Wanneer het mij allemaal even te veel wordt. Ga ik het liefst een dagje weg. Even lekker neuzen bij de Ikea. Waar ik heel soms een beetje inspiratie op kan doen. Ook al beloof ik het mijzelf, kom ik toch altijd met iets thuis. Of even een paar uurtjes naar mijn favoriete dierentuin wildlands.

Even alles vergeten en genieten van de dieren. Kijken of er toch nog iets is veranderd. Of ik misschien nog bekenden tegen kom. Ik vind Wildlands zo gezellig. Dat ik er elke maand wel een keertje kom.
Elke keer moet ik wel eens lachen om de mensen die er rond wandelen. Net als vandaag.

Vandaag ben ik niet alleen. Mijn man is dit keer met mij mee. Ik kan mij alleen heel goed vermaken in Wildlands. Soms is het wel gezellig als mij man mee gaat. Even een uitje met zijn tweetjes.
Staan we met zijn tweetjes te genieten bij de leeuwen in Serenga. Hoor ik een moeder of oma tegen haar zoon/kleinzoon zeggen: “kijk daar is de pappa leeuw (Dudley) en dat daar, is de mamma leeuw”. De andere leeuwinnen zijn de kinderen van de twee.

Van binnen moet ik even lachen. Ja, Dudley is inderdaad de vader van drie welpjes. Maar, degene die naar Dudley kwam? Was volgens mij, niet de moeder van de welpjes. Sorry, ik kan ze niet wie, wie is. En de andere leeuwinnen zijn zeker niet allemaal hun kinderen. Dat weet ik wel zeker.

Na het bezoek aan de leeuwen besluiten we een ritje te maken met de truck safari. We doen het eigenlijk nooit. Omdat het er vaak te druk is. Als je hem al een keer hebt gereden, weet je wat er gaat komen. Toch besluiten we vandaag, om toch een ritje te maken. Voor het eerst zitten we helemaal voorin.

Bij ons komen twee stelletjes zitten. Eenmaal bij de “kapotte” brug rijdt de truck door het water. Één van de dames schrikt van het kleine klimmetje dat de truck moet maken. Van binnen moet ik wel even lachen. Zo erg was het klimmetje nou ook weer niet. Is het erg, als je moet lachen wanneer iemand schrikt?

Na de “verschrikkelijke/zware” rit met de truck. Gaan we naar onze vaste plek om te lunchen, momma’s. Ik baal er wel van, dat ze niet meer het broodje pulled chicken verkopen. Hopelijk komt die wel weer terug. Het broodje was zooo lekker.

Via Serenga gaan we een kijkje nemen in de vlindertuin. Vaak slaan we die over. Terwijl het toch een mooie plek is geworden. Een plek waar je tot rust kan komen.
Wanneer we bij de miljoenenpoot gaan kijken. Hoor ik een vrouw tegen iemand zeggen: “hé kijk, een kleine slang”. Hahahaha, zoals je misschien op de foto hebt gezien. Ziet het er echt niet uit als een slang.

Dit soort dingen maken mij aan het lachen. Ik laat het niet zien. Van binnen lig ik in een deuk van het lachen. Je kan zo zien, dat sommige mensen gewoon niet goed genoeg kijken. Wanneer ze de tijd zouden nemen. Zullen ze zien, dat ze het negen van de tien keer fout hebben. Ach, heb ik ook weer iets om te lachen.  Maakt mijn dag ook weer een beetje goed.

Voordat we naar huis gaan, wil ik nog een paar dieren zien. Natuurlijk jut en jul, oftewel Mauk en Manoa. Als je niet wilt lachen om mensen hun “fouten”. Kan je lachen om de half broers. Ik ben zo blij, dat ze elkaar hebben. Dat ze met elkaar kunnen spelen en geintjes uit kunnen halen. Zodat wij weer kunnen genieten van hun avonturen.

Natuurlijk wil ik ook graag de kroonduif jong zien. Vorige maand is het mij niet gelukt. Yes, vandaag heb ik hem, volgens mij, wel gezien. De kroon van deze duif was in ieder geval kleiner dan de volwassen duif. Het jong zat goed verscholen in het groen. Wat betekend, dat we goed moesten zoeken.

Na een snelle bezoek aan Nortica. De vermoeidheid speelt weer op. Gaan we weer naar huis. Het was fijn, om er even tussen uit te gaan. Genieten van de dieren. Lachen om uitspraken van mensen. Lachen om Mauk en Manoa. Als alles goed gaat. Kom ik volgende maand weer even langs.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: