Na het zetten van mijn eerste tattoo. Zei ik: “wat er ook gebeurt, er komt geen tweede tattoo”. Zowel de tatoeëerder, als mijn zusje moesten lachen. Beiden zeiden: “oh jawel hoor, er komt nog wel eentje bij. Misschien nog wel meer”. Mijn zusje dacht zelfs, dat ik binnen één jaar weer een tattoo zou nemen.

Ik was echt stellig in de veronderstelling, dat ik echt geen tattoo er meer bij zou nemen. Ook al las je overal op internet. Wanneer je er eenmaal eentje hebt. Dan wil je er meer. Het is een soort van verslaving.

Tot onze oudste hond Djura kwam te overlijden.

Djura, mijn grote steun en toeverlaat. Ik mis je nog elke dag.

Hij overleed precies een maand na het overlijden van mijn moeder. Ik had het er heel moeilijk mee. Djura was onze eerste hond. Hij heeft mij door een hele zware periode geholpen. Hij was mijn grote maatje. Ik kon met hem lezen en schrijven. Hij beschermde mij altijd.

Ik wilde zijn overlijden niet zomaar voorbij laten gaan. Ik wilde iets speciaals voor hem doen. Maar, wat? Na lang denken en wikken en wegen, wilde ik graag een tattoo (dit heeft een jaar geduurd). Tja, dan komt de vraag. Wat voor een tattoo zou ik graag willen? En waar zou ik hem willen?

Ik kon maar niet beslissen. Ik wist wel, het werd geen naam met datum en ook geen portret. Dan ga je internet en Pinterest afstruinen. Iets met pootjes? Voor alle honden een pootje? Nee, ook niet. Een poot met een portret van Djura erin? Nee, die ook niet. De tattoo kwam een beetje op de achtergrond.

Tot Sietsje, onverwachts vorig jaar November kwam te overlijden.

Sietsje, onze moederkloek en de grondlegger van onze kennel. Voor altijd in ons hart.

Nog maar een keertje internet en Pinterest langs snuffelen. Ik zocht iets, wat ik voor al onze honden kon gebruiken. Maar, ook voor onze poes Bloebly.

Bloebly, ondanks je hartklachten. Mocht je elf jaar oud worden. De eerste poes, die een plekje heeft gekregen in mijn hart.

Zij was de eerste poes, die een plekje heeft gekregen in mijn hart. Normaal heb ik helemaal niks met poezen/katten. Ik ben meer een hondenmens. Vanaf dag één, had ik een klik met haar. Die is nooit meer weggegaan.

Ook wilde ik graag, dat de tattoo een betekenis had voor mij. Voor de veranderingen die ik al ben doorgegaan. En de veranderingen, die ik door ga maken. Om het leven, voor mij, aangenamer te maken. En ik beter met bepaalde situaties om kan gaan.

Na lang zoeken, heb ik eindelijk de tattoo gevonden. Een tattoo met een vlinder en bloemen. Één van de kleine bloemetjes wordt een hondenpoot. De andere kleine bloemetje wordt een poezenpoot. Nu nog een tatoeëerder zoeken, die hem kan zetten.

In maart heb ik een afspraak gemaakt bij Wim Horstman. Om in mei mijn tattoo te zetten.
Een kadootje, voor onze twaalf jarig huwelijk. Vorige week vrijdag, is de tattoo eindelijk gezet.

Toch een tweede tattoo erbij. Hebben mijn zusje en de andere tatoeëerder, toch gelijk. Alleen niet na één jaar. Nee, na drie jaar heb ik er weer eentje laten zetten. En ik ben er super blij mee.

Voor deze tattoo heb ik anderhalf uur moeten zitten. Die vlogen voorbij. En pijn? Die heb ik bijna niet gehad. Het voelde meer, wanneer je je arm per ongeluk schaaft aan een bramenstruik.
Ik moet zeggen, dat ik een paar dagen na het zetten van de tattoo meer pijn heb. Gelukkig gaat dit ook wel weer weg.

Super blij met de tattoo

De betekenis van deze tattoo, voor mij: De vlinder staat voor het overleden van Bloebly, Djura en Sietsje. De vlinder staat ook voor verandering. Als een rups, die uit zijn cocon komt. Er een mooie vlinder tevoorschijn komt. Het hondenpootje staat voor het overlijden van Djura en Sietsje. Het poezenpootje voor het overlijden van Bloebly.

Komt er nog een tattoo bij? Zoals ik er nu over nadenk. Denk ik het niet. Of er moet iets speciaals op mijn pad komen.
Ze zeggen toch? Zeg nooit, nooit?


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: