Heel soms, zijn er van die dagen. Dat alles tegen zit en alles gaat dan ook mis.
Wanneer er dan ook nog vermoeidheid bij komt kijken. Loopt het allemaal in het honderd.
Helaas, is degene die dan bij mij in de buurt is (altijd mijn man), het bokje.
Vooral als ze ook nog proberen te helpen. Of, iets tegen mij willen zeggen.

Ik voel me dan net een snelkookpan. Er is dan net een gevoel in mijn hoofd. Net of er iets ligt te broeien. Dat er uit moet. Maar, niet weet hoe het er uit moet. Dit kan wel een paar dagen duren. Je weet dat het er is. En, dat het gaat ontploffen, als er een keer iets goed mis gaat.
Ergens in mijn hoofd, weet ik dat ik er niet aan had moeten beginnen. Of meerdere dingen tegelijk gaan doen.

Als het dan eenmaal begint te koken, of stomen. Zoals het hoogtepunt bij een snelkookpan. Ben ik een super bitch. Alles gooi ik eruit. Zonder enige remmingen. Of ik iemand nu kwets of niet.
In de tussentijd zit er een klein stemmetje in mijn hoofd die zegt: “doe dat nou niet. Degene kan er ook niks aan doen”. Helaas, is het dan al te laat. De schade is al geleden.

Op mijn hoogtepunt smijt ik met de deuren. Om naar boven te rennen. Naar mijn enige veilige plek in ons huis. Het bed in onze slaapkamer.
Wanneer ik er eindelijk in lig. Verneem ik hoe moe ik ben. Hoeveel energie het mij heeft gekost.

Een tijdje later komt het schuld gevoel. Waarom laat ik het zover komen? Waarom reageer ik zo fel tegen degene de het dichts bij mij staat? Waarom doe ik degene zoveel pijn? Waarom kan ik hier nog steeds niet mee om gaan?
Terwijl ik van te voren door mijn lichaam gewaarschuwd wordt?

Tja, dan komen de gedachten door mijn hoofd over zelfmoord. Of een soort van coma, een hele lange slaap.
Ik ben dan zo klaar met hoe alles is gegaan. Dat ik er nog steeds niet mee om kan gaan.
Als ik nou zelfmoord pleeg. Ben ik overal van af. Hoef ik nooit meer te vechten. Heb ik eeuwige rust in mijn hoofd.

Dan komen de gedachten over mijn man en onze honden. Die kan ik toch niet alleen laten? Ik kan ze toch niet zoveel pijn aan doen?
Laat me dan  maar in een soort van coma gaan. Zodat ik alles rustig een plekje kan geven. Zodat ik helemaal tot rust kan komen. Ik heel even niet meer hoef te vechten. Ook al is het maar voor even.

Na een paar uur kom ik tot rust. Heb ik ook even kunnen slapen.
Heel voorzichtig komt mijn man een kijkje nemen. Voorzichtig probeert hij met mij te praten.
Hoe graag ik ook met hem wil praten. Van binnen ga ik hele gesprekken met hem aan. Uit mijn mond komt helemaal niks. Ik kan het nog niet.
Hoewel elke vezel in mijn lichaam graag een knuffel van hem wil. Om me geborgen en veilig te voelen. Hou ik mijn afstand. Wil ik helemaal geen knuffel, maar wegkruipen onder de dekens. Waarom heb ik deze dubbele gevoelens?

Sorry schat, ik hou heel veel van jou. Maar, dit moet ik zelf doen. Ergens vind ik weer houvast om door te gaan. Om toch weer te gaan vechten. Weet je nog dat kleine stemmetje in mijn hoofd? Die speelt alle mooie dingen af in mijn hoofd. De dingen waar ik van hou en waar ik van geniet. Langzaam aan kom ik weer terug. Heel vermoeid en met veel spijt. Blij, dat ik af ben van de snelkookpan. Verdrietig van de pijn, die ik mijn man weer heb aangedaan.

Ik hoop zo, dat ik ooit een keer leer om hier mee om te gaan. Zodat ik geen mensen meer pijn doe, die zo naast mij staan. Dat ik geen gedachten meer heb aan zelfmoord. Of in een lange coma wil gaan liggen.
Maar, geniet van alle mooie dingen om mij heen. De kleine en grote momenten.
Als je het maar wilt zien. Is het leven zeker de moeite waard om voor te vechten.


4 reacties

Dani blog · 23 mei 2018 op 17:23

Hoi,

Er zijn wel mogelijkheden en soms heeft het met hormonen of vitaminetekort te maken. Ik wens je betere tijden toe want geen enkele situatie is voor altijd.

    Jaqueline · 24 mei 2018 op 00:02

    Hoi,

    Dank je wel. Ik hoop binnenkort hulp te krijgen. Zodat ik beter met deze situaties om kan gaan.
    Ja, hormonen kunnen ook rare dingen doen.

    Groetjes Jaqueline.

Arnold · 23 mei 2018 op 18:17

Samen komen we er wel!

    Jaqueline · 24 mei 2018 op 00:00

    Dat komen we zeker. Wie weet binnenkort ook nog wat hulp.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: