Na een lange tijd, voel ik mij eindelijk iets beter. Eindelijk kan ik aan mijzelf vernemen. Dat ik beter met situaties om kan gaan en beter kan anticiperen. Ik verneem nu, dat de therapie die ik volg, succes heeft. Anderen zagen het al aan mij. Ik zag het zelf nog helemaal niet. Tot nu.

Maar, mijn angst die blijft. De angst, dat het weer mis kan gaan. Met misgaan bedoel ik, dat ik weer een dieptepunt krijg. Iets waar ik nog steeds veel last van heb. Veel hoogtepunten, gevolgd door dieptepunten. Ik zou het prettig vinden. Als de hoogtepunten en de dieptepunten niet zo hoog en laag gaan. Maar, meer in kleine golfjes.

Hoewel ik niet aan de volgende dieptepunt wil denken. Zit het toch in mijn achterhoofd. Wanneer komt de volgende dieptepunt? Hoe lang zal het nu gaan duren? Zal ik er nu beter mee om kunnen gaan?

Ik voel mij zo goed, dat ik het gevoel heb. Dat ik de diepste dieptepunt nu wel heb overwonnen. Mocht het toch een keertje gaan komen. Dat het dan geen wilde zee meer gaat worden. Maar een rustig kabbelend meertje. Helaas, bracht de werkelijkheid mij weer op de aarde. En hoe.

Zoiets als dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik ben de hele dag moe. Het slapen gaat slecht. Mijn hoofd blijft de hele dag vol. En wat gaat mijn hoofd dan doen? De hele tijd liedjes afspelen. Wat ik ook probeer te doen, om afleiding te vinden (zoals tuinieren). Mijn hoofd wordt maar niet rustiger.

Mijn lichaam heeft nergens zin in. Zelfs niet in sporten, terwijl ik dat nu weer heerlijk vind om te doen. Het is net of mijn gehele lijf een melt down heeft. Zoiets van, bekijk het maar. Ik heb geen zin om ook maar iets te gaan doen.

Nu hebben mijn man en ik ook twee hele drukke weken gehad. Het is ziekenhuis in en ziekenhuis weer uit. Dan krijg je nieuws van de oogarts. Wat je eigenlijk niet had verwacht.
Daarbij heb ik heel veel last van mijn eisprong. Mijn hormonen springen alle kanten op. Zo erg als nu, heb ik nog nooit gehad. Ik schrik hier wel van.

Mijn lichaam is zo van slag. Dat ik halverwege het etentje, voor ons huwelijk. Tegen mijn man moet zeggen, dat ik naar huis wil. Plotseling word ik moe, begint mijn darmen op te spelen. En word ik een beetje duizelig. Gelukkig heeft mijn man hier begrip voor. En gaan we voor het toetje naar huis.

Voor het eerst in mijn leven, probeer ik eens goed naar mijn lichaam te luisteren. Waar heb jij behoefte aan? Hoe kan ik zorgen, dat het weer iets beter met mij gaat?
Ik besluit, om een week niet te sporten. Zodat mijn lichaam alle rust krijgt. Verder probeer ik meer water te drinken, om meer vocht naar binnen te krijgen. Ook ga ik meer fruit eten en het avond eten weer zelf maken. Met andere woorden, ik probeer “gezonder” te eten.

Mede doordat ik gezonder ben gaan eten. Mijn lichaam meer rust kan geven. Maar, ook mijn hormonen. Die langzaam weer een beetje de oude worden. Verneem ik, dat het langzaam aan beter met mij gaat. Mijn hoofd wordt ietsje rustiger. Ik slaap weer ietsje beter. Ik krijg ook weer zin om te gaan sporten. Hier wacht ik nog even een weekje mee. Hopelijk gaat het hiermee langzaam aan beter met mijn lichaam. Gelukkig kan ik dinsdag eindelijk weer praten met mijn begeleidster. Dat gaat vast ook wel helpen.

Ik moet zeggen, dat ik flink ben geschrokken van dit alles. Ik zal toch nog beter moeten leren luisteren naar mijn lichaam. Beter in de gaten moeten houden. Wanneer het signalen afgeeft. Waar ik weer op kan reageren. Want, zoals ik mij nu heb gevoeld. Dat wil ik nooit meer voelen.


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: