Ze is weer thuis
Zo plotseling als Sietsje van ons is heen gegaan. Zo snel is alles verder afgehandeld. Dinsdag gingen we met haar naar de dierenarts. In de hoop, dat ze weer met ons naar huis zou komen. Met een paar tabletjes. Toch in je achterhoofd wetende, dat ze niet meer levend met ons mee zou gaan.
We hebben haar nog mee naar huis kunnen nemen. Zodat Aemke en Dautsje afscheid kunnen nemen van Sietsje. Om daarna haar allerlaatste rit te maken, naar het crematorium.

Dan laat je haar achter. En beginnen de vragen in je hoofd. Wanneer wordt ze gecremeerd? Wanneer kunnen we haar weer ophalen? Je wilt haar toch zo snel mogelijk weer thuis hebben. Zodat je het een plek kan geven.

Ze is gecremeerd
Donderdag krijgen we een kaartje met de post. Zou het kaartje over Sietsje gaan? Ik laat mijn man het kaartje open maken. Zelf durf ik het niet. Het is inderdaad een kaartje over Sietsje, van het crematorium. Met de tijd en datum, wanneer Sietsje is gecremeerd. De tranen biggelen over mijn wangen. Niet alleen om het kaartje, maar ook om de tekst die erin staat:

Woorden van troost, zo snel gegeven,
over de tijd die alle woonden heelt.
Maar weten zij wat wij hebben gedeeld?
Echte vriendschap, zo zeldzaam in het leven…..

Sorry, dan kan ik het niet droog meer houden. Ik heb zelfs een brok in mijn keel. Nu is het afwachten, wanneer we haar op mogen halen. Het liefst ga ik dezelfde dag nog heen. Helaas, moeten we wachten op het telefoontje. Om een afspraak te maken.

We mogen haar ophalen
Vrijdag krijgen we het telefoontje. We kunnen een afspraak maken om haar op te halen. Gelijk maken we een afspraak voor dezelfde dag. We willen en kunnen niet langer meer wachten.
Even kijken we elkaar aan. Het is toch wel snel gegaan. Van het tijdstip tot overlijden. Tot wanneer we haar op mogen halen.

Met Djura heeft het allemaal veel langer geduurd. Volgens mij zat er zelfs wel een week tussen. Tussen zijn overlijden en het ophalen. Het maakt mij eigenlijk ook niet uit. Zolang wij haar maar op mogen halen. Kunnen we weer verder in ons rouw proces.

’s Middags stappen we in de auto richting Smilde. We gaan onze grote meid ophalen. Onderweg halen we een paar herinneringen op. Toen we haar ophaalden als pup. Had ze een hekel aan langzaam rijden. Wanneer we langzaam rijden, begon ze te huilen. Zodra we sneller begonnen te rijden. Was ze weer stil.

Na ruim twintig minuten zijn we op de plek van bestemming. Nog even en ze is weer bij ons. Na het betalen, krijgen we Sietsje in een mooie koker mee naar huis. Samen met een certificaat. Ondanks dat ik geen traan wil laten. Loopt er toch eentje over mijn wang.

Samen met Sietsje gaan we weer naar de auto. Onderweg naar huis. Zodat wij haar naar haar laatste rustplaats kunnen brengen. Naast haar grote vriend Djura. Wij kunnen het niet over onze hart verkrijgen. Om beide honden uit te strooien. Ik weet, dat hun ziel ergens is. Dat in de koker alleen maar hun lichaam zit. Toch kunnen we het niet over onze hart verkrijgen. Om ze uit te strooien.

Hoe gaat het nu verder met ons?
Met Aemke en Dautsje gaat het prima. De eerste twee dagen wilde Aemke nog in de kofferbak kijken. Kijken of mamma er nog in zou liggen. Dautsje vond het allemaal wel goed. Zij heeft afscheid genomen van haar oma. En heeft het allemaal achter zich gelaten.

Yoena heeft nog even geprobeerd. Hoe ver ze kan komen bij de honden. Dautsje heeft haar gelijk afgesnauwd. Net als wat Sietsje ook zou doen. Aemke die vond het maar een beetje eng. Was er niet van gediend. Maar, reageerde er verder ook niet op.

En wij? Elke dag gaat het ietsje beter. Doordat Sietsje nu thuis is. Kunnen we het nu wel beetje bij beetje afsluiten. Af en toe heb je nog herinneringen. Je wilt iets uit de kast halen. Oh wacht, Sietsje ligt ervoor. Dan pak ik er straks wel iets uit. Alleen, ligt ze er niet meer. Voor het slapen gaan, wil ik haar nog even een knuffel geven. Dat gaat niet meer. Mijn man loopt met een boog om de salontafel heen. Omdat Sietsje er onder ligt. Alleen, ligt ze er niet meer onder.

Aardig gebaar
Vandaag krijgen we met de post weer een handgeschreven envelop. Beiden zijn we nieuwsgierig van wie het kan zijn. Mijn man maakt de envelop open. Het is van de dierenarts in Hoogeveen. Wat een aardig gebaar van hun. Even komen de tranen weer op. Ook door de tekst aan de voorkant:

Het plezier dat
je samen deelde,
neemt niemand
je nog af.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: