Accepteren
Zoals jullie kunnen lezen, heb ik nog steeds moeite met het accepteren. Dat ik autisme heb.
Ik had gedacht, nu ik meer dan een jaar verder ben. Ik het meer een plek heb kunnen geven. Er meer rust in mij zou zijn.

Helaas, is dit niet het geval. Af en toe heb ik nog steeds twijfels. Of ik nu echt autisme heb. Soms merk ik, dat ik er zelfs tegen vecht. Wat mijzelf helemaal niet ten goede komt. Dat ik geen borderline heb, weet ik nu honderd procent zeker.

In de war
Zo nu en dan, lees ik iets over autisme. Vaak is het iets, wat voorbij komt op facebook. Nee, geen reclame rommel. Van mensen die ook autisme hebben. Zij schrijven erover in hun blog. Ondanks dat ik weet, dat iedereen met autisme. Het weer anders ervaart.

Kan ik mij soms moeilijk vinden. In de blogs die geschreven worden over autisme. Omdat ik het niet zo ervaar als de schrijvers. Soms raak ik hier ook heel erg van in de war. Begin ik te twijfelen aan mijn diagnose.

Halleluja
Tot ik deze blog tegen kwam op facebook. Het zou net zo goed mijn levensverhaal kunnen zijn. Ik herkende zoveel dingen over mijzelf, in deze blog.

Over de foute diagnose. Het krijgen van de juiste diagnose. Waarom werken zo moeilijk is. De moeilijkheden met vriendschappen. Het aangaan van relatie’s.

Ik ben er achter gekomen. Dat ik wel graag vriendschappen zou willen hebben. Om af en toe eens lekker te kletsen. Of een keertje naar de film te gaan. Of iets anders leuks te doen. Maar niet, dat je “verplicht” bent. Om elkaar elke twee weken of maand te zien.

Vrijheid, daar hou ik van. Ik mag graag mijn eigen dingen doen. Neem nou het fotograferen in Wildlands. Ik vind het heerlijk om in mijn uppie naar Wildlands te gaan, om foto’s te maken. Maar, ik vind het ook leuk. Als ik een bekende tegenkom in Wildlands. Even gezellig bijkletsen.

Groep therapie
Een maand geleden, werd mij gevraagd (door mijn begeleidster). Of ik belangstelling heb voor groep therapie. Eerst twijfelde ik nog even. In een groep vertellen wat je dwars zit? Durf ik dat wel?

Een jaar geleden heeft ze het mij ook gevraagd. Toen durfde ik het absoluut niet. Ik schaamde mij zelfs, dat ik autisme heb.
Nu durf ik het wel aan. Ik ben nu meer open, dan vorig jaar. Ik wil meer leren over het omgaan met autisme.

Bagage
Zelf heb ik het gevoel, dat ik een beetje vast zit in mijn individuele begeleiding. Ik denk, dat het vooral komt. Door mijn bagage van vroeger, die ik met mij meedraag. Ik heb het nog geen plek kunnen geven.

Gelukkig krijg ik daar binnenkort hulp bij. Zodat ik eindelijk, mijn pijnlijke verleden, achter mij kan laten. En mij kan richten op een mooie toekomst. Waarbij ik het autisme eindelijk een plek heb kunnen geven.




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: