Vallen
Ongeveer drie jaar geleden ben ik lelijk van de keldertrap gevallen/gegleden. Waarbij ik mijn linker bovenbeen flink heb geblesseerd. Helaas ging de pijn niet weg. Het werd alleen maar erger.

Op den duur toch maar naar de huisarts. Zij constateerde een slijmbeursontsteking. Op advies van haar, toch maar een spuit.
Nou, dat heb ik geweten. Die spuit heeft mij zoveel pijn gedaan. Zelfs het schuren van een broek, langs mijn been, deed veel pijn.

Beperkt bewegen
Gelukkig werd de pijn op den duur wel minder. Helaas werd mijn mobiliteit met het been ook minder. Het fietsen begon moeilijker te worden. Mijn linkerbeen kon op den duur geen kracht meer zetten. Om de trapper rond te krijgen.

Daarbij kreeg ik ook een pijnlijke plek op mijn bil. Waardoor het zitten op de zadel ook een stuk pijnlijker werd. Tot mijn teleurstelling, was ik genoodzaakt om te stoppen met fietsen. En mijn elektrische fiets te verkopen. Dit heeft mij veel pijn gedaan.

Op zoek naar verlichting
Op den duur toch maar weer met mijn heup naar de huisarts. Misschien was het verstandig, om steunzolen aan te schaffen. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas, werd dit ook geen verbetering. Mijn mobiliteit werd niet beter.

Gelukkig kon ik wel lopen. Daar was ik al heel blij mee. Toen de huisarts niks meer voor mij kon betekenen. Ben ik doorgestuurd naar een specialist. Die heeft mij helemaal binnenste buiten gedraaid.

Er werden foto’s en een echo van mijn rug en heup gemaakt. Hier was niks bijzonders te zien. Ja, mijn ruggengraat is nogal recht i.pv. in een s-vorm. Maar, dit zou niet de klachten mogen geven. De dokter wist niet, waarom ik pijn in mijn bovenbeen had. En ik minder mobiel was met mijn been.

Fysiotherapie
De specialist verwees mij door naar de fysiotherapie (ook in het ziekenhuis). Naast verschillende bewegen, kreeg ik ook shockwave therapie. In plaats van dat het moest helpen. Werd het alleen maar erger.

Na drie kwart jaar, werd ik overgeplaatst naar een andere fysiotherapeut. Deze was gespecialiseerd in dry needling. Zoals jullie misschien wel weten. Ben ik als de dood voor naalden. In de hoop, dat het zou helpen. Deed ik het toch maar.

Iedere keer werd de pijn erger i.p.v. beter. De laatste keer was het zo erg. Dat ik er misselijk van was. Voor mijzelf heb ik toen besloten om te stoppen met de dry needling. Ik heb dit toen ook overlegt met de dokter. Hij was het met mij eens. Helaas hield het hier voor mij op. Er was niks meer, wat hij voor mij kon doen. Ja, therapie. Daar zat ik niet op te wachten.

Accepteren
Ik had geaccepteerd, dat ik nooit meer zou kunnen fietsen. Natuurlijk deed dit pijn. Je woont in zo’n mooi gebied. Waar je fantastisch kan fietsen. En jij kan het niet.

Mijn man en ik hebben toen scooters gekocht. Om toch nog een beetje te genieten van onze vrijheid. Wat is het gaaf, om op een scooter te rijden. Nadeel is wel, je mag er niet mee door het bos rijden. Op zulke momenten mis je toch het fietsen.

Operatie
Twee maanden geleden heb ik mijn http://www.ikbenjaqueline.nl/dag-van-de-operatie/ gehad. Na de operatie, was ik toch wel een beetje teleurgesteld. Dat ze geen endometriose hadden gevonden. Want ja, daarvoor werd ik geopereerd. In plaats daarvan, hebben ze een verkleving verwijderd aan de linkerkant van mijn darmen.

Leven veranderd
Nu twee maanden later, kijk ik er toch anders tegenaan. Ik ben super blij, dat ik die operatie heb ondergaan. Het is al die pijn en ellende waard geweest.

Door de operatie, is er een wonder gebeurd. Ik kan mijn linkerbeen weer helemaal gebruiken. Mijn linkerbeen is weer net zo flexibel als mijn rechterbeen. Alsof er niks is gebeurd.

Dinsdag avond bij Zumba wilde ik het toch eens uit gaan testen. Ik stap daar op de hometrainer. En ja hoor, ik kan weer fietsen. Voor het eerst in drie jaar tijd. Ik wist even niet, wat er gebeurde. Ik was helemaal perplext.

Om helemaal zeker te zijn, of ik ook weer kon fietsen. Heb ik donderdag bij de fysio fitness gevraagd. Of ik mocht fietsen. Ik kan je vertellen, ik heb tien minuten gefietst. Het waren de beste tien minuten van de wereld.

Het ging allemaal zo soepel. Helemaal geen pijn in mijn linker bovenbeen. Ik was als een kind zo blij. Ja, mijn bovenbeen is nog steeds gevoelig. Hopelijk trekt dit nog weg.
Zal dit betekenen, dat ik ooit weer zou kunnen fietsen? Dat ik weer een elektrische fiets aan kan schaffen?

De tijd zal het zeggen. Bij de fitness blijf ik doorgaan met fietsen. Om mijn linkerbeen verder te trainen en aan te sterken. In de hoop, ooit weer te kunnen fietsen. Zoals je kan zien, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: