Terwijl jullie deze blog lezen. Zit ik op de Max Verstappen tribune in Hongarije. Te genieten van de Formule één op de Hungaroring. Natuurlijk hopend, dat Max morgen op het podium terecht gaat komen. En, heb ik een angst van mij overwonnen. Daar gaat deze blog over.
Mijn leven niet meer laten lijden door mijn angsten. Wat ik wel een groot deel van mijn leven heb gedaan.

De eerste helft van mijn leven, heb ik geen last gehad. Dat angst mijn leven overheerste. Moest ik ergens heen met de trein. Ging ik naar het hoofdstation om een uitdraai te vragen. Waarop stond, hoe laat ik moest vertrekken en vanaf welk perron. Ook waar ik moest overstappen, hoeveel tijd ik had om over te stappen. Maar ook, hoe lang de reis er over deed. Ja, ik was wel graag overal goed op voorbereid. Dat heb ik nu nog steeds. Dit geeft mij een gerust gevoel.

Toen ik op mijzelf ging wonen, is mijn angst langzaam naar voren gekomen. Plotseling durfde ik niet meer ergens achteraan te bellen. Bang, dat ik een mislukkeling zou zijn. Bang om dingen te ondernemen. Terwijl de buitenwereld nog steeds een vrouw met veel zelfvertrouwen zag. Ja, daar was en ben ik goed in. Het verbloemen van problemen. Behalve voor mijn moeder. Die had het altijd wel door.

Pas toen ik ging samenwonen kwam de angst echt heftig naar voren. Ik durfde nergens meer heen met de auto. Omdat ik bang was dat ik zelfmoord geen plegen. Terwijl ik er helemaal niet aan dacht.
Mijn man moest overal met mij heen. Ik durfde nergens meer alleen heen, had pleinvrees.
Gelukkig had ik onze lieve hond Djura. Door hem moest ik wel naar buiten. Hij is ook één van mijn grote steun geweest, samen met mijn man.

Wanneer er thuis iets moest gebeuren. Moest mijn man het maar doen. Terwijl ik het ook prima zelf had kunnen doen. Dit ging van kwaad tot erger. Voor mijn gevoel verloor ik mijzelf helemaal. Ik was helemaal afhankelijk geworden van mijn man. Zonder dat hij het misschien wist. En ieder geval, heeft hij nooit iets tegen mij gezegd. Dat ik zo afhankelijk was geworden.

Geleidelijk aan pakte ik het autorijden weer op. Eerst alleen in het dorp voor boodschappen. Later ook langere stukken. Om op bezoek te gaan bij mijn ouders. Helaas, heb ik het plezier van auto rijden nooit meer terug gekregen.
Door onze hond Djura, durfde ik ook iets meer naar buiten te gaan. Met andere mensen te praten. Hij haalde mij uit mijn comfort zone.

Langzaam ging mijn angst naar de achtergrond. Helemaal weg, ging die niet. Ook bleef ik afhankelijk van mijn man. Door mijn angst, zijn we niet op vakantie geweest. Ik durfde niet meer weg te gaan.
Zo hadden we kaarten gekocht voor een oefenwedstrijd volleybal in Hoogeveen. Mede door mijn angst, zijn we hier ook niet naar toe geweest. Zo blijft angst mijn leven lijden. Waarna ik spijt had, dat ik er niet heen was gegaan. Dat mijn angst het weer heeft afgepakt.

Natuurlijk heb ik er tegen proberen te vechten. Ook tegen het afhankelijk zijn van mijn man. Dit gaat met vallen en opstaan. Tot ik nu bezig ben met mijn autisme. Nu ben ik er wel klaar mee. Dat angst mijn leven lijdt. Dat ik afhankelijk ben van mijn man.

Doordat ik nu nee zeg tegen mijn angst. Heb ik begin juli mee kunnen lopen met de samenloop voor hoop. Natuurlijk was ik zenuwachtig. Had ik last van mijn darmen. Zei het stemmetje in mijn hoofd: “zeg het maar af”. “Het geeft je teveel stress van te voren.” “Je zult daarna veel last hebben van je fibromyalgie en je autisme.”

Ik probeer het nu meer af te wegen in mijn hoofd. Krijg ik hierna last van mijn lichaam en mijn autisme? Ja. Is dat het waard? Ja. Geeft het je een voldoening, dat je mee doet? Ja. Dan doe je er aan mee. Geef ik niet toe aan mijn angst.

Net zoals mijn reis naar Hongarije met vijftig vrouwen en drie mannen. Ja, ik vind het doodeng om heen te gaan. Persoonlijk ken ik niemand van de groep. Sommigen ken ik van de facebookgroep Formule 1 vrouwen. Mocht ik nu naar mijn angst gaan luisteren? Had ik de reis allang afgezegd. Ik ken niemand. Wat als ze mij niet leuk vinden? Ik vind het doodeng om te gaan vliegen. De laatste keer is twintig jaar geleden. Ja, het gaat zeker te druk worden. Ja, ik ga zeker last krijgen van mijn fibromyalgie en autisme. Ik zal zeker moe zijn na deze reis.

Maar, ik ga het formule 1 live zien. Kijken of het echt zo’n spektakel is als op tv. Of het ook zo geweldig gaat worden als in Oostenrijk. In ieder geval gaan ze me dit nooooit meer af nemen. Ja, ik heb gezonde spanning. Ben de hele week al misselijk en een beetje gespannen. Maar, laat mijn angst dit niet afnemen. Ik weet zeker, dat ik er dan heel veel spijt van ga krijgen.

Tevens probeer ik vaker dingen zelf te doen. En niet meer alles aan mijn man te vragen. Dit is zowel voor mij, als voor hem heel erg wennen.
Toch voelt het wel goed voor mij. Door meer dingen weer zelf te doen. Niet gelijk toegeven aan mijn angst. Heb ik het idee, dat ik heel langzaam mijzelf weer begin te worden. Wie mijzelf dan ook mag zijn.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: