Het programma van Wendy van Dijk, this time next year. Heeft mij aan het denken gezet. Iedereen die meedoet aan het programma. Wil graag iets veranderen, in één jaar tijd. Sinds vorig jaar oktober. Ben ik ook hard bezig. Om mijzelf te “veranderen”. Om het beste uit mijzelf tevoorschijn te halen.

Langzaam gaat het de goede kant op. Maar, nog niet zoals ik het graag wil hebben. Daarom zeg ik nu ook tegen mijzelf. This time next year …… ben ik de persoon, die ik graag wil zijn. Zo, nu staat het zwart op wit. Nu kan ik er niet meer onderuit. En jullie zijn er allemaal getuige van. Ik heb nu een stok achter de deur.

Wat bedoel ik eigenlijk, met het beste uit mijzelf te halen? Ik wil niet meer in het negatieve leven. Het gevecht tussen het negatieve en positieve. Vergt zoveel energie van mij. Energie, die ik ook in leuke dingen kan steken. Bijvoorbeeld, mijn handen vies maken met tuinieren. Aanmaakhoutjes kloven.

Ik wil meer rust vinden in mijn lichaam en hoofd. Soms is het zo druk in mijn hoofd. Dat ik even niet meer weet. Waar ik met mijzelf heen moet. Dit geldt ook voor mijn lichaam. Ik heb heel veel moeite om even stil te staan en genieten van de kleine dingen. Bijvoorbeeld een boek lezen in de zon met een kopje thee. Het bakken van heerlijke koekjes en cakes. Op dit moment lukt het gewoon weg niet. Omdat ik geen rust kan vinden.

Meer leuke dingen gaan doen. Samen met mijn man een middagje naar Wildands. Toeren met de scooter. Onderweg ergens stoppen om te genieten van een lekker ijsje. Meer wandelen bij mij in de buurt of in het Dwingelderveld. Formule één weer live zien. Dit keer samen met mijn man. Weer beginnen met sporten (ja, ik weet het, ik spoor niet).

Heel af en toe mijn innerlijke kind loslaten. Je niks aan trekken, wat mensen dan van je vinden. Omdat jij je er lekker bij voelt. Het zijn zomaar een paar dingen. Wat voor sommige mensen misschien als vanzelfsprekend wordt gezien. Is het voor mij ietsje moeilijker.

Heel veel dingen zie ik in zwart/wit. Terwijl er nog zoveel kleuren grijs zijn. Hoe moeilijker ik het mijzelf maak. Hoe perfectionistische ik ook word. Zo erg zelfs, dat ik er hoofdpijn van krijg. Waardoor ik ook weer in de negatieve spiraal word getrokken.

Over een jaar ben ik en mijn autisme één en dezelfde persoon. Kan ik veel beter met “vervelende” situaties omgaan. Heb ik geleerd om negatieve gedachten om te zetten in positieve gedachten.
Heb ik geen last meer van paniekaanvallen. Omdat ik weet, wat ik moet doen. Wanneer een paniekaanval op komt zetten.

Ik weet dan ook precies, waar mijn buikklachten vandaan komen. Omdat ik ben blijven knokken voor een antwoord. Hoewel ik het donderdag even helemaal niet meer zag zitten. Het liefst nam ik alle pillen in. Zodat ik eindelijk in het ziekenhuis zou zijn. Waar ze me eindelijk zouden helpen met mijn buikklachten. Eindelijk zou ik gehoord worden.
Terwijl ik aan de andere kant. Het helemaal op wou geven. Dan maar doorgaan met pillen slikken en pijn lijden. En nu? Nu wil ik weer vechten. Ik blijf vechten, totdat ze zat zijn van mij. Of, ik eindelijk antwoord heb gekregen.

Ja, ik ben al aardig op weg om een levensgenieter te worden. Ik verneem ook geleidelijk, dat het beter met mij gaat. Met kleine stapjes ga ik vooruit. Natuurlijk zal ik nog wel eens terug vallen. Ik heb nog een lange weg te gaan. Maar, door het nu zwart op wit te zetten. Heb ik het gevoel, dat ik nu een stok achter de deur heb. Dat ik nu echt mijn best ga doen. Om er ook aan te werken. Zelfs de relatie van mijn vader begint beter te worden.

Ik heb sinds twee weken weer contact met mijn vader. Het wordt langzaam aan beter. Dat vind ik ook prima. Ik heb het liever langzaam. Zodat het allemaal weer goed gaat komen. In plaats van, dat alles snel gaat. Waardoor de relatie straks weer verslechterd. Mijn vader komt volgende week zelfs langs. En, hij gaat volgend jaar op de honden passen. Zodat mijn man en ik naar Silverstone kunnen voor ons twaalf en half jaar trouwen. Hoe gaaf is dat.

Volgend jaar ben ik de levensgenieter. Die het leven weer van de positieve kant ziet. Af en toe haar innerlijke kind naar buiten laat komen. Zich niets van iemand aantrekt. Wat ze ook zeggen. Volgend jaar loop ik rond met zelfvertrouwen (nu is het vaak schijn). Ben ik één met mijn autisme. Heb ik positieve mensen om mij heen. Volgend jaar, zal ik een blog schrijven. Of het mij ook is gelukt.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: