aangezien we bijna geen behang meer hebben. Ik weet wel zeker, dat hij mij ook wel eens achter het behang zou willen plakken.

In de loop der tijd hebben we wel dingen geleerd. We proberen zoveel mogelijk met elkaar te praten. Wanneer de één praat, dan luistert de ander. Zodat die zeker weet, wat diegene zegt. Daarop reageert de ander weer. Ok, het gaat niet altijd goed. We zijn ook maar mensen.

Ik probeer mijn muur ook meer af te bouwen. Mijn man meer toe te laten in mijn leven. Ik probeer hem meer te vertellen wat mij dwars zit, waar ik mee zit. Hoe hij mij beter kan helpen met mijn autisme. Of, als ik pijn heb door mijn fibromyalgie. Hij kan ook niet zien, wanneer iets mij zeer doet.

Ik probeer ook meer rekening met zijn gevoelens te houden. Dat niet alles om mij draait in het huwelijk. Het draait om ons tweetjes. Verder is het belangrijk om af en toe leuke dingen met zijn tweetjes te gaan doen. Probeer ik hem af en toe te verwennen met eten wat hij lekker vindt.

Je weet nooit wat het leven je allemaal nog gaat brengen. Ik hoop nog heel lang samen te zijn met mijn man. Dat we nog heel veel mooie herinneringen op mogen bouwen. Natuurlijk zullen we het bloed nog wel eens onder elkaars nagel vandaan halen. Daar leer je alleen maar van. Ik wil nog één ding zeggen: “schat, ik hou van jou. Dank je wel, voor alles wat je voor mij doet”.

 


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: