Op dit moment is mijn leven nogal chaotisch. Mijn man begint in begin november met zijn opleiding. Hij gaat hiervoor één dag in de week naar school. Tevens gaat hij één dag in de week leren.
Ik ben nog steeds in therapie voor mijn autisme. En, ik ben nog steeds bezig met mijn buik. Al met al, veel stress.

Stress is iets wat juist helemaal niet goed voor mij is. Ok, het is niet goed voor iedereen. Door de stress krijg ik meer last van prikkels om mij heen. Hierdoor raak ik ook eerder geïrriteerd. Ik ben zo zenuwachtig voor de uitslag van mijn MRI scan. Wat als ze nou niks vinden? Of, wat als ze juist iets vinden en het is iets ergs?

Leuke dingen plannen durf ik op dit moment niet. Stel je voor, dat ik iets plan. Ik verheug me er dan helemaal op. Krijg ik over anderhalf week te horen. Dan en dan wordt je geopereerd. Moet ik het weer afzeggen. Baal ik daar weer gigantisch van. Ik wacht daarom maar rustig af. Tot ik mijn gesprek met de gynaecoloog heb gehad. Om weer iets leuks in te plannen.

Waarin kan ik dan mijn rust vinden? Als het mij allemaal even te veel wordt? Een wandeling rond om ons huis. Sinds anderhalve week is de VAM berg, of zoals ze het nu noemen Col du Vam, voor een groot gedeelte weer open. Nadat het een grote verandering heeft ondergaan. Het is daar zo mooi geworden. Rondom ons huis is het zo wie zo al heel mooi. Dat je vanzelf rustig wordt in je hoofd.

Ik mag graag naar muziek luisteren. Dit deed ik thuis ook heel veel. Als het mij allemaal even te veel werd. Het ligt er wel aan, hoe ik mij voel, waar ik naar luister. Zoek ik kalmte en rust, luister ik naar country muziek. Dan vooral naar Shania Twain. Wil ik even flink mee blèren. Zet ik Imagine Dragons hard aan. Het liefst luister ik muziek met een koptelefoon op. Of, in de auto. Niemand die je kan horen zingen.

Heb ik last van opgekropte woede? Dan pak ik de kleine bijl en ga ik aanmaakhoutjes kloven. Er gaat niks boven een goeie mep met de bijl. Je kan dan even lekker al die woede weg meppen. Trouwens, ook bij het weggooien van de aanmaakhoutjes in de bak.
Het beste remedie is nog wel. Het kloven van hout met een kloof bijl. Hier kan je nog meer van je agressie kwijt. Na die tijd voel ik mij opgelucht.

Mijn laatste remedie is tuinieren. Er gaat niets boven vieze handen en een opgeknapte tuin. Het is zo heerlijk. Om met je handen onkruid uit de tuin te halen. Waardoor je langzaam ziet, dat de tuin er beter uit komt te zien. De lege plekken weer aanvullen met nieuwe planten. Hier word ik rustig van. Ik krijg er zelfs een glimlach van op mijn gezicht. Het toppunt is dan nog wel. Een glas drinken met iets lekkers. Uitkijkend over de tuin. Met een zonnetje in je gezicht.

Waar worden jullie rustig van? Wanneer jullie een gestreste dag of week hebben? Als je te veel last hebt van prikkels? Is het, het lezen van een goed boek? Spelletje spelen op de x-box of de computer? Ga je ook liever wandelen? Misschien toch tuinieren? Laat het me weten.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: