Vorig jaar, schreef ik een blog, naar aanleiding van het programma van Wendy van Dijk, This time next year. Met de belofte, om een vervolg hier over te schrijven. Exact, een jaar na de blog.

Inmiddels ben ik een jaar verder. En belofte maakt schuld. Verder ben ik ook wel benieuwd, of de doelen die ik vorig jaar stelde. Ook heb gehaald, of misschien toch niet.

Ben ik de persoon die ik nu wil zijn?
Ja, ik ben nu dichter bij de persoon die ik wil zijn. Als de persoon, die ik vorig jaar was. Ik leef niet meer in het negatieve. Ik zie de dingen veel positiever in. Maak me ook niet meer zo gauw druk. Wanneer iets niet helemaal lukt. Of, als het een keertje niet zo gaat, als ik had verwacht. Komt het vandaag niet, dan doe ik het morgen.

Meer leuke dingen doen
Sinds drie jaar, kan ik weer genieten van het tuinieren. Ok, ik ben nog steeds gauw moe. Of mijn lichaam doet na een uur tuinieren nog steeds pijn. Ondanks dat, kan ik weer genieten van de tuin. Ook laat ik de tuin meer zijn eigen ding doen. Alles hoeft niet meer zo perfectionistisch.

Mijn man en ik zijn dit jaar vaker naar WILDLANDS geweest. Zelfs een paar keer zonder fototoestel. Dat is ook wel eens een verademing. Gewoon genieten van de dieren, zonder mij druk te maken. Om de perfecte foto te maken.

Het bakken doe ik nog steeds niet zoveel. Dat komt denk ik ook nog steeds. Doordat onze oven in de kelder staat en niet in de keuken. Hopelijk, krijgen we ooit plek in de keuken voor een oven.

Ik vind het nog moeilijk, om mijn rust te vinden om te lezen. Voor mijn gevoel, heb ik niet genoeg tijd in een dag. ’s Morgens, bij het ontbijt, lees ik wel een beetje. Dit doe ik alleen, als mijn man aan het werk is. De tijd nemen, om rustig te lezen. Daar moet ik nog aan werken.

Hoe gaat het sporten?
Geloof het of niet. Ik sport nu drie keer in de week. Wie had dat ooit gedacht? Ik in ieder geval niet. Op dinsdag doe ik Zumba, op donderdag train ik mijn bovenlichaam en op zaterdag mijn benen. En ik moet zeggen, het bevalt mij heel goed. Ik voel mij lichamelijk fitter en sterker. Het sporten zorgt ervoor, dat ik lekkerder in mijn vel ga zitten.

Waar is mijn innerlijke kind?
Die komt steeds vaker naar boven. Ik merk, dat ik op dit moment veel behoefte heb aan positiviteit. Maar, ook om af en toe een geintje uit te halen. Keihard meezingen met een liedje. Een beetje dansen in de auto. Ja, ik let hierbij wel goed op de weg. Of spelen en knuffelen met de honden.

Mijn buikklachten accepteren
Ik heb inmiddels geaccepteerd, dat ik toch prikkelbare darm heb. Ik merk, dat ik het niet zo gauw met eten heb. Maar, meer met stress of zenuwen. Dat gaat echt op mijn darmen zitten.

De operatie aan mijn buik/darmen heb ik inmiddels gehad. Tot op de dag van vandaag. Ben ik blij, dat ik de kijkoperatie heb gedaan. Sinds die operatie, kan ik weer alles met mijn linkerbeen. Hoewel het been slapper is dan mijn rechterbeen. Kan ik dat been wel trainen, om sterker te worden.

Hoe ga ik om met mijn autisme?
De autisme en ik, zijn één en dezelfde persoon. Ik zit nog steeds met heel veel vragen. Heel af en toe worden dingen mij duidelijk. Waarom ik vroeger altijd dezelfde bril uitzocht. Wanneer ik een nieuwe bril uit mocht zoeken.

Voor mij is de therapie niet meer om: dat de wereld mij beter begrijpt. Of te wel, de wereld tegen mij. Nee, de therapie gaat nu om: dat ik mijzelf beter begrijp. Weten hoe ik beter met bepaalde situaties om kan gaan. Ik heb nu ook zoiets van. Als mensen niet met mijn autisme/fibromyalgie om kunnen gaan, is dat hun probleem. Niet die van mij.

Heb ik nog paniek- en woede aanvallen?
Mede dankzij de EMDR, heb ik geen paniek- en woede aanvallen meer. Ja, ik zie nog wel tegen dingen op. Wanneer ik bijvoorbeeld naar de tandarts moet. Bij het ondernemen van nieuwe dingen. De paniekaanvallen, heb ik gelukkig niet meer gehad.

Gelukkig heb ik ook geen woede aanvallen meer gehad. Door de EMDR en therapie, kan ik mijzelf beter verwoorden. Hierdoor is de communicatie tussen mijn man en mij ook beter geworden.

Contact met mijn vader
Helaas, heb ik het contact met mijn vader verbroken. Net, als met mijn zusje. Hoe moeilijk het ook is geweest voor mij, om dit te doen. Ik weet, dat het voor mijzelf beter is. Sinds het contact is verbroken, zit ik stukken beter in mijn vel.

Het enige wat ik hier nog over kwijt wil. Ik neem mijn vader en zusje niks kwalijk. En zal ook geen kwaad woord over hun schrijven op mijn blog. Voor mij is het beter, om geen contact met ze te hebben.

Positiviteit
Wat kan een jaar met je doen. Vorig jaar was ik nog een Debbie Downer. Die overal wel wat op aan te merken had. Die zich vaak aan dingen ergerde. Die gauw van een mug een olifant maakte. Die vaak het gevoel had, dat ze niet begrepen werd. Waardoor ze vaak een woede aanval had. Die vaak over haar grenzen is gegaan. Met als gevolg, heel vaak een paniekaanval.

Naar iemand, die positiever in het leven staat. Nog steeds op zoek naar haarzelf. Gelukkig, begin ik langzaam mijzelf te vinden. Ik durf vaker te zeggen wat ik wel en niet wil. Ik loop niet meer voorover gebogen. Nee, ik loop nu met een rechte rug. Zo van, hé ik mag er ook zijn. Ik vind mijzelf een stuk aardiger en liever. Ik heb ook meer plezier in het leven. Ik heb soms energie te over. En die positieve mensen? Die heb ik nu ook in mijn leven. Wie had dat ooit gedacht?
Hoe het volgend jaar zal zijn? Hopelijk nog een stuk beter. Ik ben in ieder geval, al op de goede weg.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: