Plotseling
Geheel onverwachts, hebben wij dinsdag middag onze Sietsje moeten laten gaan. Ik vind inslapen zo cru klinken.
’s Morgens kwam ze nog zo vrolijk naar mij toe. Omhoog springend, wat voor mij betekende, dat ik door mij knieën moet om haar te knuffelen. Staart nog vrolijk kwispelend.
Sinds een paar dagen, moeten we jou de brokjes met de hand voeren. Wij dachten dat je jaloers was op Aemke. Dat we haar met de hand voerden, omdat zij anders niet wil eten.
Terwijl je anders zo’n schrok op bent. Je bent vaak één van de eersten die de brokjes op hebt. Ondanks dat Dautsje ook zo’n schrok op kan zijn.

Dinsdag moest ik je ook met de hand voeren. Toch wou je niet al je brokken opeten. Dautsje was je daar heel dankbaar voor. Ik vond het maar vreemd. Er klopte iets niet. Een onderbuik gevoel, zeg maar.
Na het eten ging je liggen slapen. Wat je anders ook altijd doet. Toch kon je je plekje niet zo goed vinden.

Ook staarde je af en toe voor je uit. Net of je in een soort leegte keek. Je was dan ook moeilijk aanspreekbaar. Ik dacht, dat het met je leeftijd te maken had. Over twee weken werd je dertien jaar.
Dan is het ook helemaal niet zo raar.

Tot baasje thuis kwam van zijn werk. Je vond het maar raar dat de andere honden aan het blaffen waren. Je wist niet waarom ze aan het blaffen waren. Op den duur probeerde je mee te blaffen. Terwijl je maar om je heen zat te kijken.

Bij binnenkomst heb je nog wel met baasje geknuffeld. Net als de andere honden. Pas tijdens het eten, begon het. Je ging op de plek liggen, waar je wel vaker lag. Dit keer maar voor je uitkijken. Weer de blik in de leegte. Maar, dit keer maakte je er een brommend geluid bij. Net of je een soort kramp had in je buik.

Je voelde je duidelijk niet lekker. Het brommen ging maar niet weg. Je kon zien, dat je pijn had. Dat je je niet lekker voelde. In een rap tempo heb ik de dierenarts gebeld. Helaas kon je niet snel terecht bij de dierenarts in Beilen. Misschien ook mede, dat we ook een afspraak hadden in het ziekenhuis voor baasje. Bij de dierenarts in Hoogeveen konden we gelijk met je heen. We konden jou daar achter laten. Zodat wij even snel naar de afspraak in het ziekenhuis konden.

In de gedachten, dat je weer met ons mee naar huis zou gaan. Misschien met antibiotica, of andere tabletten. Ik moest je in de auto helpen. Ik ging bij jou achterin zitten. Je zat stijf tegen mij aan. Het brommende geluid werd erger, net als je ademhaling. Onderweg zag ik, dat je tandvlees spierwit was geworden. Nog steeds niet denkende, dat dit je laatste rit zou kunnen worden. Ja, in mijn onderbuik misschien.

Achter laten
Eenmaal bij de dierenarts had je moeite met lopen. Ik heb je toen naar binnen getild. We mochten gelijk doorlopen. We brachten je in je kooitje, zodat we snel naar het ziekenhuis konden. Onderweg voelde het niet goed. Dat we jou daar hebben achtergelaten. Net als we willen keren, om terug te gaan. Krijgen we hét telefoontje.

Of we met spoed terug willen komen. Het gaat helemaal niet goed met jou. Ze hebben met een naald geprikt in je buik. Daar kwam bloed uit. Onderweg heb ik de afspraak afgezegd in het ziekenhuis. Gelijk bel ik het crematorium in Smilde. Beiden weten we, dat ze niet meer levend mee naar huis gaat. De tranen blijven vloeien.

Laten gaan
Bij de dierenarts, mogen we gelijk doorlopen naar Sietsje. Ze komt kwispelend uit haar kooitje. Ze is blij om ons te zien. Even kijken we elkaar aan. Doen we hier wel goed aan. Tot Sietsje gaat zitten en weer glazig voor zich uit zit te kijken. Ja, het is goed zo. Het is beter voor haar.

Ik til haar op en neem haar mee naar de kamer. Op de tafel ligt een kleedje voor haar. Daar zet ik haar neer. Ze laat het allemaal begaan. Van de dierenarts krijgt ze een middel om te gaan slapen. Sneller dan ik had verwacht, valt Sietsje in slaap. De dierenarts verteld ons, dat ze een operatie ook niet had overleefd.

Nadat Sietsje in slaap is gevallen. Krijgt ze het laatste spuitje. Het is voor de dierenarts moeilijk om een ader te vinden. Dit maakt het voor ons ietsje makkelijker. Dat we haar laten gaan. Ik probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn. Ik probeer me sterk te houden, voor haar. Dit gaat niet zo makkelijk. Zo sterk als ik me wil houden, zoveel tranen vloeien er ook.

De dierenarts luistert naar haar hartje. Het klopt nog een klein beetje, maar Sietsje is er niet meer. Ze krijgt nog een klein spuitje. Dan stopt haar hartje. We blijven nog even bij haar. Om daarna de rekening te betalen en haar mee te nemen naar huis. Zodat de honden afscheid kunnen nemen.

Regenboog
Onderweg naar huis zien we een regenboog. Zou het de regenboog brug zijn. Die Sietsje heeft meegenomen? Voor ons gevoel wel. Sietsje is nu bij Djura en Bloebly.
Eenmaal thuis laten we de honden gelijk snuffelen aan Sietsje. Aemke is er vrij snel klaar mee. Dautsje neemt haar tijd. Ze krijgen van ons alle tijd om afscheid te nemen.

Crematorium
Dan is het echt tijd, om met Sietsje naar Smilde te gaan. Om haar weg te brengen. Onderweg vloeien de nodige tranen. Bij het crematorium worden we opgewacht. Ik breng Sietsje zelf naar binnen. Naar haar laatste rustplaats. Binnen bespreken we de details over haar crematie. Daarna nemen we nog even afscheid van Sietsje. Het is goed zo meid. Dank je wel voor je lieve kinderen en kleinkinderen.

Zonder Sietsje gaan we weer naar huis. Naar de andere honden. We proberen ons goed te houden. Wat natuurlijk niet gaat lukken. Eenmaal thuis willen de honden nog even weer in de kofferbak kijken. Dat is helemaal geen probleem. Als het hun helpt bij het verwerken.

Eenmaal in huis, is het toch stil zonder Sietsje. Je gaat van drie honden naar twee honden. Dit is wel even wennen. We merken ook aan de honden, dat ze Sietsje missen. Het heeft even tijd nodig, om alles te verwerken. Ze is toch bijna elf jaar onderdeel van ons gezin geweest.
Hopelijk mogen we haar snel weer ophalen. Zodat ze weer thuis is. En we het helemaal af kunnen sluiten.


2 reacties

Danielle · 15 november 2018 op 12:29

Heb je blog met tranen in mijn ogen zitten lezen. Een paar maanden terug maakten wij met onze hond praktisch hetzelfde mee…

Heel erg veel sterkte de komende tijd!

    Jaqueline · 16 november 2018 op 12:35

    Hallo Danielle,

    Dank je wel. Elke dag gaat het ietsje beter. Gelukkig hebben we nog een dochter en kleindochter van onze Sietsje. Waardoor wij toch nog een stukje van haar in huis hebben. Ondanks dat we nog twee honden hebben. Is het toch stiller in huis, een beetje kaal.

    Jij ook heel veel sterkte.

    Met vriendelijke groet,
    Jaqueline Doldersum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: